of 59045 LinkedIn

c2Jeugd. Maak kennis met Nick

Reageer

Nick is zeventien. Met zijn wat groezelige petje op zijn hoofd loopt hij naar het kantoor van zijn coach. Niet slenterend, zoals een paar maanden geleden, toen hij nog dagelijks in zijn ‘hoodie’ doelloos door de stad struinde. Nee, zijn tred is behoorlijk monter. Dat heeft alles te maken met de coach, Peter. Eindelijk iemand die hem niet veroordeelt om wat hij doet.

‘Hij luistert zonder me te veroordelen’

De eerste vraag die Peter en week of drie geleden aan Nick stelde was waar Nick goed in was. Dat had nog nooit iemand hem gevraagd, althans, niet dat hij zich kon herinneren. En eerlijk gezegd was hij zelf ook totaal uit het oog verloren dat er best wel dingen waren die hij heel goed kon.

 

Vuisten gebruiken

Nick was slim, als klein kind al. Maar zijn gedragsstoornis zorgde er op de kleuterschool al voor dat hij anders was dan anderen. Hij werd erg gepest en als klein jongetje zag hij maar één oplossing: zijn vuisten gebruiken. Dat leverde hem talloze gesprekken op bij het schoolhoofd. Met zijn ouders erbij, zonder zijn ouders erbij, met de leerling-begeleidster en een hele trits gedragstherapeuten. Allemaal zeiden ze, dat wat-ie deed heel erg verkeerd was. En allemaal kwamen ze met een lijst oplossingen waarmee hij zijn gedrag kon beteugelen. Maar het werd niet beter. Sterker nog, hij raakte door al die gesprekken zo opgefokt, dat hij alleen maar agressiever werd. Om álles.

 

Mockup_Laptop_BerichtenThuis was de spanning inmiddels ook om te snijden. Hij was verbaal gewelddadig tegen zijn broertjes en zijn ouders, die onderling ook steeds meer ruzie kregen. Er kwam een gezinstherapeut met een plan van aanpak. Dat voorkwam niet dat hij, toen hij twaalf was, de boel thuis kort en klein sloeg. Om niks. Dat was het punt dat er een crisisteam kwam. Hij woonde enkele maanden in een instelling. Toen er een einde kwam aan zijn opname mocht hij weer naar huis, maar wel met tig paar ogen die hem de eerste maanden volgden.

 

‘Beetje rondhangen, jointje roken’

Als hij geen therapie of andere begeleiding had, liep hij door de stad. Ja, hij moest op school zijn en ja, de spijbelpolitie had dus veelvuldig contact met zijn ouders. Maar ze konden hem niet vastbinden. Dus hing hij vooral een beetje rond, rookte een jointje en pikte af en toe wat om die hobby te bekostigen. Tot hij een keer compleet blut was en zeer agressief een voorbijganger van zijn portemonnee ontdeed. De politie greep hem snel in de kraag. Hij kreeg een taakstraf en kwam onder begeleiding te staan van de Kinderbescherming. Hij was veertien.

 

Hij moest een agressietraining volgen en op advies van een begeleider ging hij boksen. De redenering was, dat hij zich beter kon uitleven op een boksbal dan op een persoon. Achteraf vindt hij dat het stomste advies ooit. Want bij elke klap die hij de boksbal gaf, borrelde het in zijn borstkas en werd hij overspoeld door woede. Boos om alles, furieus op iedereen. Mockup_Laptop_RapportageDe jeugdreclassering volgde hem in die periode nauwgezet. Het was een beetje pappen en nathouden, hij kreeg erg het gevoel dat ze hem weinig serieus namen. Steeds probeerden ze wat nieuws wat een beetje leek op alles wat hij al ooit had gedaan, vond hij. En als het geen effect had, dan kreeg hij op zijn sodemieter waarom hij niet zijn best deed.

 

‘Waarom…?’

Altijd maar die ‘Waarom…?’-vraag. ‘Waarom kom je niet op je afspraken?’, ‘Waarom ben je weer over je eigen grenzen gegaan?’ Wat hem vanzelfsprekend opnieuw in woede deed uitbarsten. En zo kwam het dat hij op een dag naar coach Peter werd gestuurd. De gemeenteconsulent had uitgebreid de moeite genomen om zijn dossier te lezen. Nadat hij alles naast elkaar had gelegd, had hij geconcludeerd dat een nieuwe aanpak – Peters aanpak – wellicht perspectief zou bieden. Want hetzelfde doen als alles wat al eens was gedaan, daar was toch nooit wat uit gekomen.

 

Nick weet nog dat hij bij het eerste gesprek met Peter op de stoel ging zitten en zich schrap zette voor weer een uitbrander. Maar Peter deed niks. Hij kwam alleen naast hem zitten. Hij oordeelde niet, maar vroeg alleen waar Nick goed in was. En of er iets was waar hij beter in wilde worden. Nick viel helemaal stil. Pas bij zijn derde afspraak bij Peter wist hij het: hij was goed in sjouwen. En goed in alleen zijn. Geen mensen om hem heen die hem afleiden of ogen die hem in de gaten houden. Hij wist niet zo goed of ‘alleen zijn’ een goede eigenschap was. Maar hij kon dat wel heel goed. Dan kwam er tenminste wat uit zijn handen. Peter schreef het allemaal op.

 

Nu zitten ze weer naast elkaar. Peter met een schrijfblokje, Nick met zijn petje in de hand. Want hij weet best dat het netjes is om die af te zetten. Niet dat dit van Peter moet, maar Nick voelt zich zo op zijn gemak, dat er nu ruimte in zijn hoofd is om aan dit soort dingen te denken. Nu Nick weet wat hij goed kan, gaat het gesprek over wat hij wil. Na even nadenken weet hij het: hij wil een baan, op een vrachtwagen. Of op een groot landbouwbedrijf. Sjouwen, lekker buiten, niet teveel mensen…. Verder wil hij een vast inkomen en een eigen plek om te wonen. Of zou dat allemaal wat teveel zijn gevraagd?

 

Nooit ‘goed genoeg’

Peter vraagt Nick ook wanneer die boosheid komt opborrelen. Wat hij dan voelt. En of hij zelf merkt dat die knop omgaat en hij alleen nog maar wild om zich heen kan slaan. Dat zijn nog best moeilijke vragen. Maar Peter weet de antwoorden van Nick ‘handzaam’ terug te brengen: het heeft alles te maken met de angst om nooit ‘goed genoeg’ te zijn. Zodra Nick het idee heeft dat iemand wat op hem aan te merken heeft, is de lont aan en volgt een extreme woede-uitbarsting. In een flits ziet Nick alle instanties voorbij komen waarmee hij te maken heeft gehad. En alle mensen die hem met de beste intenties van zijn woede af wilden brengen, door luid en duidelijk te roepen dat slaan niet de oplossing – en dus verkeerd – is. Die afwijzing liet steeds alle alarmbellen rinkelen bij Nick.

 

Peter vraagt hem of hij in zulk situaties ook weleens wat anders heeft gedaan dan slaan. Nick moet diep in zijn geheugen graven, maar hij weet nog dat hij een keer de klas uit is uitgestormd, het schoolplein op om af te koelen. Peter noemt dat een prima keus. Hij stelt Nick voor om te gaan kiezen zodra hij woede voelt aankomen: slaan of weglopen. Peter zegt dat deze keus in zijn hoofd een fractie van een seconde duurt. Het is hard werken om die geweldsreflex af te leren, maar Nick beseft dat het hem dé kans biedt op een baan en een gewoon leven. ‘Kiezen’ geeft hem eigenlijk ook vrijheid: hij mag zijn eigen keuze maken en kiezen voor slaan. Maar hij weet nu dat hij daarmee zijn kansen op werk en een inkomen vergooit. Terwijl hij zichzelf al best op een trekker of in een truck ziet rijden.

 

Eindelijk, na al die jaren, is er iemand die hem niet veroordeelt. De oprechte interesse van Peter die met hem praat en hem niets opdraagt… dat voelt hartstikke goed.

 


c2GO geeft gemeenten de volledige regie over het proces. Niets valt tussen wal en schip.

 

c2GO ondersteunt de gemeente bij het contact met haar burgers: c2Wmo biedt samen met c2Jeugd en c2Participatie elke gemeentelijke organisatie inzicht in en overzicht op het sociale domein.

 

Meer weten over c2GO, onze andere producten en werkwijze? Lees meer

Verstuur dit artikel naar Google+

Reageer op dit artikel
















Even geduld a.u.b.

Contactgegevens

AfbeeldingInfo Support B.V.         

Kruisboog 42

3905 TG  Veenendaal

T 0318 – 55 20 20

www.infosupport.com 

linda.hajema@infosupport.com

Meer nieuws

Bloggers