of 59183 LinkedIn

Gegevensuitwisseling sociaal domein: 'Grammofoonplaat'

Het is in de lente van 2015 als we tegenover een ambtenaar van de gemeente komen te zitten. Voor het zogenaamde ‘keukentafelgesprek’. Onze zoon, toen 4 jaar, heeft namelijk een Autisme Spectrum Stoornis (de variant die vroeger Asperger werd genoemd) en daarom kan hij niet naar het regulier onderwijs. Althans, dat vinden wij, zijn ouders. En het peloton aan kinderpsychiaters dat we de afgelopen maanden gezien hebben trouwens ook. Achter ons ligt een lange weg van diagnostiek, begonnen op het kleine dorpspeuterspeelzaaltje, waar ons lieve jongetje buiten de lijntjes bleek te kleuren. Daarna volgde een maanden durend traject van onderzoeken, gesprekken en observaties, waarna er een duimendik rapport op tafel viel met een conclusie die ons hele leven op zijn kop zette. Autistisch. Slecht leerbaar. Voor het leven getekend.

Hoewel het schrikken is en pijnlijk, zijn we ergens blij dat we het bureaucratische deel dan nu gehad hebben. Dat we het wéten en onze blik op de toekomst kunnen richten. Want, nu moet het allemaal makkelijker worden, toch? Helaas valt dat nogal tegen. Want nu, nu begint het eigenlijk pas echt. Onze zoon heeft weliswaar een diagnose, maar dat weten alleen wij en de mensen van het kinderpsychiatrisch centrum. Maar zij gaan niet over het uitdelen van de indicaties. Een indicatie heb je nodig om als kind met een leer,- of gedragsstoornis ergens geplaatst te worden. En dat plaatsen, daarvoor moet je aankloppen bij het gemeentehuis. Waar je dan eigenlijk weer helemaal overnieuw kunt beginnen, omdat gemeenten geen inzicht hebben in de gegevens en daarom niet weten wat er speelt. Maar door de inzet van moderne middelen zijn gegevens toch goed te delen tussen dit soort betrokken instanties?

De ambtenaar is een hele aardige mevrouw. Ze vertelt dat ze nog maar net bij de decentralisatie van de jeugdzorg is betrokken. En vraagt of we haar willen uitleggen waarom onze zoon nou niet naar een gewone school kan. Ik ben verbaasd en ook een beetje wanhopig, want: moeten we nou alles weer opnieuw vertellen? Onze hele doopceel is tenslotte al maandenlang gelicht. Er is een lijvig dossier over ons kind beschikbaar, waarin duidelijk staat wie hij is en wat hij nodig heeft. Ik vind het naar en vermoeiend om me nu opnieuw te moeten verdedigen. Want, zo voelt dat als ouder van een kind dat extra zorg nodig heeft. Alsof je steeds maar moet verantwoorden waarom er voor jouw kind net een tandje harder gelopen moet worden dan voor een ander.

Een diagnostisch traject zoals wij dat doorlopen hebben, is confronterend en behoorlijk pijnlijk. Het is dan ook niet leuk als je die weg niet één, maar meerdere keren moet bewandelen. Eigenlijk is het toch ook gewoon niet nodig? Want als dat dossier er eenmaal ligt (echt echt, dat is gedegen), dan staat het zwart op wit, de stempel staat op het papier. Dus zou het dan niet fijn zijn als iedereen die daar iets mee te maken heeft, gewoon meteen ook een kopietje krijgt? Dat de gemeente, die sowieso al omkomt in het werk, met één druk op de knop kan zien wat er met een leerling aan de hand is. Gewoon die diagnose en alles wat daarbij hoort uit een database kan vissen en dan meteen ziet wat voor vlees ze in de kuip heeft en welke richting ze moet nemen op het kruispunt?

Bij een kind zoals mijn zoon zijn vele helpende handen betrokken. Gelukkig maar, want die vele handen maken nou eenmaal lichter werk. Maar zou het dan niet handig zijn, als we ook meteen dezelfde taal spreken, als we elkaar ontmoeten? Dat praat gewoon wat makkelijker. Dat je tenminste fatsoenlijk koffie kunt zetten voor zo’n ambtenaar, omdat je niet eerst drie uur moet uitleggen wat er nou eigenlijk aan de hand is. Of omdat die meneer of mevrouw dan in sommige gevallen niet eens zijn/haar vrije avond hoeft op te geven, omdat zo’n keukentafelgesprek dan vaak niet eens meer nodig is. Deze aandacht kan hij of zij vervolgens besteden aan dossiers waarbij de informatie nog niet bekend is, of waarbij vanuit het gezin de extra begeleiding gevraagd wordt. Zou dat niet heel veel tijd schelen, heel veel werk en heel veel geld? En veel verdriet en frustraties in gezinnen, die meestal eigenlijk al teveel hebben moeten doorstaan.

Onze zoon kreeg uiteindelijk zijn indicatie, maar wat waren we nadat de knoop dan eindelijk was doorgehakt opnieuw ontzettend moe. En toen vonden we een school en gingen we daar eens kijken. Ontmoeten daar een hele aardige leerkracht die het wel gezellig leek om onze zoon in zijn klas te hebben. Maar die toen aan ons vroeg: “Vertel eens waaróm kan jullie zoon eigenlijk niet naar een gewone school?” Soms voel ik mij geen moeder, maar meer een grammofoonplaat...

Verstuur dit artikel naar Google+

Reageer op dit artikel
















Even geduld a.u.b.

Meer nieuws

#LSG17

Afbeelding

#GPSC17

Afbeelding

Urk - Horst aan de Maas: de Berichtenbox voor inwoners

Afbeelding

Whitepapers JouwGemeente MijnGemeente

PinkRoccade Live

PinkRoccade Local Government biedt een ruim aanbod aan curcussen, (klassikale) opleidingen en webinars.

Bloggers

Afbeelding

Postbus 1470, 5200 BM  's Hertogenbosch

088 110 1500

info.prlg@pinkroccade.nl

www.pinkroccadelocalgovernment.nl