of 59054 LinkedIn

c2Participatie. Maak kennis met Marissa

Reageer
Marissa is twintig en heeft een Wajong-uitkering. Een geschikte baan ligt voor haar niet voor het oprapen. “Mijn psycholoog zegt dat het alles te maken heeft met mijn eetstoornis. Ik heb sinds mijn veertiende anorexia en daarvoor ben ik nog steeds onder behandeling. Mijn schoolperiode was daardoor waardeloos.” In een gesprek met haar arts gaf ze een half jaar geleden aan dat ze echt wat van haar leven wilde maken. Werken bij een leuk bedrijf, met fijne collega’s, dat zou ze heel graag willen. De eerste grote stap heeft ze onlangs gezet: ze doet vrijwilligerswerk.

Als klein meisje was Marissa een vrolijk kind, heel sociaal en uren bezig met haar grote hobby: klassiek ballet. Op de middelbare school ging het mis. Ze kreeg een obsessie met eten “en in mijn geval ging het om ‘hoe minder hoe beter’. Als ik ‘s morgen wakker werd was het eerste wat ik dacht: wat weeg ik en wat ga ik eten? Bleek ik een ons te zijn aangekomen, dan voelde ik me rot. Was ik een ons afgevallen, dan kon ik de wereld aan! Voor even dan, want gedurende de dag werd ik steeds lustelozer. Ik kon me slecht concentreren en mijn gedachten waren continu bij eten. Vaak, als ik van mijn stoel opstond, werd het even zwart voor mijn ogen. Als ik met een knorrende maag thuis kwam, hield ik me in, want ik moest natuurlijk ’s avonds nog avondeten met mijn ouders. Zag ik mijn moeder veel boter in de pan doen, dan wist ik wat me later die avond te doen stond: overgeven.”

 

‘Zorgen voor mezelf’

Mockup_Laptop_FactuurHet ging steeds slechter met de tiener. Haar emoties zwakten af en thuis waren er continu conflicten met haar ouders over het niet willen eten. De stemming was er al maanden in mineur, vooral omdat haar moeder aan depressies leed. Op een zonnige lentedag, ze was zestien, kwam Marissa haar bed niet meer uit, zo verzwakt was ze. Hulpverleners waren er al een tijdje bij betrokken, maar nu was het linea recta naar het ziekenhuis. Daar sterkte ze dankzij onder meer sondevoeding redelijk aan. Maar op eigen kracht lukte het niet om dat aansterken voort te zetten. Ze kreeg daarom intensieve therapie. Wat het allemaal lastiger maakte, is dat ze die therapie en hulp eigenlijk helemaal niet wilde. Tot ze op advies van haar behandelaar in contact kwam met een patiëntenvereniging. Die hielp haar de goede richting uit met informatie en ondersteuning.

Ze was inmiddels achttien en had geen diploma. Wel had ze een Wajong-uitkering, want werken zat er voorlopig niet in. “Mijn behandelaars raadden mij af om naast mijn therapie te gaan werken. Zij vonden dat ik mijn tijd eerst moest besteden aan zorgen voor mezelf en mijn lichamelijk herstel.”

 

‘Ik wil werken’

Toch bleef ‘werken’ wel in haar hoofd rondzingen. Ze begon langzaam aan het idee te wennen dat ze misschien best een baan zou kunnen hebben. Structuur in de dag of de week en gewoon zelf geld verdienen. Ze was nog steeds onzeker, maar bij vlagen werd ze best blij van het idee om op eigen benen te staan.” Tijdens een gesprek met haar behandelaar gooide ze het op tafel. “Ik wil werken.”

Diezelfde boodschap had ze voor de gemeenteambtenaar die haar dossier behandelde. Hij luisterde goed naar Marissa “en stelde allerlei vragen over wat ik wilde en over mijn ziekte. Hij nam me serieus en begreep dat werken me wellicht houvast zou kunnen bieden, maar dat een baan ook teveel druk op me zou kunnen leggen, waardoor het juist averechts kon werken.”

“Hij nam verschillende opties met me door, zoals een baan met begeleiding, waarin ik werkzaamheden doe die passen bij mijn mogelijkheden. Want eerlijk is eerlijk, ik kan niet alles. Ik ben traag, ik kan me niet zo goed concentreren en veel uren achter elkaar werken is fysiek niet te doen. Dat er banen zijn waarbij ik ondersteund word, was dan ook best een geruststelling, want in mijn eentje verantwoordelijkheid dragen, dat was een heikel punt. Hij zag mijn onzekerheid en stelde nog een optie voor: ‘waarom ga je geen vrijwilligerswerk doen? Wie weet is dat een opstapje naar een baan waarin je je lekker voelt?’”‘Je bent van harte welkom!’

Dat bleek een gouden greep. Marissa had daar geen moment aan gedacht, maar vrijwilligerswerk bood natuurlijk net zo’n structuur als een betaalde baan. Nu werkt ze vrijwillig twee dagdelen per week in het buurthuis: op woensdagmiddag knutselen met de kinderen en op vrijdagochtend koffieschenken als de seniorenclub er komt handwerken. De mensen van het buurthuis ontvingen haar die eerste keer met open armen. Ze hadden een groot tekort aan vrijwilligers en het kennismakingsgesprek met Marissa was ontzettend prettig verlopen. Ze kon meteen aan de slag. “En ondertussen blijf ik in therapie. Het is prima met elkaar te combineren.” Het vrijwilligerswerk geeft haar eigenwaarde, merkt ze. De onzekerheid begint langzaam af te nemen. De kinderen en senioren laten merken dat ze blij met haar zijn. “Op woensdagmiddag is er steeds één jongetje dat al van verre roep ‘Jeuj, Marissa is er weer!’”

 

‘Mijn wereld is nu groter’

Dat het werken haar goed doet, merken ook haar therapeuten. “Ook daar ga ik vooruit. Ik moet nog steeds hard werken aan mijn stoornis, eten gaat nog niet helemaal vanzelf. Maar mijn gedachten worden niet langer de hele dag in beslag genomen door eten. Door mijn werk is mijn wereld wat groter geworden en vullen mijn gedachten zich ook met andere dingen.” Ze is onnoemelijk blij met haar behandelaar en de gemeenteambtenaar die haar haar mogelijkheden lieten zien. “Dat ze zo goed naar me luisterden, was goud waard. De volgende stap is, om naar een betaalde baan op zoek te gaan. Wanneer ik die stap ga nemen, weet ik niet. Ik heb besloten dat het in orde is om het op mijn eigen tempo te doen en zonder druk.”

 


c2GO geeft gemeenten de volledige regie over het proces. Niets valt tussen wal en schip.

 

c2GO ondersteunt de gemeente bij het contact met haar burgers: c2Wmo biedt samen met c2Jeugd en c2Participatie elke gemeentelijke organisatie inzicht in en overzicht op het sociale domein.

 

Meer weten over c2GO, onze andere producten en werkwijze? Lees meer

Verstuur dit artikel naar Google+

Reageer op dit artikel
















Even geduld a.u.b.

Contactgegevens

AfbeeldingInfo Support B.V.         

Kruisboog 42

3905 TG  Veenendaal

T 0318 – 55 20 20

www.infosupport.com 

linda.hajema@infosupport.com

Meer nieuws

Bloggers