of 59054 LinkedIn

Crowdfunding door overheden kan wél!

Reageer

Laten we als overheid crowdfunding omarmen. Niet omdat het kan of mag, maar omdat het werkt. Het betekent wel het accepteren van risico’s.

In mijn kindertijd, toen het door mij zo verlangde playmobilpoppetje mijn zakgeld te boven ging, lobbyde ik succesvol bij mijn zusje. Zij wilde toch ook een heuse ridder in het poppenhuis? Misschien konden we hem samen kopen. Later legden we met tien vriendjes allemaal een kwartje in om een bal te kopen die iedereen die dag vergeten was mee te nemen naar het zwembad. Mijn beste investering ooit. De hele middag konden we nu ballen. Iedereen was blij. We vonden het zelfs niet erg dat de bal uiteindelijk mee naar het huis ging van Jantje die helemaal geen kwartje had meebetaald. Zo lekker hadden we gebald. Maar ja, toen golden er dan ook geen Europese aanbestedingsregels..

Het klinkt zo logisch en zo gewenst: ‘lotgenoten’ zoeken om te investeren in iets wat je zelfstandig niet kunt betalen. Niet wachten op hogere overheden of kennisinstellingen. Niet lobbyen, maar doen. Gewoon mudje bij mudje leggen en samen zorgen dat het er komt. Zo ook wij voor het eerste onderzoek ‘Jongeren & Mobiliteit’. We weten namelijk bar weinig van de denk- en belevingswereld van de toekomstige gebruikers van die wegen, spoorlijnen en andere mobiliteitssystemen die de oudere generaties nu aan het bedenken, plannen en aanleggen zijn. Twee marktpartijen en twaalf decentrale overheden staken dus hun nek uit, maakten ieder een beetje van hun budget vrij en gingen ervoor. Het was ook zo in lijn met het huidige ambtelijk jargon: ‘het initiatief bij de markt laten’, ‘minder Den Haag’, ‘samen optrekken’, ‘pro-actief acteren’, ‘een open innovatieproces’. We konden er zelfs een hip woord op plakken: crowdfunding. Wat belette ons?

Inkoopregels. Dat belette ons. Of beter gezegd: inkopers en de natuurlijke spanning tussen ‘behoeders’  en ‘vernieuwers’. Achteraf gezien waren wij – ondernemende vernieuwers – zo vol van ons onderzoek, dat we geen oog hadden voor het feit dat overheidsfunctionarissen minder gewend zijn om op kansen in te spelen en risico’s te nemen. Het is immers hun taak om vanuit bestuurlijke opdrachten en wettelijke kaders te acteren. Was co-financiering door meerdere overheidspartijen niet een slinkse manier om een drempelbedragoverstijgend projectbudget buiten de aanbestedingsregels te plaatsen? Nee dus. En zo werd het spannend.

Inmiddels weten we dat het wel allemaal netjes volgens de regels kan. Crowdfunding voor kennisontwikkeling is voor elke participant formeel het inkopen van een gebruiksrecht op het projectresultaat. Kennis over jongeren & mobiliteit in ons geval. Dat het totaal van verkochte gebruikersrechten aan overheden de aanbestedingsdrempel overstijgt, doet dan niet ter zake. Je kunt het vergelijken met gemeenten die elk een licentie nemen op hetzelfde standaardsoftwarepakket.

Laten we dus als overheid crowdfunding omarmen. Niet omdat het kan of mag, maar omdat het werkt. Als pro-actieve marktpartijen en overheden elkaar weten te vinden, versnelt crowdfunding de beschikbaarheid van resultaat en vernieuwing.

Laten we ermee gaan oefenen en dat betekent dus ook het accepteren van die risico’s waar inkoop traditioneel graag op hamert. Want dat het verdelen/weggeven van de inkoopmacht ook risico’s met zich meebrengt, weet ik al sinds Jantje er met onze bal vandoor ging. Maar dat maakte ons toen niet uit. Het ging er om dat we die middag heerlijk hadden gebald. Dat hadden wij bereikt. Voor slechts een kwartje.

Sander van der Eijk is adviseur mobiliteit & samenleving bij Goudappel Coffeng

Verstuur dit artikel naar Google+

Reageer op dit artikel
















Even geduld a.u.b.