Mevrouw Uchjes, natuurlijk kunnen beleidsambtenaren die beslissing niet zonder meer maken. Daarom hebben wij voor alle leerlingen die taxivervoer aangevraagd hebben, een medisch advies gevraagd. We hebben alle adviezen gevolgd, maar er kwamen soms verrassende dingen uit. Kinderen van wie wij dachten dat ze wel zouden kunnen fietsen werden geindiceerd voor taxivervoer. Een kind dat naar een cluster-2-school ging en al jaren in de taxi zat, bleek afgelopen jaar een operatie te hebben ondergaan en nu wel te kunnen fietsen. Twee broertjes die vorig jaar individueel vervoerd zijn maken nu ook gebruik van de fietsvergoeding (400 eenmalig plus een km-vergoeding). Omdat het adviezen van (medisch) deskundigen waren, hebben we ze allemaal gevolgd. In die gevallen waarin ouders het niet eens waren met het advies voor hun kind, hebben we in een persoonlijk gesprek uitgelegd wat onze beweegreden was en wat dat voor hen persoonlijk inhield.
Dit heeft nauwelijks tot bezwaren geleid; we zijn er met iedereen in goed overleg uitgekomen en de reacties bij de betrokken ouders waren overwegend positief.

Mijn dochter maakte afgelopen schooljaar gebruik van schoolvervoer. Nu de gemeente besloten heeft om vanaf 6 kilometer de busjes te laten rijden kan ze niet meer mee. Wij hebben vlakbij een basisschool en daar moest ze vanaf omdat ze een achterstand had. Ze zat toen met 34 leerlingen in de klas en nu op de S.B.O. zit ze met 14 kinderen. Ze krijgt nu veel meer aandacht. Ze gaat met plezier naar de school. En ze ging ook met plezier met het busje mee en nu niet meer. Er is een leerplicht die geldt ook voor kinderen met beperking. Alleen kinderen met een beperking krijgen een indicatie voor een bepaald type speciaal onderwijs. Speciaal onderwijs biedt een kind met beperking (en dus met achterstand) de beste ontwikkelingsmogelijkheid, maar dit zijn regionaal georiënteerde scholen. Het is dus geen plezierritje, maar juist noodzaak dat ook dit kind naar een goede school gaat. Het schoolvervoer is daarom ook geen leuk of lucratief extraatje, maar alleen compensatie.

Prachtig als ik reacties lees over budgetten en taxivervoer, maar ik lees toch gewoon "...geen geld meer voor busjesvervoer..." oftewel we hebben al collectief vervoer om de kosten te drukken maar daar is nu ook geen geld meer voor. Conclusie, er is geen budget en dus ook zeker niet voor individueel vervoer. Je mag hopen dat 'de strippenkaart' vergoed kan worden doordat een deel van de kinderen door hun ouders gebracht wordt (moet worden) en dit niet vergoed wordt.

Ouders kiezen vaak voor kinderen de meest veilige wijze van vervoer. Dat is meestal de taxi. Het is ook de wijze van vervoer die hen (als ze bijvoorbeeld meer kinderen hebben of werken) de minste overlast bezorgd. Logisch, het leven is druk zat en als je een speciaal kind hebt, wordt je leven er vaak niet rustiger op.

Scholen hebben empathie met kinderen en ouders en volgen vaak de wens van ouders om taxivervoer te indiceren. Ook als het kind met begeleiding (door of vanwege de ouders) prima met het openbaar vervoer kan, maar ouders die begeleiding niet kunnen of willen regelen. Slechts weinig scholen durven voor de ontwikkeling van het kind (bijvoorbeeld gebruik leren maken van openbaar vervoer) zich te verzetten tegen de "eis" van ouders voor taxivervoer. Als school heb je ook weinig te winnen bij ruzie met ouders.

Gemeenten treffen vaak scholen en ouders als één blok tegenover zich als zij denken (!) dat een andere goedkopere vorm van vervoer ook mogelijk is.

Oplossing: draag de organisatie en een reeel budget leerlingenvervoer over aan de scholen. Laat het verder door ouders en scholen regelen. Daarmee creeer je creativiteit en wordt niet automatisch taxivervoer geindiceerd.

Hallo Hanneke en alle beleidsadviseurs,
Jammergenoeg ken ik de andere kant van de medaille. Ambtenaren die vanachter hun bureau wel even beslissen dat kinderen met o.a. GGZ of verstandelijke handicap rustig met het openbaar vervoer kunnen, terwijl de indicaties een totaal ander beeld geven. Het bagatalliseren van de problemen van leerlingen met een beperking lost niets op en geeft vaak regelrecht, zelfs levensgevaarlijke en uiterst beschadigende toestanden op. Hoe kunt u als beleidsadviseurs een reëel beeld hebben van wat wel of niet kan en wat aanvaardbaar is voor gezinnen/ouders en leerlingen met een beperking. In Nederland heeft iedereen recht op adequate onderwijs en daartoe moeten de middelen om het onderwijs te kunnen volgen verstrekt worden. Het mag niet zo zijn dat we de kilometerafstanden oprekken om zo minder leerlingen te hoeven vervoeren. Het kan niet zo zijn dat leerlingen uitgesloten worden omdat ze "minder gehandicapt lijken" en wel gedwongen worden om met het openbaar vervoer te reizen. De gevolgen worden volledig bij de leerlingen met een beperking gelegd en die moeten het maar uitzoeken.
Graag een beleidsadvies wat aansluit bij de noodzakelijke vervoersbehoeften die reëel en uitvoerbaar is en waarbij de leerlingen géén enkele schade oploopt!
Met vriendelijke groet,
mevrouw Uchjes

Ik mis in deze discussie aspecten over wettelijke regelingen en over mogelijkheden van kinderen. Het is niet zo dat gemeenten per se taxivervoer moeten regelen. Gemeenten zijn verplicht de (noodzakelijke) vervoerskosten te betalen voor leerlingen van scholen voor speciaal onderwijs. Als dat betekent dat een kind is aangewezen op taxivervoer, dan wordt dat vergoed. Als aangetoond wordt dat een kind met de bus of met de fiets kan, dan worden daarvan de kosten betaald.
En natuurlijk is het zo dat de meeste kinderen met een clusterindicatie zijn aangewezen op taxivervoer, maar laten we niet vergeten dat er kinderen zijn - ook met een clusterindicatie! - die de capaciteiten hebben om met het openbaar vervoer of de fiets naar school te gaan (eventueel met een gewenningsperiode), en dat zelfs heel leuk vinden. Wat is er nu beter voor hun ontwikkeling dan dat ze zelf voor hun eigen vervoer kunnen zorgen? Het zijn vaak de ouders die, hoe begrijpelijk ook, van mening zijn dat hun kind niet zelfstandig kan reizen. Daarnaast is het zo dat, net als bij de WMO en andere regelingen, gemeenten meer uitgaan van de verantwoordelijkheid van ouders voor hun kinderen. Dat vergt vaak een cultuuromslag bij ouders, die gewend waren om hun kind 's ochtends mee te geven aan de taxichauffeur.

@ Johannes. Je hebt duidelijk geen ervaring met hoogbegaafdheid. I.t.t. geloof is hoogbegaafdheid geen keuze en het reguliere onderwijs biedt absoluut geen soelaas. Ook niet met de zgn. plusklasjes. Dat is voor brave en vlijtige kinderen. Kortom, jouw redenatie gaat helemaal niet op. Op scholen gaat het juist mis omdat hoogbegaafde kinderen niet binnen de grijze kaders passen. En daar kan het NL onderwijs niet mee omgaan.

Allereerst maar eens het leerlingenvervoer van niet-gehandicapte kinderen afschaffen. Met die bezuiniging moet toch het vervoer van gehandicapte kinderen overeind kunnen blijven?!

Ook in leisden wordt de 6 km grens gehanteerd, worden dus bezwaarzaken.
Kinderen zitten niet voor niets op speciaal onderwijs.
Het is altijd al zo geweest dat uitkeringsgerechtigden wajong wia wao aan het laatste eind trokken daar kunnen de gehandicapte kinderen dan toch gewoon bij.
Gaat goed met Nederland. Meer bezwaarzaken, meer kosten voor gemeenten, uwv, svb.
Dis doe bezuiniging is een wassen neus voor de bevolking, maar raakt de kinderen en de ouders.
Deze zullen om extra bijzondere bijstand gaan vragen.

Ik heb twee kinderen die gebruik maken van schoolvervoer. Toch heb ik een basisschool aan de achterzijde van mijn huis en een vmbo aan het eind van mijn straat.
Er is een leerplicht die geldt ook voor kinderen met beperking. Alleen kinderen met een beperking krijgen een indicatie voor een bepaald type speciaal onderwijs. Speciaal onderwijs biedt een kind met beperking (en dus met achterstand) de beste ontwikkelingsmogelijkheid, maar dit zijn regionaal georiënteerde scholen. Het is dus geen plezierritje, maar juist noodzaak dat ook dit kind naar een goede school gaat. Het schoolvervoer is daarom ook geen leuk of lucratief extraatje, maar alleen compensatie.