of 59045 LinkedIn

Meldingen kindermishandeling: een ander perspectief

Linda Terpstra en Anke van Dijke Reageer

Klokkenluiders brachten naar buiten dat er zo’n tweehonderd meldingen van kindermishandeling en huiselijk geweld op de plank liggen in Gelderland-Zuid. Ook zaken met hoge urgentie. De Nijmeegse wethouder Frings haalde onbegrip en verontwaardiging over zich heen toen hij er voor pleitte om de landelijke campagnes stop te zetten die oproepen om geweld in huiselijke kring te melden. 'De meldpunten komen nu al niet toe aan acute gevallen.'

Frings stelde extra geld beschikbaar om de achterstanden weg te werken. Maar het échte probleem is niet het aantal meldingen of het tekort aan mensen. Het échte probleem is het aantal her-meldingen en niet toereikende hulp.


Bijna 60 procent van de meldingen bij Veilig Thuis zijn her-meldingen over hetzelfde gezin. Uit onderzoek in de G4 kwam naar voren dat de huidige geweldshulpverlening niet effectief genoeg is voor gezinnen waarin langdurig en veelvuldig ernstig partnergeweld voorkomt. De focus van de overheid ligt al jaren bij preventie en bij signaleren en melden. Maar wat hebben daaraan als we vervolgens niet in staat zijn het geweld te stoppen? Het wordt tijd om de vraag te beantwoorden waarom er zoveel her-meldingen zijn.

 

De manier waarop Veilig Thuis en de wijk- en gebiedsteams in het nieuwe stelsel zijn gepositioneerd, lossen het probleem niet op. Een medewerker van een gebiedsteam zegt hierover: 'We doen een melding bij Veilig Thuis. Veilig Thuis doet onderzoek, zegt dat onze zorgen terecht zijn, en zegt dat we aan de slag moeten in het gezin. Maar wij hadden juist bij hen gemeld omdat wij het onvoldoende in de vingers kregen. Je ziet dan dat wij na verloop van tijd opnieuw melden. Maar gespecialiseerde hulp zet meestal ook geen zoden aan de dijk. Specialistische hulp stopt als de crisis is bezworen en er weer wat stabiliteit is in het gezin. Maar dat is niet genoeg. Het is dan wachten op de volgende crisis en de volgende melding.'


In de praktijk gebeurt het dus nogal eens dat Veilig Thuis een casus als ‘licht’ beoordeelt terwijl het wijk- of gebiedsteam de casus ‘zwaar’ vindt. Het omgekeerde komt ook voor. Veilig Thuis maakt de inschatting dat er sprake is van een ernstige zaak terwijl het wijkteam inschat dat ze het zelf wel aankunnen. Na verloop van tijd blijkt er toch ‘zwaardere’ zorg nodig te zijn. De ‘zwaardere’ hulp blijkt wel de crisis aan te pakken maar niet het structurele onderliggende probleem van het geweldspatroon. Ten slotte zien we dat beleid en wetgeving matched care – de juiste zorg – in de weg staan. Bijvoorbeeld omdat de zorg kortdurend moet zijn, niet langer dan een jaar mag duren of omdat er een diagnose nodig is om specialisten in te zetten. Het wegwerken van de casussen die op de plank liggen bij Veilig Thuis zal het probleem van kindermishandeling en huiselijk geweld niet oplossen.

 

Linda Terpstra en Anke van Dijke, Fier, expertise en behandelcentrum op het terrein van geweld in relaties

Verstuur dit artikel naar Google+

Reageer op dit artikel
















Even geduld a.u.b.