Zou het niet prettig zijn wanneer je met elkaar de buurt leefbaar kunt houden? Veiligheid en woongenot koop je niet in als dienst door te wijzen naar de politie(k). Dat zou een last resort moeten zijn. Als het gevoel leeft dat assertief gedrag, het aanspreken van wangedragers, je eigen veiligheid in gevaar kan brengen, dan kan ik mij goed voorstellen dat er toch hulp gevraagd wordt van de politie. Maar dan, wat dan? Permanente politiepost in je buurt? Camera's op elke hoek? Dan nog vraag ik me af of het onveilige gevoel weggenomen wordt. Je zou er van op aan moeten kunnen dat wanneer je op straat iets overkomt, dat je door omstanders en mensen die binnenshuis je buiten kunnen horen, je te hulp schieten. Vraag jezelf dat eens af, lezers, zou je naar buiten lopen als je gegil hoort? Of zou je iemand die met hulpvraag bij je komt of waarvan je hoort dat er consequent gepest wordt, zou je anderen mobiliseren om er wat aan te doen? Als degenen die de overlast veroorzaken niet luisteren, amper te vinden zijn en hun gedrag niet aanpassen, wat dan? Eigenlijk is dat allemaal achteraf bekeken. Vooraan kijken en proberen te verdiepen in het waarom van dat gedrag vind ik echter ook erg ver gaan. Kansloze situatie, geen baan, geen sturing door ouders, allemaal erg vervelend, maar daarmee hoeven mensen in die situatie niet anderen te irriteren die wel iets proberen te maken van hun situatie. Als er sprake is (zou moeten zijn) van normgedrag, wanneer laten we dit dan zien? Hoe laten we dat zien? Door onze huizen? Door de grotere auto voor de deur? Komen mensen nog wel met elkaar in contact in de buurten? Is niet iedereen erg druk met z'n eigen leven om het binnenshuis in cocoon te genieten of elders bij vrienden op bezoek? Ik ben het eens met auteur dat er assertief gedrag van mensen verwacht mag worden. Je moet je wel gesteund kunnen voelen door je medemens in de buurt en door de politie wanneer het fout dreigt te gaan. Voorbeeld van tijdje terug: iemand in Utrecht die midden op Neude flesje bier op grond gooit op klaar lichte dag. Op eentje na liep iedereen er aan voorbij of bleef lekker zitten op terras. Slechts eentje die er hardop wat van zegt en boel opruimt. En dat groepje waarvan het flesje was, die liep schimpend door. Zou applaus voldoende zijn om breed signaal te geven dat je het er mee eens bent? Zou hardop meeklagen dat die groep asociaal doet werken? Zolang dat groepje denkt dat ze alles kan maken en bijna niemand afkeurend reageert, gebeurt er niets. We zouden elkaar moeten kunnen vinden in de afkeuring van dit gedrag, elkaar daarin herkennen en dan gezamenlijk er op af. Niet om te knokken, maar om vermanend toe te spreken. Mischien hinderlijk achtervolgen met vragen waarom dat nou nodig was met prullebak op 2 meter afstand? Of zit je na je drukke week even op terras met vrienden te genieten van je vrijheid en laat je het voorbij gaan om niet tijd kwijt te raken aan hinderlijke gedachten? We herkennen de frustratie van dat gedrag, maar ik herken ook de strekking van de auteurs' verhaal. Proberen schaamte aan te praten over wangedrag, terwijl die persoon er geen boodschap aan heeft, proberen die persoon ertoe te bewegen z'n rotzooi op te ruimen (of z'n pestgedrag te staken), proberen de meedoeners aan je zijde te krijgen? Afijn, veel vragen. En het geeft maar aan dat we er nog lang niet zijn. Ik zou echter graag een soort omgekeerd occupy zien waarbij als soort flashmob pestkoppen, vernielers en anderssoortigen en mass terecht gewezen worden. Een mens mag dromen... durven en doen. Kennelijk alleen zolang die zich veilig voelt. Goed voorbeeld: straatcoaches die met buurt rond Oud&Nieuw toezicht houden en daags vooraf al communiceren. Meer van dat?

Deze column en de reacties komen duidelijk van mensen die zich niet verdiept hebben in de buurt en het gebied. Utrecht-west is een van oudsher feodaal boerengebied dat in no time bebouwd is. Het is een gebied waarin de bewoners juist gewend zijn om hun eigen problemen op te lossen en zich daarvoor niet tot de wout of de pruik te wenden, zoals de politie en de rechterlijke macht genoemd wordt. Van de politie wordt met name verwacht dat zij zich nergens mee bemoeien en in hun auto blijven. In 2008 zijn er nog bewoners veroordeeld omdat zijzelf fietsendieven afstraften. Toen het homostel de politie belde deed de politie wat zij gewend was, ze lieten het de burgers zelf oplossen. Nu schrijft de columnist (zeker vaak werkzaam voor de overheid) dat de burgers het weer zelf moeten oplossen. ik hoop niet dat deze man invloed heeft, want dat levert vast weer veel ellende op voor de buurt. Gedragsverandering en adequaat optreden van de politie is vereist, nu de samenleving in Leidsche Rijn het zelf niet meer kan oplossen. De heer Van Trijp mag zich wat mij betreft eens wat beter inlezen.

@ Chirstine: belangrijke en welkome uiteenzetting aan het einde van je reactie.

Door als overheid (middels diverse kanalen,voelsprieten en tentakels en via andere actoren en belanghebbenden) de burger de handvatten te geven die nodig zijn om als burger op een assertieve wijze te kunnen acteren. De rol van de overheid is de obstakels te verminderen. Obstakels die in de weg staan van het ontwikkelen van een hechte gemeenschap. Obstakels, zoals zichzelf niet kunnen identificeren met de ander, puur door onbekendheid met de ander, vervreemding, ver van je bed show en de mogelijkheid het te kunnen negeren.

Moraal van het verhaal, zoek de oorzaak, stel de diagnose. Confronteer, conditioneer en sanctioneer. Meng o.a. deze drie concepten en pas ze integraal toe ten behoeve van het creëren van manoeuvreerruimte voor de burger ten aanzien van het ontwikkelen van assertiviteit in dienste van welzijn voor velen ipv. weinigen.

Helemaal eens dat de overlasthebber in eerste instantie de verantwoordelijkheid moet nemen voor de relatie met de overlasthebber, met als doel de overlast te doen stoppen. Voor hen die dat niet zo makkelijk afgaat, is er buurtbemiddeling. Vrijwilligers uit de buurt ondersteunen het contact tussen de buren, waarbij de verantwoordelijkheid voor het oplossen van het probleem bij de bewoners blijft liggen. Als dit geen oplossing biedt of er is sprake van een eenzijdige overlast waarbij gevoelens van onveiligheid zijn en waarbij inbreuk wordt gemaakt op het woongenot, mag de burger zich geruggesteund weten door "de overheid". In deze gevallen is de overlastgever blijkbaar niet in staat om zijn gedrag aan te passen, waarbij onderscheid gemaakt kan worden tussen "rakkers" en "stakkers". In die gevallen zullen de burger, politie, woningcorporatie, zorg en gemeente de handen ineen moeten slaan om tot een adequate oplossing te komen om te zorgen dat de overlast stopt. Meer informatie hierover op: www.platformwoonoverlast.nl

Prima inhoud en een probleem dat de meesten van ons al niet anders meer kennen. We zijn immers allemaal opgegroeid in een maatschappij waarin de overheid zelf steeds meer bemoei-zorg creëert. Er is altijd wel ergens een meldingsmogelijkheid en een project. Bang als we als overheid zijn om onze vingers te branden.
Ik denk niet dat de eerste stap bij de assertiviteit van de burgers ligt, maar dat de overheid zelf eerst assertiever moet worden.
De meeste overlast is immers een signaal van hoe iemand het gedrag van een ander ervaart. Daar ligt de basis van de aanpak.
Dat moet je wel durven en kunnen uitspreken.

Wat John zegt, een goede zaak wanneer de burgers assertief probleemoplossend worden en niet alles bij de overheid leggen. Dit zal sowieso gebeuren omdat vele burgers niet meer het gevoel hebben dat politie en overheid adequaat optreden. Daarnaast is er soms geen sprake van overlast maar van terreur met elementen van agressie. Deze wordt bovendien nog gebagatelliseerd door de overheid/politie waardoor de burger geneigd kan raken om eigen rechter te spelen. Een niet wenselijke doch te rechtvaardige vorm van assertiviteit. In veel gevallen, zoals bij de wegpesthomo's geloof ik niet dat er sprake is van handen in onschuld wassen, of we moeten ze verwijten dat ze homo zijn... Hier is toch echt sprake van een agressor met eenrichtingverkeer. Het is een goede zaak om de burger eigen verantwoordelijkheid te geven om de openbare in eigendom te nemen. Maar daar hoort dan ook het recht bij om recht te mogen spreken en tegengeweld te gebruiken. Ik weet niet zeker of dit wenselijk is.

Veel van de nieuwkomers verwachten dat een deel van de opvoeding in onderwijs en op straat juist door de overheid ter hand worden genomen, zoals in het land van herkomst. Daarvanuit wordt de norm gestelsd. Daarom is integratie-informatie zo belangrijk: dat verantwoordelijkheid op stra\at juist een reden is voor ouder zijn.

Het wordt hoog tijd dat de burger niet meer subassertief reageert en daarmee alle ruimte geeft aan agressieve overlastgevers. De angst die regeert moet worden omgebogen in bijdragen aan de opbouw van de maatschappij. Dat doen we alleen als we samen mondig worden en een assertieve houding neerzetten. Dus een goede column vanJohn Van Trijp.
Ter informatie:
Subassertief is denken aan de ander (onbalans)
Agressief in denken aan jezelf (onbalans)
Assertief is denken aan jezelf en de ander. Dit is een actie in balans