of 59236 LinkedIn

Voedertijd

Bij mij op het werk is het twee keer per week voedertijd. Ik was nog niet bekend met dit fenomeen, maar het blijkt iets heel gezelligs. Elke dinsdag en donderdagochtend, meestal rond een uur of tien, komt er namelijk een meneer langs de koffiehoek om een krat fruit neer te zetten. Appels, bananen, sinaasappels en soms een mandarijn of nectarine. Van alles wat. Het levert de leukste taferelen op.

Wanneer een collega opmerkt dat de bak is bijgevuld, loopt hij of zij met een appel in de hand naar de collega’s om ze hierop te wijzen. Deze collega’s maken vervolgens aanstalten om een stuk fruit uit de bak te pakken. Snel, voor het op is. Ik vind het leuk.

 

Ik heb ook op werkplekken gewerkt waar geen of juist altijd fruit aanwezig was. Fruit past wel in de huidige tijd van de fitgirls, stappentellers, veganisme en al die andere food- en healthtrends. Maar dit systeem op basis van schaarste is eigenlijk veel leuker! Wanneer het fruit er altijd is, wordt het een commodity. Het is ‘normaal’ en ik hoor niemand er over. Wanneer het er nooit is hoor je er ook niemand over, en doen we het met de koffiemachine en meegebrachte bammetjes. Maar hier op kantoor is het bijna een happening. Ik heb nog nooit volwassen mensen zo blij gezien met een appel of een ietwat groene banaan. Het moment verbindt ons; als je tegelijk naar de krat toe rent kun je gelijk wel even het weekend bespreken. Of je nieuwe gezonde gewoonte. En ik weet het niet zeker, maar ik denk zelfs dat dit systeem voor meer fruitconsumptie zorgt dan wanneer het er altijd is. #fitophetwerk.

 

Het doet mij denken aan dat computerprogramma, dat wanneer je langer dan een half uur achter je computer zit gaat piepen dat je moet stretchen of bewegen. Het leuke van het menselijk gedrag is dat je dat in het begin een tijdje braaf doet, maar daarna niet meer. Er zijn maar weinig collega’s die dit programma langere tijd accepteren. Na een tijdje ga je klagen en daarna schakel je het stomme ding maar helemaal uit of probeer je er omheen te werken. Het zelfde principe gaat op bij de borden van Dick Bruna in straten waar een school is en dus veel kinderen over straat lopen. ‘De scholen zijn weer begonnen’ en andere borden die de bestuurders van auto’s in deze wijk tot rustig rijden moeten manen. Er is onderzoek naar gedaan: het schijnt een tijdje te werken. Totdat de bestuurders de borden al zo vaak hebben gezien dat zij ze niet meer opmerken. 

 

Elke dag hagelslag op je brood ging zelfs als kind al vervelen. Zo ook met het fruit op het werk; als het er altijd is merk je het niet meer op. Als het er nooit is mis je het niet. Als het er soms is, blijft het interessant. Zolang je ons incidenteel voedert, blijven we het leuk vinden en blijft de gezonde snack populair. Zou je dit principe niet ook kunnen toepassen om ambtenaren meer in beweging te krijgen, of creatiever te laten denken? Een soort van incidental nudging. Iedereen zo nu en dan op een lieve manier even wakker schudden. Ik zie kansen voor een gezondere ambtenarij.

 

Vragen?

Ilse de Jonge, Jonge Informatieprofessional

06 24 92 98 11 / Stuur mij een e-mail
Verstuur dit artikel naar Google+

Reageer op dit artikel
















Even geduld a.u.b.

Contactgegevens

AfbeeldingMuzenstraat 120,

2511 WB Den Haag,

Postbus 18607,

2502 EP Den Haag

070- 376 36 36

info@pblq.nl

www.pblq.nl

Meer nieuws

TRAINEEPROGRAMMA INFORMATIEMANAGEMENT

Inspiratie-en netwerkevent ‘Informatiemanagement & You’

Afbeelding

Gaat u in 2017 in uzelf investeren?

Afbeelding

Whitepapers

  • ‘Smart’ lijkt wel een nieuw toverwoord. Net zoals innovatie dat ook al enige jaren...

    Smart city

    ‘Smart’ lijkt wel een nieuw toverwoord. Net zoals innovatie dat ook al enige jaren...
  • Voor bestuurders, managers en veranderaars 
 Met de digitalisering van onze samenleving is het...

    Safe in cyberspace

    Voor bestuurders, managers en veranderaars Met de digitalisering van onze samenleving is het...

Bloggers