of 59045 LinkedIn

Lobby van sekswerkers geeft eenzijdig beeld prostitutie

Jolande Uringa, Annemarie Heeringa 7 reacties

´Als ik nu kom zal ik jouw kop kapotslaan! Als ik nu kom zal ik jou een lesje leren (…). (…) als ik kom zal ik jou helemaal kapotslaan! Ik zal jou leren! (…) Kom niet naar huis!´ Dit is een fragment uit een getapt gesprek tussen dader en een slachtoffer die zich onvrijwillig prostitueert. 

Het staat in een openbaar vonnis; eind 2014 werd de Bulgaarse man, toen 29 jaar oud, veroordeeld wegens mensenhandel. Het meisje (slachtoffer) werkte op het Zandpad, maar ook in Den Haag, Almaar en op de tippelzone in Utrecht, zij werkte in de legale prostitutie. Toen het beest Saban B. de voorpagina’s haalde was Nederland in shock. Maar vandaag de dag heeft een eenvoudige scan van de rechtspraak van afgelopen jaren, maar weinig interesse. Of zeggen de namen ‘Anaconda’, ‘Augusta’ en ‘Celsius’ u iets? Het zijn slechts enkele grote mensenhandelzaken die zich op het Zandpad afspeelden, in een tijd dat de gemeente nog geen reden zag om in te grijpen.

 

Prostitutie is geen synoniem voor mensenhandel. Het blijft voor alle betrokkenen – politiek, overheid en opiniemakers - een uitdaging én een plicht om de vrijwillige prostitutie te scheiden van de niet-vrijwillige. Hoe ingewikkeld dat is blijkt wekelijks, wanneer de vrijwillige sector zich laat horen en de gedwongen vrouwen vrijwel geen stem hebben in het debat. De lobby van deze sekswerkers is krachtig en vaak eenzijdig. Het geeft een vertekend beeld en maakt het onmogelijk een generieke conclusie te trekken over de branche.

 

Het onderzoeksinstituut CIROC, gelieerd aan onder andere het Willem Pompe Instituut, plaatst zichzelf in een uitzonderingspositie door conclusies te trekken op basis van een steekproef. Vorige week presenteerde CIROC het rapport ‘Closing brothels or closing eyes?’. De conclusies waren niet mals: ‘honderden sekswerkers, die niets met de mensenhandelproblematiek te maken hebben gehad zijn slachtoffer geworden van ondoordachte en overhaaste beleidsbeslissingen van de gemeente Utrecht om het Zandpad te sluiten’. Deze conclusie trekken de onderzoekers onder meer op grond van interviews met dertig sekswerkers. Verder is volgens de onderzoekers vergeten een ‘plan b’ op te stellen en de zevenhonderd vrouwen ook werkelijk een ander of nieuw perspectief te bieden. De meesten verdwenen uit het zicht, terug naar hun thuisland, naar een andere werkplek in Europa en een klein aantal werd teruggevonden op de tippelzone in Utrecht.

 

Die laatste conclusie delen wij. Er deed zich een unieke kans voor om werkelijk hulp te bieden aan vrouwen die slachtoffer waren van mensenhandel. In plaats van een uitstapprogramma, werd aan het slachtoffer uit het fragment hierboven, een nieuwe vergunning verleend op de Utrechtse tippelzone. Door nota bene dezelfde gemeente die zo graag wilde afrekenen met misstanden in de branche. Niks was er georganiseerd, de vrouwen werden aan hun lot overgelaten en de toch al kwetsbare groep verdween direct uit het zicht.

 

Een aantal prostituees is juist zichtbaarder dan ooit. Deze voornamelijk Nederlandse vrouwen raakten hun werkplek kwijt en legden zich daar niet bij neer. Dat hoeft ook niet. Deze vrouwen willen weer aan het werk op hun geliefde Zandpad. En hoe belangrijk en waardevol hun stem ook is, het is niet de stem van alle prostituees, vrijwillig en gedwongen.

 

Het intrekken van vergunningen is een gevolg van eindelijk onder ogen willen zien dat prostitutie in Utrecht ook een duistere en onwenselijke kant had. De burgemeester heeft in deze zaak een krachtig signaal afgegeven en meer burgemeesters zouden dit voorbeeld moeten volgen, inclusief een kant-en-klaar uitstapprogramma voor gedwongen prostituees.
 

Dat de gevolgen niet prettig zijn voor de schone kant is begrijpelijk, maar het is geen reden om niet in te grijpen.

 

Jolande Uringa, raadslid ChristenUnie Utrecht, Annemarie Heeringa, Centrum Kinderhandel Mensenhandel 

Verstuur dit artikel naar Google+

Reageer op dit artikel
















Even geduld a.u.b.

Reactie op dit bericht

Door Evert op
Ze moeten die loverboys eens eigenhandig het de vuist kapot slaan. De kop eraf.
Door Roos Schippers (sekswerker) op
Bezijden mijn reactie op het artikel, onderstaand, wilde ik reageren op de reactie van Tanja Lemain
Er is een reden...... De reden laat zich in de reactie raden, maar laat ik hem als ervaringsdeskundige aanreiken; het moreel sociaal-maatschappelijk oordeel over publiek beleden promiscuïteit van vrouwen. Ook wel omschreven als stigma, met als sanctie sociaal maatschappelijke uitsluiting. En dat laatste is niet mis. Het behoud daarvoor zegt niets over de inhoud van seksuele dienstverlening, terwijl dat nogal eens op één lijn wordt gesteld, vaak door mensen die vanuit hun persoonlijke beleving van seksualiteit oordelen voor anderen. Ook de problemen die arbeidsmigranten ondervinden, en de motieven waarom is gekozen voor migratie- vaak armoede- en de daardoor bestaande kwetsbaarheid, zegt niets over de aard en inhoud van sekswerk.
Overigens, het genoemde "de echtgenoot die niet op de hoogte is van de activiteiten van de sekswerker" is wel een bizarre uitzonderlijke. Kan ik oordelen vanuit een 31 jaar ervaring in prostitutie, ook met collega's.....
Roos Schippers, sekswerker
Door Roos Schippers (sekswerker) op
Het schetsen van de verschrikking van werken onder dwang in prostitutie, waarschijnlijk in iédere sector, vertelt iets over de "kwaliteit" van het probleem, niet over de "kwantiteit" Iedereen zal het ermee eens zijn- ook de adepten van de sekswerkers-lobby - dat dát probleem bijzondere aandacht en effectieve aanpak verdient. Alleen de visie op die meest effectieve d.i. secure aanpak verschilt. Is dat, zoals in Utrecht, d.m.v. het opheffen van een beduidend aantal legale- vergunde- werkplekken, zonder dat het bestuur heeft nagedacht over een snel te realiseren alternatief? Waardoor de maatregel een entameren van aanwas van illegale prostitutie is geweest - een omstandigheid waarin sekswerkers 'vogelvrij" zijn, extra kwetsbaar voor misstanden die nou juist door regulering bedoeld zijn bestreden te worden. Opvallend is dat een directe betrokkenheid van de Utrechtse exploitant bij mensenhandel kennelijk niet voldoende aangetoond kon worden, waarom het strafrecht geen oplossing kon bieden in deze affaire, en die is gezocht in bestuursrecht. Zou het niet een betere oplossing zijn wanneer misstanden- die mogelijk door regulering zichtbaarder zijn- aan te pakken, en daarbij de legale prostitutie zelf intact te houden? WODC-onderzoek heeft namelijk aangetoond dat legale vergunde prostitutie sekswerkers een veilige stabiele basis biedt om hun beroep uit te kunnen oefenen. En dat in legale prostitutie de getraceerde misstanden verwaarloosbaar zijn......
Roos Schippers, sekswerker
Door Tanja Lemain (Supervisor/Coach) op
Er is een reden

- Er is een reden waarom het werken in de prostitutie niet als keuzemogelijkheid voorkomt op een beroepskeuze test
- Er is een reden dat een man het over het algemeen niet verteld als zijn vrouw of dochter in de prostitutie werkt
- En er is een reden dat een man het over het algemeen niet verteld dat hij naar een prostituee toegaat
- Er is een reden dat een vrouw het over het algemeen niet aan haar man verteld dat ze werkt als prostituee
- En er is een reden als een vrouw in de prostitutie werkt en haar man het wel weet
- Er is een reden dat een vrouw het werken in de prostitutie niet op haar CV zet
- En er is een reden dat ze na dat werk moeilijker aan een reguliere baan komt
- Er is een reden dat er zo moeilijk Zandpadvrouwen te traceren waren en weinigen hun verhaal in het kader van het Ciroc onderzoek wilden vertellen
- En ik denk nog steeds na over de reden van de herstart van de raamprostitutie in Utrecht die ik hoorde op de laatste avond dat burgemeester Wolffsen de raad voorzat.

In de afsluitingsfase van zijn ambtsperiode werd binnen een half jaar na de sluiting van het Zandpad besloten tot een frisse, schone herstart van de prostitutie en de heropening van 162 ramen onder het motto: werken in de prostitutie Veilig, Gezond en Vrijwillig!

- Ik dacht aan Maria die besloot om bij de man in te trekken die ze eigenlijk niet vertrouwde maar waar ze toch voor koos toen bij het uitstapprogramma huisvesting in Utrecht niet bleek te horen
- Ik dacht aan Vydia die ik sprak na de sluiting en die zei: ‘Zie je wel…’
- Ik dacht aan Alysia, die bang was om te stoppen want hoe ‘normaal’ is de ‘normale wereld’ als klanten steeds extremere dingen vragen
- Ik dacht aan de jonge vrouw, die voor de deur van haar kamer ging staan toen we weg wilden gaan alsof ze hoopte dat we nog wat langer zouden blijven…maar die uitsluitend Bulgaars sprak
- Ik dacht aan Anja, die net voor de sluiting aan het halen van rijbewijs begonnen was en op haar zestiende was ingezet om geld te verdienen voor een vriendje en die niet veel anders wist om te doen…
- Ik dacht aan Gabriëlla uit Columbia, die moeder en oma was van een groot gezin en in het ziekenhuis in Utrecht is overleden. Die altijd als we haar spraken aangaf moe te zijn en te willen stoppen…
- Ik dacht aan Tatiana, die het moeilijk vond om voor abortus te kiezen en die na een week weer aan het werk ging
- Ik dacht aan Sofia, waarvan de moeder en zus met Kerst langskwamen en die dachten dat ze een baan in de horeca heeft
- Ik denk aan de vele vrouwen die dagelijks via skype contact hebben met hun kinderen, voor wie ze alles over hebben en die bij opa en oma opgroeien
- Ik dacht aan de vrouwen en aan een opmerkelijk verschil dat er vaak was tussen wie we als vrouw zagen als ze in ‘uniform’ voor het raam stond en de vrouw die we binnenskamers spraken

Ik heb veel respect gekregen voor de vrouwen, die werkten aan het Zandpad. Ik kwam er tussen 2005 en de sluiting met regelmaat en altijd ’s avonds. Met een aantal vrouwen was er de gelegenheid een band op te bouwen maar elke keer als we daar kwamen waren er weer veel nieuwe gezichten. Eerst veel Zuid-Amerikaanse, toen Poolse, toen Roemeense, toen Bulgaarse…
Dé Zandpadvrouw, wie is dat?

Ik geloof niet in een unieke positionering van christenen in het gesprek over prostitutie. Dezelfde betrokkenheid die ik, als christen voel, heb ik bij allerlei mensen opgemerkt, die óf beroepsmatig óf op een andere manier de kans kregen voor gewoon intermenselijk contact met vrouwen die in de prostitutie werken. Voor mij werd door het contact met hen de ongelijkheid in kansen, die het leven biedt, concreet voelbaar. Een leerzaam proces om te oefenen in het afzetten van de bril van maakbaarheid van het leven, die uitgaat van het kunnen kiezen...

Ik ben al jaren benieuwd naar het bedrag wat in de Nederlandse schatkist vloeit vanuit de vergunde prostitutiesector. Het is me nog niet gelukt dit te achterhalen. Ik vermoed dat het om een groot bedrag gaat. En ik vraag me af, wie ben jij, die dit geld heeft verdiend en hoe waren de omstandigheden?
Door M.Meijer (ex-prostituee-ervaringsdeskundige) op
Ik onderschrijf de reactie van Mark van der Beer. Waarbij ik op wil merken dat deze anti-prostitutie clan een wijdverbreid misverstand staande houd. Er wordt gesteld dat er genoeg hulp en uitstapprogramma's zijn. Dit is niet het geval. Er is slechts 1 opvanghuis in NL ( Fier) en deze heeft onlangs nog een bijdrage van 3 miljoen gekregen van de Postcodeloterij. Daarentegen heb ik vanwege alle trauma's hulp aan Fier gevraagd hetgeen ze weigeren. Ben ik te mondig? Zijn mijn trauma's verjaard? Fier en de ChristenUnie verdienen kapitalen aan mensenhandel c.q. gedwongen prostitutie. Terwijl prostituees uit eigen middelen strijden voor het recht om legaal te kunnen werken. Niemand hoor je van de anti-clan vertellen dat het prostituees ontbreekt aan een fundamenteel recht namelijk mensenrecht nummer 1. Zelfbeschikking. Ik als slachtoffer van mensenhandel zie slechts 1 oplossing in deze impasse. Strijden vóór arbeidsrecht en tegen misstanden. Het kan hand in hand gaan.
Door Mark van der Beer op
Opvallend weer dat het wederom mensen van de ChristenUnie zijn i.s.m. iemand van een organisatie zoals CKM die geld verdiend aan het bestrijden van mensenhandel. Wat zouden deze mensen toch moeten zonder al die mensenhandel?

Het CKM is overigens onderdeel van Fier Fryslan, een organisatie die in 2013 welgeteld 1 slachtoffer van mensenhandel in de prostitutie heeft geholpen. Cijfers van dit jaar zijn nog niet bekend gemaakt, maar ook dat zullen vast weer enorme aantallen zijn, die de basis creeëren voor hun enorme kennis.

Het aanhalen van 4 zaken van mensenhandel over een periode van 15 jaar waarin bordelen legaal zijn, zegt natuurlijk weinig over de omvang van mensenhandel bij ruim 300 vrouwen.

Wel opvallend is het feit dat afgelopen jaar in heel Nederland er slechts 278 mensenhandelzaken waren. Even een kleine opmerking hierbij, niet alle mensenhandelzaken gaan over prostitutie.
Bovendien is het aantal rechtszaken al sinds 2007 stabiel, toen er 281 rechtszaken waren van mensenhandel.

Toch doen de schrijvers het voorkomen alsof de slachtoffers niet aan het woord zouden komen (terwijl de afgelopen 10 jaar nauwelijks een ander geluid was te horen in de media), en alleen maar de vrijwillige en mondige sekswerkers aan het woord zouden komen. Dat is best vreemd, gezien het feit dat begin dit jaar Jojanneke nog uitgebreid haar negatieve beeld over prostitutie een maand lang mocht tentoon spreiden, en ook toen was weerwoord van vrijwillige sekswerkers niet gewenst.

De poging van de schrijvers om een groot deel van de prostituees als slachtoffer neer te zetten, waar de 'zogenaamde' kleine groep vrijwillige sekswerkers dan maar de nadelen van moeten ondervinden door alle werkplekken te sluiten, toont wel aan waar de interesses van bovenstaande schrijvers liggen.

De reden van de sluiting was 1 zaak, daarvan werden ruim 300 vrouwen het slachtoffer. Men kan wel zaken van jaren terug aanhalen, selectieve quotes eruit halen om hun woord kracht bij te zetten. Het veranderd het feit niet dat er weinig aan de hand was, zoals ook wel het aantal rechtszaken in Nederland aantoont.
Door Wil Post (Toezichthouder) op
Prostitutie is in Nederland een legaal beroep en betekent seksuele dienstverlening tegen betaling. Zonder betaling heeft niemand er problemen mee en er zijn bovendien al jarenlang uitstap-programma’s en regels voor veiligheid en gezondheid. De gemeente Utrecht heeft op het Zandpad onveiligheid en ongezondheid veroorzaakt volgens het CIROC. Dat is waar het nu om gaat. Ze hebben bovendien de privacy geschonden door te registreren voordat ze de beveiligde werkplekken sloten. Legale raamprostitutie werd onmogelijk gemaakt en ze mochten wel op straat werken. De opmerking van een slachtoffer dat ze dankzij het Zandpad was gered ontbreekt het artikel en dat betreur ik. Slachtoffers redden is politiek natuurlijk aantrekkelijk, maar het luisteren naar vrouwen met ervaring werkt volgens mij toch echt veel beter.