of 59045 LinkedIn

Digitale hulp uit Somalië

© Serge Ligtenberg
© Serge Ligtenberg

Deeqa Gelle verruilde de oorlog in Mogadishu voor Ulft en later Den Haag. Nu werkt ze aan de digitale informatievoorziening bij Binnenlandse Zaken.

Na aanhoudende onlusten en gevechten vlucht Deeqa Gelle in 1993 met haar moederen zus uit Somalië. Via Ethiopië naar Amsterdam, met het vliegtuig. Binnen een maand wordt het gezin erkend als vluchteling en niet veel later strijkt het neer in een gemeubileerde rijtjeswoning in het Gelderse Ulft.

Sprong naar de Randstad
Na een cursus Nederlands begint Deeqa Gelle (40) aan het mbo acht kilometer verderop: in Doetinchem. Wanneer ze vier jaar later de opleiding administratie-juridische dienstverlening afrondt, vindt haar moeder het tijd voor een sprong naar de Randstad, waar de kansen op werk groter lijken. Den Haag brengt wat moeder ervan verwachtte: werk, ook voor de oudste dochter. Die stuit in huis-aan-huisblad De Posthoorn op een vacature van het toenmalige ministerie van VROM. Precies in haar richting. Het sollicitatiegesprek gaat goed; ze wordt aangenomen.

Aanslagen
Den Haag blijkt niet alleen maar fijn. Bij elke volgende aanslag voelt Gelle de stemming richting moslims verder afbrokkelen. Dan zijn er collega’s die vragen wat zij ervan vindt, ze is immers moslima. Begrijpelijk, maar irriteren kan het ook. ‘Alsof ik om die reden verantwoording moet afleggen. Natuurlijk ben ik tegen aanslagen. Mensen die ze plegen, zeggen te handelen in naam van het geloof. Maar volgens mij zijn het helemaal geen moslims. Want islam staat voor vrede.’

Manifestatie
Neemt ze weleens deel aan een of andere manifestatie volgend op een aanslag? Nee. Ze is niet zo’n protesteerder en hanteert bovendien het argument van selectieve verontwaardiging: waarom wél de straat op voor slachtoffers hier, en niet voor lotgenoten in andere delen van de wereld? ‘Zijn die eersten soms meer waard? Als ik de straat zou opgaan, zou de ene partij zeggen dat ik dus voor die andere ben.’ Liever opereert Gelle in de luwte, zoals ze drie jaar deed voor een Somalische organisatie. Bij nacht en ontij probeerde ze als vrijwilliger jongeren op het rechte pad te houden, met voorlichting en workshops over criminaliteit, radicalisering en opleiding. ‘We leerden ze voor zichzelf op te komen, minder vatbaar te maken voor verkeerde dingen; leren dat je niet hoeft te doen wat anderen zeggen.’ Bij VROM ging ze vaker mee met een ‘oude, zeer bekwame jurist’ het belang van het ministerie diende en tegelijkertijd probeerde iets voor opponenten te betekenen. Maar verder was het ‘best saai’ uiteindelijk koos ze voor digitale informatievoorziening; de reden ook dat ze in 2011 – bij het opknippen van VROM – meeverhuisde naar BZK.

Vrouwenkleding maken
Ze probeert het departement te winnen voor ‘Digidoc, hét digitale systeem voor de workflow’. In het verleiden tot een systeemoverstap kan Gelle de nodige creativiteit kwijt, waarmee het echt werk voor haar is. Maar dat kan ze nóg meer in een atelierwinkel voor Somalische vrouwenkleding, van haar zus. ‘Ik ontwerp moderne kleding voor Afrikaanse vrouwen.’ Dat doet ze gratis, een dag in de week. Het is goed willen doen voor de mensen om je heen. Gelle maakt geregeld 100 of 150 dollar over aan de weinige familie die nog in Somalië is. ‘Het is een onderbelicht voordeel aan vluchtelingen: ze stimuleren de economie van hun vaderland. Waardoor er minder vluchtelingen komen. Mensen die naar hier komen, grijpen elke kans op betaalde arbeid aan, om maar iets voor daar te kunnen betekenen. Of ze doen een studie en keren terug, bijvoorbeeld als arts. Ook dat is goed voor daar.’

Lees het volledige artikel in Binnenlands Bestuur nr. 2 van deze week (inlog)

Verstuur dit artikel naar Google+

Reageer op dit artikel
















Even geduld a.u.b.

Reactie op dit bericht

Door loekoek (vm. jur.medew.gsd) op
Maar volgens mij zijn het helemaal geen moslims zegt ze. Want islam staat voor vrede.’ Deze riedel hebben we inmiddels al duizenden keren voorbij zien komen. Het blijft in de praktijk helaas bij woorden wat geen zoden aan de dijk zet. Dan zijn er dus toch heel wat mislukte moslims. Afvallig kunnen ze niet zijn (dat mag niet) want dan waren ze, als ik mag geloven wat er in de geschriften staat, al dood. Deze mevrouw, die een erkend vluchtelinge is, gun ik het allerbeste maar Nederland (en Europa) kan en mag niet alle leed van de wereld dragen. Het zal echt niet zo zijn dat asieleisers terug gaan wanneer hier de verarming door gaat want ze hebben het relatief gezien dan economisch nog steeds veel beter dan in het thuisland. De ontwikkelingshulp uit het verleden verdween in een zwart gat nadat een deel er van bleef plakken waar dat niet behoorde. Boekhoudkundig kan het allemaal wanneer je too big to fail bent.
Door Linden op
Door geld te sturen naar landen Somalië komen er niet minder maar meer mensen hier naartoe. Onderzocht is dat de toename van welvaart leidt tot een toename van mensen die voldoende middelen hebben om de reis te kunnen maken. Overigens is het toch ook logisch dat mensen die zien dat hun landgenoten hier geld over houden om op te sturen "schatrijk" zijn. En waarom zouden zij zelf niet ook zo rijk kunnen worden. Laat je niets wijsmaken.
Door Michael op
De doodsbedreigingen vliegen door de lucht: op internet, door de telefoon, soms zelfs gewoon op straat.
In het voetbal worden trainers van profclubs regelmatig met de dood bedreigd. Zoals de trainer van Heerenveen kort voor de wedstrijd tegen Cambuur. Dit lot lijkt nu ook bestuurders van de overheid ten deel te gaan vallen.

De samenleving verhardt in hoog tempo. Het niveau van communicatie daalt schrikbarend. Neem onderstaand stukje proza als voorbeeld. Het zijn helaas geen uitzonderingen meer.
https://mobile.twitter.com/Gregiorius/status/693 …