Wethouder Jan Bevers vertelt waarom Gemert-Bakel heeft gekozen voor de ‘armoedegidsen’: ‘Toen in ik 2006 wethouder werd, zag ik al snel dat we erg weinig sociaal en financieel armoedige mensen bereikten. Als gemeente kom je niet zo ver. We moesten daarom effectieve oren en ogen ontwikkelen. Dat zijn de ‘armoedegidsen’.

Contact
De armoedegidsen hebben een grote affiniteit met de problematiek en komen uit de verschillende dorpen. De vrijwilligers opereren in een laagdrempelig informeel netwerk en kunnen gemakkelijker contact leggen.

Doorsturen
De gidsen sturen mensen door, maar kunnen ook door de politie, maatschappelijk werk, huisarts, wijkverpleegkundige of buurtvereniging worden ingeschakeld. Maar hoe gaat dat in zijn werk? Worden de armoedegidsen geacht om mensen te vragen: u heeft een gat in uw overhemd, wat is er aan de hand? Wethouder Bevers: ‘Zou kunnen. Als een ‘armoedegids’ denkt dat er van alles met jou aan de hand is en al signalen heeft opgevangen, dan kan hij of zij een praatje met je maken. Eens kijken wat er aan de hand is.'

Taboe
Dat moet op een goede en tactische manier gebeuren, vindt de wethouder, want om armoede hangt schaamte en zeker in dorpsgemeenschappen is het een taboe. 'Je bijt liever op een houtje dan dat je om hulp vraagt, maar ik heb nog nooit iemand ontmoet die willens en wetens lekker in de armoede gaat zitten. Het is onze morele plicht om die mensen te helpen.’

Gemeenten willen arme kinderen laten meedoen (01/07/2008)
Eindhovens armoedebeleid moet anders. Maar hoe? (13/06/2008)
Meer kinderen groeien op in arm gezin (13/03/2008)