In de beeldvorming over de digitalisering van de Wabo lijkt het alsof de invoering van de wet afstevent op een ramp. Het tegendeel is het geval.

Minister Donner wil de beloning voor bestuurders van woningcorporaties vastleggen in een wet. Maar corporaties zijn private, niet publiek gefinancieerde ondernemingen, werpen deze tegen.

De chalets in het Gieterse ‘Resort Venetië’ zijn  ondanks hun wielen niet bestemd en geschikt  voor regelmatig vervoer en hebben dus een plaatsgebonden  karakter. Om die reden hebben deze  ‘recreatiewoningen’ een bouwvergunning nodig. 

Na bijna 14 jaar procederen is nu ook duidelijk dat de baatbelasting voor de ‘herinrichting’ van het centrum in Geleen niet deugt. De gemeente Sittard-Geleen moet 1 miljoen euro terugbetalen.

De gemeente Roermond verleent een vergunning voor een reclamemast op grond van een nota voor kleine reclamemasten. Daarbij hebben B en W ten onrechte de anderhalve meter hoge spits niet meegeteld.

We hebben er de mond van vol. Nederland is een regeltjesjungle, een oerwoud vol bureaucratie. Het perspectief van afgeschafte regels lonkt. Alleen het gebeurt niet. Waarom niet? Omdat bestuurders niet durven, niet creatief zijn en zich niet zelf verdiepen in de overregulering. Aan ambtenaren kun je dit niet overlaten. Die hebben met man en macht aan al die regels gewerkt.

De gemeente Dalfsen neemt de inspanningsverplichting op zich een woonbestemming te vestigen op een kavel. Als de inspanningen uiteindelijk geen vruchten afwerpen, maar de gemeente heeft wel alles gedaan wat je mag verwachten, dan hoeft zij geen schadevergoeding te betalen.

Ale blie’ was jarenlang een veelgebezigde slogan in het dorp Aarle-Rixtel (Zuidoost-Brabant) in de tijd dat er sprake was van mogelijke annexatie door de gemeente Helmond. ‘Ale blie’, dat wil zeggen: Aarle- Rixtel blijft.