De sanering van oude stortplaatsen is een geldverslindende bezigheid. Reden dat eigenaren en provincies (die de eeuwige nazorgplicht hebben en niet zelden mede-eigenaar zijn, net als gemeenten) er vaak voor kiezen de stortplaats af te dekken en er letterlijk gras over laten groeien.

Een oude stortplaats in Tiel waar ooit na de Tweede Wereldoorlog de resten van de verwoeste binnenstad werden gestort, lag er om die reden al sinds 1972 verlaten bij. Een autosloper die wilde uitbreiden durfde de gok wel aan en kocht het terrein om het te laten herontwikkelen.

Ingenieursbureau Tauw kreeg de opdracht om de bodem te saneren. De ingenieurs van Tauw zetten zo veel mogelijk in op scheiden en hergebruik van afval. Oud glaswerk, keukengerei en zelfs oude Duitse helmen kwamen tussen het puin te voorschijn. Volgens woordvoerder Van der Horst is het met deze methode in sommige gevallen zelfs lucratief om al gesloten en ingepakte stortplaatsen alsnog af te graven, waardoor er nieuwe bestemmingen mogelijk worden. De scheiding en het hergebruik leverde in Tiel een winst van negentig procent op ten opzichte van storten. Dat betekent bij een stortplaats waar 100.000 kubieke meter afval ligt een voordeel van negen miljoen gulden.

'Nu was dit wel een extreem gunstig geval', erkent Van der Horst. Op deze stortplaats lagen relatief weinig gevaarlijke stoffen. Op een stortplaats waar meer gevaarlijke stoffen liggen, zal het voordeel veel lager uitvallen. Toch schat hij dat met het scheiden en hergebruik van afval vrijwel overal een voordeel van minimaal dertig procent haalbaar moet zijn. Met deze methode kan het in sommige gevallen zelfs lucratief zijn om al gesloten en ingepakte stortplaatsen alsnog af te graven en voor een nieuwe bestemming te ontwikkelen.