'Gemeenten maken geen beleid'
Gemeenten klagen volgens Bouwmeester ‘steen en been’ over drankketen, ‘maar wat ze kunnen, doen ze niet: beleid maken.’ Minister Ter Horst heeft de gemeenten onlangs laten weten dat ze in de loop van dit jaar een handreiking ontvangen om beleid voor drankketen te ontwikkelen, maar dat is in de ogen van Bouwmeester te vrijblijvend.

Hokken- en ketenaanpak
Daarnaast begint de Voedsel en Warenautoriteit een proefproject met gemeenten om tot een ‘hokken- en ketenaanpak’ te komen. Aan dit proefproject doen neem maar vijf gemeenten deel, andere gemeenten reageerden niet op een oproep van het ministerie. Als het aan Bouwmeester ligt ‘stimuleert en verleidt’ de minister gemeenten veel actiever om beleid te maken. ‘Je kunt ze belonen als ze beleid formuleren. Bijvoorbeeld door ze te assisteren bij het handhaven van het drankketenbeleid.’ Bouwmeester wil in een overleg met Ter Horst weten welke doelen de minister nastreeft en hoe ze de handhaving beter gaat regelen. ‘Als de antwoorden onvoldoende zijn gaan we haar dwingen.’

Geen beleid, geen handhaving
Bouwmeester vindt het een probleem dat de handhaving van het drankbeleid in 2010 wordt overgedragen aan gemeenten. ‘Als ze geen beleid hebben, gaan ze zeker niet handhaven. Op die manier raak je het zicht op de problematiek helemaal kwijt.’ Het ministerie zegt dat zich in meer dan 30 procent van de Nederlandse gemeenten hokken en keten bevinden waar jongeren, vaak vriendengroepen, bij elkaar komen. Volgens Bouwmeester is er sprake van een groot probleem, niet alleen op het platteland. ‘Je kunt niet zeggen dat het alleen excessen zijn. Er is zuipgedrag, dat tot overlast leidt, en er vindt ongeremde seks plaats. Daarnaast zijn veel keten brandgevaarlijk.’

'Zoon wethouder bestiert keet'
‘Erg geschrokken’ is Bouwmeester van de reden die veel gemeenten opgeven om geen drankketenbeleid te maken. ‘Ze zijn bang dat er gedonder van komt. Bijvoorbeeld omdat de zoon van de wethouder een drankkeet bestiert. Het sluiten van drankketen betekent ook dat gemeenten zelf jeugdvoorzieningen moeten openen. En dat kost geld.’