Kind van het laatste ei
Het barst op deze punten van de beleidsplannen en de overheidsbemoeienis. Lukt het medisch gezien onverhoopt niet, dan zijn er hulpprogramma’s, waar je, als vrouw, wel de juiste verzekering voor moet hebben, anders moet de knip open. Ligt het vruchtbaarheidprobleem bij je partner, die wel aanvullend verzekerd, jammer dan, de kosten worden geboekt op de persoon die de vrucht zal dragen. Zelf betalen dus.
Wil je gaandeweg de vruchtbaarheidsbehandeling aanvullend verzekeren of overstappen naar een andere verzekeraar, helaas (zie Freya.nl). Een ‘brandend huis’ wil niemand verzekeren. Zelf betalen staat vrij, net als de markt die zich met nieuwe invriesproducten wil onderscheiden van de rest. Of is het innovatie of echte liefde voor de vrouw die wel moeder wil worden, maar niet nu? Dat laatste lijkt het geval, nu we als samenleving antwoord moeten geven op de vraag. Willen we toestaan dat een techniek die letterlijk zieke vrouwen uitkomst biedt, ook gebruikt mag worden voor vrouwen die er goed ziek van zouden zijn als ze de ‘kinderboot’ zouden missen?
Hoe ridicuul kan een maatschappelijk debat over het invriezen van eitjes verlopen? Met krantenkoppen zoals “Alleen voor rijke vrouwen” wordt geen blijk gegeven van de huidige situatie dat armere mensen ook nu al om louter financiële redenen moeten stoppen met hun droom van een eigen kindje.
Dan het argument dat we beter kunnen zorgen dat mensen eerder aan kinderen beginnen. Dat lukt nu ook al niet. Sterker nog, we krijgen ze niet op tijd én het zijn er te weinig. In Duitsland ontvang je tegenwoordig belastinggeld omdat het aantal mensen van overheidswege moet worden aangevuld. Werk en zorg beter combineren, ook zo’n dooddoener. Gooi die recent opgeworpen hindernissen rondom gastouderopvang morgen overboord.
Kunnen we dat geld, € 3000,- per vrouw wel betalen, nu we 18 miljard moeten bezuinigen? Sterk argument. Ik denk het niet. De toestroom zal ook gigantisch zijn, denkt u niet? Hordes vrouwen draaien zich al warm. Niet dat ongewenst kinderloos blijven goedkoop is trouwens. Echt lekkerder ga je daarvan niet in je vel zitten. Geef die paar duizend vrouwen dus de ruimte. Die gaan heus niet over een nacht ijs.
Reactie op dit bericht
Laten we duidelijk zijn: het gaat hier niet over de carrières van mannen, want in de praktijk nemen vrouwen nog steeds het leeuwendeel van de zorg voor kleine kinderen (zeg: de eerste vijf jaar) op zich, vaak beginnend met borstvoeding, en in de meeste gevallen wordt die rolverdeling later niet volledig omgebogen.
Er zijn twee soorten "carrière". 1. De carrière van "topvrouwen" (zoals bijv. Heleen Mees of Nancy McKinstry) die daarvoor 80 uur per week moeten netwerken en beslissingen moeten nemen. Dit is slechts voor een zeer kleine minderheid van vrouwen (of mannen) "weggelegd", en daarom niet interessant voor deze discussie.
2. Gewone loopbanen, vanaf een uur of 32 per week. Ook daarvoor moet je tegenwoordig steeds vaker concurreren met mensen die full-time kunnen netwerken en bijscholen. Een vrouw die er vijf jaar "uit" is, komt loopbaantechnisch dus al gauw op flinke achterstand te staan. Daarom klopt de suggestie van Broadcaster niet dat als vrouwen vroeg met kinderen beginnen, er voor hen nog genoeg tijd is om alsnog carrière te maken. Tegen die tijd zijn veel van de veelbelovende banen al in beslag genomen door kinderloze "concullega's". Hoe later je (als vrouw) met kinderen begint, hoe meer kans je in de praktijk hebt om de schade aan je loopbaan te beperken, omdat je dan al een basis hebt gelegd. Maar die schade zal er bijna altijd zijn.
Het leven bestaat uit keuzes en is niet volledig maakbaar. Niet iedereen krijgt alles. Niemand heeft recht op het krijgen van kinderen, niemand heeft recht op een carrière. Over het eventueel financieren van vruchtbaarheidsbehandelingen zou dus gekozen moeten worden op grond van bevolkingspolitieke overwegingen in het algemeen belang: willen we graag vrouwen stimuleren om alsnog kinderen te krijgen, niet omdat zij dat leuk vinden, maar omdat de maatschappij er behoefte aan heeft?
Het gaat daarbij om het vinden van een balans. Hoe dan ook zal er een moment komen dat de bevolking weer gaat afnemen (gelukkig), maar hopelijk kan worden voorkomen dat de Nederlandse bevolkingsopbouw dan plotseling aan de onderkant volledig instort.