Als we dan toch een nieuw systeem ontwikkelen is het dan ook meteen mogelijk een makkelijk te bedienen en goed te begrijpen portofoon te ontwerpen?
Deze portofoon is dan ook in de regen en wind, om 3 uur in de nacht te gebruiken !!!

In de jaren 60 en 70 ben ik veelvuldig werkzaam geweest als organisatie-adviseur/informatiseringsdeskundige aan de gebruikerskant binnen overheidsorganisaties. Het binnen halen van IT-systemen is altijd een kostbare, ingewikkelde geweest. Leren van fouten uit het verleden doet men dus kennelijk niet. Men heeft de illusie dat als men een gelikt systeem uit de markt plukt dit passend is en snle te implementeren. Wat een misvatting! Nog steeds heeft men niet geleerd, dat de aanschaf van systemen niet kan via door inkopers aangevraagde aanbestedingen. Graag schrijven IT c.q. communicatiebedrijven zich in. Meestal bluft men met een z.g. fantastisch, geavanceerd en passend systeem. Maar de fout die wordt gemaakt is, dat de afdeling inkoop met een z.g. techneut uit de organisatie, meestal de directeur van het IT-bedrijf of communicatie-adviseur, zo,n aanbesteding beoordeelt op de systeemtechnische kwaliteiten. Daar ligt dus het probleem. Het is niet alleen een beoordeling van de capaciteiten en kwaliteiten van de techniek. Het gaat net zo goed over het effectief gebruik, de infra-structuur, de haalbaarheid van het systeem en de communicatie-deskundigheid binnen de gewenste organisatie. Het implementeren van zo'n geweldig en omvangrijk systeem kan alleen goed gaan als bij de beoordeling deze voornoemde punten worden meegenomen en meegewogen. Kan de betreffende overheidsorganisatie zelf de know how leveren voor het maken en beoordelen van een functioneel ontwerp en , het gebruik in de praktijk.? Wordt de aanwezige kennis v op de werkvloer benut? Wordt er werk gemaakt van scholing en opleiding in het gebruik van het systeem?
Wordt er veelvuldig gexperimenteerd en getest in een gesimuleerde of echte praktijkomgeving? De vroegere SDM-methodiek wordt nauwelijks nog gebruikt.
Toch blijf ik erbij dat systemen te eenzijdig worden beoordeeld op techische kwaliteiten en de implementatie-eisen, die natuurlijk inspannig en tijd kost overboord heeft gegooid of erger nog men laat dit alleen aan de techneut over. Alles met het argument: het moet goedkoop en snel. Maar de snelheid van een systeem wordt niet bepaald door de snelheid van invoering, maar door de acceptatie, de kennis en kwaliteit van het systeem in het gebruik! Dus conclusie. Niet het systeem faalt, maar de overheids-organisatie faalt op het gebied van ondeskundige inkoop, onvoldoende of ontbrekende interne communicatie-visie en deskundigheid en IT-organisatie. Het ontbreken van verandermanagement Daardoor komt het dat systemen niet goed functioneren, slecht en te snel worden ingevoerd en gebruikers onwetend en niet geschoold zijn in het hanteren van een systeem. Door het werken aan de acceptatie bij gebruikers, ontbreekt dan natuurlijk ook de motivatie in het gebruik.

Opvallend dat de klachten steeds uit de hoek van de brandweer komen. Politie en GGD, die eveneens binnen in panden werkzaam zijn hebben zelden last van storingen. Nooit is niet waar - laat dat duidelijk zijn. Maar voorzien in voldoende steunzenders, een goede kennis van mogelijkhedenbij gebruiker op straat en centralist en beheerder doen soms veel.
Ken het probleem bij de brandweer niet uit eigen ervaring, maar werken in groepen, die naar believen gekoppeld kunnen worden zou mogelijk een oplossing zijn?

waarom zelf uitvinden, ergens op de wereld is toch wel een goed draaiend systeem.

Al langer is bekend dat soms technische problemen kunnen optreden als brandweerlieden in gebouwen communiceren met digitale portofoons. Deze portofoons staan dan in de zogenaamde DMO-stand (Direct Mode of Operation). Dat wil zeggen dat de brandweerlieden niet via de zendmasten van het C2000-netwerk communiceren, maar rechtstreeks met elkaar van portofoon naar portofoon.
Uit recent onderzoek in opdracht van BZK is duidelijk geworden waar de problemen zitten en welke oplossingen mogelijk zijn. De oplossing zit hem in het verbeteren van de opleidingen en in technische verbeteringen van de portofoons. In overleg met het veld en de leveranciers wordt nu gewerkt aan verbetering van de werking van de randapparatuur.
Overigens doen de geconstateerde problemen zich niet voor bij de nieuwe generatie randapparatuur. Minister Hirsch Ballin brengt dit nogmaals onder de aandacht van de regio’s.

Het communicatiesysteem C2000 staat hier niet ter discussie. Tijdens een hoorzitting in november 2009 van de Tweede Kamer in hebben alle partijen hun vertrouwen in C2000 uitgesproken.

De techniek staat nooit stil. Wie weet komen er in de toekomst andere technieken beschikbaar voor portofooncommunicatie binnen gebouwen. Om dat uit te zoeken is het ministerie van BZK een aanbestedingsprocedure gestart. Gevraagd wordt om onderzoek uit te voeren en een werkend demonstratiemodel te leveren van een nieuw systeem voor communicatie in grote kantoorpanden, scheepsruimten, fabriekshallen, tunnels en parkeergarages.
Dit onderzoek naar de mogelijkheden voor een nieuw systeem voor communicatie in gebouwen in de toekomst, wil niet zeggen dat BZK geen vertrouwen meer zou hebben in C2000.

En opnieuw een project van de rijksoverheid dat tientallen (honderden?) miljoenen heeft gekost en niet functioneert.

Gemeenschapsgeld dat in bodemloze putten verdwijnt.

Voordat we weer opnieuw het wiel gaan uitvinden en weer door de kinderziekte fase moeten, een kleine vraag: Zijn er op de wereld al systemen die BEWEZEN hebben goed te werken en voldoen aan de uitgangspunten waarop destijds voor de overstap van analoog naar digitaal is gekozen?

Tevens is het raadzaam om goed te onderzoeken of het systeem andere systemen niet dusdanig beïnvloed, dat ze verstoord of op langere termijn defect kunnen raken en wat de invloed is van dit nieuwe systeem op de menselijke gesteldheid (gezondheidsrisico's)............