R. Windt • machteloos burger • 20.06.09 14:17

Onder die SIB kan ook de administratie van de PGB worden gebracht.
Nu net weer gehoord van een situatie van een jonge man. Hij heeft PGB voor zijn administratie. Euro 17.000 en na een half jaar is het op! Nou moet een kwetsbaar persoon dat zelf maar zien op te lossen.
Want ons geweldig zorgsysteem laat het afweten. Fraude is bekend, maar nu hoor ik de minister zeggen dat mensen het op hun rekening gestort krijgen en niet meer naar malafide bureau's. Ja, en dan.????
Zorg toch voor een landelijke SIB, waarmee wat inkomsten zijn om ook dit op te vangen.
Die kan beter die pgb's ontvangen voor dit doel. 17 procent jongeren met psych. gerelateerde stoornissen als add (tegenovergestelde van adhd), schizofrenie en autisme. Die worden ook volwassen!. Niet iedereen heeft een sociaal kader die dat kan opvangen! Dan nog de vergrijzing met mensen die ook geen kader hebben ervoor en het overzicht door dementie kunnen kwijtraken of door hersenbloedingen etc.
Potverdrie overheid, doe uw werk!
Dit probleem zie ik zoveel in mijn oogeveld.
Dat moet een groot algemeen probleem zijn en een spanningsveld voor vele kwetsbaren!!!!! Kapitaalvernietiging en die mensen zijn niet eens structureel geholpen!

R. Windt • machteloze burger • 20.06.09 01:20

Oplossing: zorgcoordinatoren naast huisarts, waar consultatiebureau ook begint.
Die zijn onafhankelijk, controlerend en sturend in overleg met Gemeente. Een niveau hoger met Provincie. En tot slot met vaste Tweede Kamer Commissie en minister. Integrale hulp onder herkenbare logo's overal in het land. Hebben een goed contact met geldbronnen. Zij zien waar het niet stroomlijnt en wie onderpresteert.
Nu is het een verzameling van krakkemikkige systemen met slecht contact tussen de bovenlagen en veldwerkers en onderling.
Het feit alleen al wat een gedoe het vergt als het ook nog eens om schulden gaat.
Mensen die niet met geld kunnen omgaan glijden een fin. afgrond in en in dat stadium moeten veldwerkers allerhande fondsen zien te bewegen om te helpen. Langdurige weg via de rechter voor onder curatele stelling. Bij schulden verplicht budgetbeheer wettelijk maken en dat via een SIB. Landelijk Sociaal Incasso Bureau onder de maatschapelijke dienstverlening.
Vrijwillig budgetbeheer, Verplicht budgetbeheer en sociale leningen.
Inkomsten voor dure begeleiding!
Geen megaverdiensten incasso-organisaties meer via kwetsbare ruggen.
Wel stevige aanpak bij niet meewerken.
Landelijke registratiesysteem van SIB.
Kunnen niet meer op krediet kopen.

Vrijdagavond in K&B een vader die door weigering medewerking moeder zijn zoon al 8 jaar in levende lijve niet heeft gezien.
Kritiek van tafelgenoten op onvolwassen gedrag ouders om kind geen normale omgang met beide ouders te laten hebben. Of van een voormalig minister, tja politiek kan het niet afdwingen. Moeder krijgt een taakstrafje. Wat is dat voor slap beleid?
Als een ouder afspraken niet nakomt moet de andere ouder dit kunnen aangeven bij zorgcoordinator. Zij delegeert. Bij drie keer niet meewerken moet serieus worden overwogen de voogdij naar andere ouder te brengen.
Als je daar kans geeft een slepende procedure van te maken is het kind de dupe van rancune ouder waar die woont en de andere ouder eveneens slachtoffer. Plus grootouders.
Hier wordt dus laakbaar gedrag beloond en heeft een van de ouders, meestal vader. het nakijken! Geen wonder dat burgers overheid niet vertrouwen.
Zorgcoordinator heeft de taak hulp i.p.v. aanbodgericht bij instanties meer vraaggericht te maken.

W.Wilkens • schrijvende • 18.06.09 11:37

De nu aangekondigde strijd tegen de bureaucratie in de jeugdzorg (BJZ) valt niet te bestrijden om de eenvoudige reden dat die juist de reden van bestaan voor die instantie vormt in het hoofdzakelijk dienstverlenend Nederland.
Diegenen die daar te werk zijn gesteld, verlenen immers geen daadwerkelijke hulp, maar verwijzen slechts naar anderen. Anders uitgedrukt: BJZ fungeert enkel als een telefoonklapper. Overigens moet daar direct aan toe worden gevoegd dat men daar, getuige de vele affaires, niet bepaald een gelukkige hand in heeft, maar dat heeft weer alles te maken met wat men onder hulp aan de jeugd pleegt te verstaan.
Bureaucratie bestrijden, zoals in dit artikel gesuggereerd, levert zo gezien ook weer werk op en daar is het uiteindelijk om begonnen. Anders gezegd: had de politiek de jeugdzorg werkelijk ooit willen organiseren en als zodanig willen laten fungeren, dan had dat natuurlijk al lang gekund. Daar kán dus niet het probleem schuilen.

Ter zijde zij nog eens opgemerkt dat het niet helemaal terecht is dat enkel BJZ in een negatief daglicht staat, want de Raad voor de Kinderbescherming die als initiatiefnemer van menige maatregel of als beoogd controleur van het BJZ ook een wettelijke taak heeft, weet zich al een poos aardig uit de schijnwerpers te houden, maar niet vergeten mag worden gezien dat hij op zijn minst evenzo verantwoordelijk is voor de malaise waarin de kinderen door jeugdzorg worden gemanoeuvreerd als BJZ zelf.
Ook de kinderrechter die beide instanties zou behoren te controleren, dient men als eindverantwoordelijke voor de maatregelen niet over het hoofd te zien, hoewel hij als statussymbool kennelijk publicitaire immuniteit bezit.

Gezien de problemen met de zorg voor onze jeugd, deden talloze deskundigen tientallen jaren geleden al bij de vaststelling van de Wet op de jeugdhulpverlening en later bij vaststelling van de Wet op de jeugdzorg tevergeefs een oproep aan de Tweede Kamer om een parlementaire enquête te houden om uit te zoeken of wat als zorg voor de jeugd vanwege de staat in de praktijk ook als zodanig uitpakt.
Weer iets later greep dezelfde doelgroep de Dag van het Volkspetitionnement aan om die oproep aan de Tweede Kamer te herhalen, echter, ook toen waren er weer politieke redenen om hieraan geen gevolg te geven.
Dit was en is ook de houding van dit kabinet, omdat één van de vice-premiers een kans moest krijgen om het voor hem gecreëerde ministerschap voor de jeugd inhoud te geven. Zo’n in der haast gecreëerde functie begint men nu eenmaal niet met het omwoelen van het gehele ‘veld’. Dat kost tijd die de politiek zich nu eenmaal niet gunt bij het verkennen en oplossen van een fundamenteel probleem. Zij gebruikte dus op goed geluk de beproefde methode door de kwalitatieve problemen in de jeugdzorg met kwantitatieve oplossingen te lijf te gaan. Dat wil zeggen: letterlijk met heel veel miljoenen en nog meer personeel voor jeugdzorg.
Uiteraard is iedereen hier bij gebaat, want dit levert immers heel veel werkgelegenheid op.
Daarnaast fungeert BJZ ook nog eens als toeleverancier voor menig andere organisatie in bijvoorbeeld de (geestelijke) gezondheidszorg en het maatschappelijke werk en ook dat valt economisch niet te verwaarlozen. Zeker nu niet.
De gevolgen van die aanpak zijn door het toenemend aantal ‘maatregelen’ gelukkig elders in de ‘zorgketen’ ook al behoorlijk merkbaar en ook dat lokt op zijn beurt weer meer vraag naar ‘hulp’ en werkgelegenheid uit.
Of Anthonio als afgestudeerd manager hierin verandering kan brengen, mag worden betwijfeld. Hij is immers vleesgeworden symbool van hetzelfde systeem en zal hieraan, evenals het overige management in de ‘zorgketen’ een behoorlijke boterham aan willen verdienen. Overigens gegund!

Daarom valt het te hopen dat de Tweede Kamer alsnog werk maakt van het eerder al aangekondigde parlementair onderzoek, hoewel hierop vanuit de ‘vakkring’ al wat kritische opmerkingen over zijn gehoord. Dit laatste verrast uiteraard niet, kundig als BJZ is in de mantra “niet schuldig” als er weer een zaak met dodelijke afloop in de media verschijnt.

De resultaten van dit onderzoek zullen overigens snel beschikbaar moeten zijn, tenminste, wil men het kabinet afremmen om, het advies van de Commissie-Paas volgend, weer een ‘failliete’ rijkstaak aan de gemeenten te decentraliseren.
Een beproefde Haagse methode om zaken die men zelf niet op orde krijgt, zoals paspoorten-affaire liet zien, ‘over de schutting van de buurtjes te gooien’.