Kerk & misbruik
De katholieke instelling Hulp en Recht heeft de afgelopen weken meer dan 1100 Nederlandse meldingen van seksueel misbruik van kinderen gekregen. Wereldwijd kwamen er vele duizenden gevallen van dergelijke misdrijven door roomse geestelijken aan het licht. Nu pas wordt duidelijk dat de katholieke kerk ervan wist. Misdadige priesters werden steeds overgeplaatst van parochie naar parochie - en als het helemaal de spuigaten uitliep naar het buitenland.
Het misbruik werd niet als een zwaar delict gezien binnen de kerk van Rome, maar als een te vergeven zonde. Bisschoppen, kardinalen en zelfs de paus in vorige functies, verzwegen het misbruik. De prelaten deden géén aangifte. De misdaden werden georganiseerd afgedekt. Afgelopen weekeinde reageerde de paus tijdens zijn preek in prozaïsche bewoordingen. Hij riep de gelovigen op ‘om ons niet te laten intimideren door het geklets van de heersende meningen’. Het woord ‘roddel’ valt veel in het Vaticaan.
De voorzitter van de Nederlandse bisschoppenconferentie, bisschop Van Luyn, die in het verleden betrokken was bij het afdekken van dergelijke strafbare zaken door de kerk, heeft nu oud-kamervoorzitter Wim Deetman gevraagd een onafhankelijk onderzoek te doen naar het misbruik binnen de katholieke kerk. Maar wat zo opvalt, is dat in het Nederland van 2010 de kerk nog steeds zijn lieve gang kan gaan.
Een eigen onderzoek organiseren, recent 1100 meldingen van misbruik krijgen en niets over de aard daarvan naar buiten brengen. Zijn er bijvoorbeeld nog actuele gevallen waarvan aangifte moet worden gedaan of worden ook die weer afgedekt? Waar wachten het Openbaar Ministerie en de politie op? Seksueel misbruik van kinderen is een bijzonder ernstig misdrijf. Het collectief afdekken van misdrijven over een periode van tientallen jaren door de leiding van de kerk heeft trekjes van een criminele organisatie.
De rooms-katholieke kerk kan en mag dit soort misdrijven niet in eigen kring afhandelen. Justitie en politie behoren onderzoek te doen of er nog zaken niet verjaard zijn én waar de kerk precies weet van heeft. Waarom zou het misbruik opeens rond de jaren negentig zijn gestopt? Scheiding van kerk en staat impliceert vrijheid van religie, maar géén onschendbaarheid voor strafrechtelijk onderzoek en het eventueel vervolgen van misdadigers - ook al zijn het katholieke geestelijken.
Reactie op dit bericht
Vooropgesteld: ieder misbruik van minderjarigen is absoluut te veroordelen! Maar waarom worden niet alle gevallen van misbruik aangepakt? Een door de regering ingesteld onderzoek in Oostenrijk wees uit dat er in een bepaalde periode sprake was van misbruik, mogelijk gepleegd door katholieke religieuzen: 17 in andere instellingen 510. De seksuele bevrijders van de jaren zestig van de vorige eeuw streden voor ‘vrije seks voor ieder en met ieder’, kinderen inbegrepen. Onder het mom van vrijheid werd alles goedgepraat, soms zelfs het meest perverse gedrag. Allerlei instanties zwakten amorele gedragingen met gemak af. Nog niet zo lang geleden maakten we mee dat een heuse pedopartij werd opgericht. In een verder verleden werd zelfs gestreden voor een wettelijke regeling van pedofiele relaties, zogenaamd wetenschappelijk onderbouwd.
Een maatschappij die in het verleden zo schappelijk leek om te gaan met seksueel wangedrag verbaast zich vervolgens over gevallen van seksueel misbruik van kinderen? Het afdekken van strafbare zaken mag alleen betrekking hebben op de fase van onderzoek, immers we veroordelen niemand - zeker niet via de media - voordat de schuld vaststaat. Is hoofdredacteur Van Zwam bekend met de procedures die de kerk in deze gevallen hanteert ? Naast de aanpak van strafbare zaken, moet de zorg voor de slachtoffers centraal staan en dient men lering te trekken uit de afschuwelijke feiten.
Er spreekt terecht afschuw uit over wat er allemaal gebeurd is en dat terecht misdrijven zonder aanziens des persoons of instelling moeten worden aangepakt.
De woorden dat de kerk nog steeds zijn lieve gang kan gaan, kan een beeldvorming opleveren (bij wie veraf staat van de kerk) dat er nog tal van priesters zijn in Nederland die (beschermd) met deze praktijken bezig zijn en dat de situatie van nu en vroeger eigenlijk niet veranderd is.
In dat opzicht zijn columns en debat heilzaam, omdat dan komt boven borrelen wat in de schachten van de gedachten leeft en kun je de discussie aangaan.
Zonder gedeelde waarden en normen (tegen heug en meug desnoods) is het vragen om problemen in een multiculturele samenleving van deze omvang in zo'n korte tijd in zo'n klein landje als die van ons!
Buitengewoon vervelend is wel dat dit maar al te vaak met allerlei emoties gepaard gaat, mensen agressief ervan kunnen worden en dit zelfs verstrekkend toepassen in de praktijk in sommige gevallen.
Met nu ook de uitspraak van de Hoge Raad m.b.t. de SGP en de positie van vrouwen, is er wellicht een trendbreuk dat Religie niet bovenaan alle wetten staat en het met gedoogbeleid afgelopen raakt.
Van groot belang dat de scheiding kerk en staat volledig gestalte krijgt in de praktijk.
Het risico wordt aanzienlijk minder en internaten bestaan niet meer.
De vele pastorale werkers hebben niet de verplichting van celibaat en kunnen als ieder ander relaties hebben.
Bovendien is de vroegere enorme status afgezwakt gemiddeld genomen. Men is mondiger. Er zijn veel vrijzinnige Katholieken, die het nodige op hebben met de plaatselijke gemeenschap als hen het daar bevalt, maar niet met Utrecht en Rome. Men hecht op een moderne manier aan de geloofstraditie.
Veel niet leden met een Katholieke achtergrond komen wel weer bij Liturgische hoogtijdagen naar de kerk. Met Kerst barsten de kerken vaak uit hun voegen.
De Kerk in Nederland is erg pluriform.
Heeft niet de enorme hoeveelheid zelfstandige stromingen als binnen de Protestants Christelijke traditie. Die hebben ook geen wereldleider, die enorm in de picture staat met doen en laten en met een topdown regie.
De enorme afstand tussen kerkleiders en gemiddelde katholiek hier blokkeert groei en aantrekkingskracht voor de generaties vanaf de jaren 60. Via de vergrijzing krimpt het aantal leden verder in.
De omzichtigheid waarmee overheid met wantoestanden binnen een religie omgaat zie je nu ook weer terug bij de wantoestanden binnen de Islam hier nu. Van besnijdenissen, uithuwelijkingen, erewraak tot opsluiten van vrouwen in huis.
De ontzuiling heeft zich in dat opzicht niet gemanifesteerd. Eerder versterkt via een nieuwe zuil en dankzij behoudzucht van de Christelijke orthodoxe gelovigen, die de verworvenheden van het zuilentijdperk helaas willen handhaven met man en macht. Hier krijgt men nog eens spijt van.
Volkomen blinde vlek nu voor de consequenties daarvan.
Het is jammerlijk dat de waarde van tradities, mits men die binnen de moderniteit, inbed ondermijnd wordt door wantoestanden. Vreemd is ook dat de zwijgende meerderheid niet opstaat.