of 59045 LinkedIn

Door het hoepeltje springen in het inkoopcircus

Harro Labrujere 2 reacties

Op veel plekken is het circus weer losgebarsten. Gemeenten hebben voor het sociaal domein duidelijk gemaakt hoe organisaties in 2016 aan de slag kunnen. Stapels papier geven aan wat de voorwaarden zijn, regelmatig is zelfs al de prijs bepaald en worden de hokjes aangegeven waarbinnen zowel organisaties als ‘producten’ moet passen. 

Vaak gaat alles nog vergezeld van een hoogdravende nota over ‘eigen kracht’, klant centraal, ketensamenwerking en hoe het allemaal beter wordt en minder gaat kosten. De transformatie is al helemaal uitgedacht, nu via de inkoop iedereen nog even door het hoepeltje laten springen.
 

Met een beetje geluk zijn er nog wel een paar bijeenkomsten waar de organisaties vragen kunnen stellen. Op een (van een reeks van 4 bijeenkomsten) was snel uitgerekend wat het avondje zou kosten: 100 organisaties aanwezig, 3 uur lang, reken op (bestuurders/managers) minstens op € 100 per persoon per uur: 30.000 euro. En dat dus vier keer. Vaak is zo’n avond nutteloos omdat ter plekke op veel vragen hooguit een globaal antwoord wordt gegeven. Als je geluk hebt, bedenkt de gemeente ook nog een spelvorm voor een dialoog waar veel organisaties braaf aan mee doen. Niet dat er bij de deelnemers veel geloof is dat dat ergens aan bijdraagt. Een van de deelnemers verwoordde op zijn manier dat hij bereid was door de gemeentelijke hoepel te springen: “tja, ik blijf nog maar even, ik weet niet of ze het op prijs stellen dat ik vertrek”.  De vraag komt op: “wie houdt wie nou voor de gek”. Denkt een gemeente nu echt dat met deze werkwijze organisaties transparant zijn in wat ze denken, doen en leveren? Zouden al die ambitieuze doelen en de transformatie kunnen worden vormgegeven met makke schapen die hun best doen braaf binnen de lijntjes te blijven?
 

Gelukkig, het kan ook anders. Er zijn gemeenten waarbij je echt in gesprek bent. Niet in een vooraf bedacht keurslijf, maar open, verkennend, onderling nieuwsgierig. Er ligt een enorme opgave bij gemeenten en er zijn altijd enorme opgaven in onze samenleving. Opgaven die vragen dat er over en weer (bij gemeente en organisaties) de uitdaging gevoeld wordt hoe je samen voor elkaar krijgt die opgaven aan te gaan. Dat een gemeente visie heeft en durft te kiezen, en dat het vertrouwen onderling uitgangspunt is.  En dat je in gesprek blijft, open en eerlijk over wat wel lukt en wat niet.
 

Gemeenten die kiezen voor het aanbestedingscircus geven doorgaans aan dat ze geen keus hebben, de regelgeving vereist het. Des te opmerkelijker dat er dan ook gemeenten in staat zijn het anders te doen. Ook hier zal uiteindelijk ‘waar een wil is, is een weg’ aan de orde zijn. Wil de transformatie nog ergens over gaan, dan vraagt dat van gemeenten en organisaties de bereidheid de zoektocht aan te gaan. Geen vooraf bedachte strikte kaders waar alleen reguliere aanbieders en regulier aanbod in past, maar nieuwe paden verkennen en ontwikkelen. Niet vooraf van alles uitsluiten, maar juist ruimte bieden aan organisaties die buiten de gevestigde orde vallen, die weten te pionieren en fundamentele veranderingen weten vorm te geven. 

 

Harro Labrujere, Eigen Kracht Centrale

Verstuur dit artikel naar Google+

Reageer op dit artikel
















Even geduld a.u.b.

Reactie op dit bericht

Door Ben Rooijakkers (Regisseur van eigen leven) op
Als leverancier mag je je eigen kwaliteitsnormen stellen richting inkopers. Daar ga je uit principe niet onder werken. Als je dat toch doet, moet je de inkoper (lees gemeenten) niet met een beschuldigende vinger aanwijzen. Al decennia lang ben ik voorstander van het zogenaamde "innovatiefinkopen", waarbij niet het bestek maar de eindresultaten leidend zijn. Vanuit betrokkenheid, passie en verantwoordelijkheidsgevoel wordt leverancier eigenaar van het totale project inclusief voorbereiding, uitvoering en oplevering. Nadeel voor gemeenten is dat het noodzakelijk is vooraf het bedoelde eindresultaat te beschrijven in kwantiteit en kwaliteit inclusief vastgestelde meetindicatoren.
Zulke aanbestedingen blijken in de praktijk van sommige gemeenten (Peel 6.1, Helmond e.o.) al enkele jaren een hogere klanttevredenheid op te leveren tegen niet stijgende kosten en een optimaler ureninzet op regie van de leverancier in direct overleg met de mens als vrager en eigenaar van zorg (lees op wens van de mens).

Je moet wel durven loslaten als inkopende overheid en niet elke keer weer zelf het wiel gaan uitvinden.

Een goede, gekwalificeerde en met innovatief aanbesteden bekende inkoopadviseur verdient zeker zijn/haar geld terug. Niet alleen in de ogen van de gemeenten en leveranciers, maar zeer zeker ook in de ogen van de mens die steeds meer afhankelijk is van die kwalitatieve, wenselijke en betaalbare zorg aan en in huis.

Overigens duidelijk artikel, waar ik het wel mee eens ben.

Gr. B.
Door Arthur Hol (Organisatieadviseur & advocaat) op
Zeer helder artikel, waarin de vinger op de zere plek vab het aanbestedingscircus wordt gelegd -én wordt getoond hoe het anders kan!