Als we een nieuwe term introduceren, laten we het dan goed doen...

Veranderingen binnen de rijksoverheid kunnen best wel linksom, als rechtsom niet lukt...

Met een Open Mind kansen laten liggen. Over goede bedoelingen en hardnekkige misverstanden.

 

Het was de afgelopen weken weer raak. Vele uitingen en evenementen die het Open-gedachtengoed centraal stelden. Op een gegeven moment vond ik mezelf terug in een grote zaal waar een fantastisch(!) saxofoonkwartet de zaal op swingende wijze een aantal steekwoorden uit het open-verbindingsboekje ritmisch liet meescanderen. “Inter-á-, Inter-á-, óperabiliteit!!”

“Oooooooopen Source!!”. Het publiek naderde hoger sferen. Ook ik was blij, maar niet met alles…

Het NOiV-jaarcongres, daar gebeurde het.

Iedere generatie heeft recht op zijn eigen crisis. Menig kind uit de jaren ’50 of ’60 kon van zijn ouders, omdat het bord weer eens niet werd leeggegeten, de verzuchting horen: “je kunt wel zien dat jij de oorlog niet hebt meegemaakt” (een omstandigheid waar die ouders overigens erg blij mee waren). En ik hoor mijzelf, in soortgelijke gevallen maar in dit geval met een lichte ironie, wel eens zeggen tegen mijn tienerkinderen: “Je kunt wel zien dat jullie de jaren ’80 niet hebben meegemaakt”. Mijn generatie danste in die jaren immers in het zwart gekleed, en naar de schoenpunten starend, op sombere muziek die, soms in tekst en altijd door de sfeer, uitstraalde dat er “No Future” bestond. Veel werkloosheid, getemperde toekomstverwachtingen.

Een stukje over Zen? Evenwicht tussen uitersten? Nu ben ik ooit wel eens benaderd door een journalist die (terecht) begrepen had dat IBM in zijn pakket arbeidsvoorwaarden ook de mogelijkheid tot het volgen van een meditatiecursus bood, maar dit gaat ergens anders over. Balans tussen beleid en uitvoering dan? Bijna: tussen beleid en aanbesteden.