of 59236 LinkedIn

Klink doet greep in Wmo-kas

Sandra Olsthoorn 1 reactie
Bezuinigen moet nu eenmaal. Dat het Rijk daarbij een begerig oog werpt op de gemeentelijke budgetten, daar kon je op wachten. Een kritische blik en enige scepsis is daarom geboden bij elk verontwaardigd persbericht van de VNG over een aangekondigde korting door het Rijk.

Bijvoorbeeld als het gaat om een voorgenomen bezuiniging op de Wmo. In de laatste junicirculaire bleek het kabinet een bezuiniging op de Wmo van 200 miljoen euro te hebben ingeboekt op het budget voor 2011. Een zeer zware financiële aderlating op een budget van ongeveer 1,1 miljard euro, waarvan het grootste deel bestemd voor de huishoudelijke hulp. Woede bij de VNG, uiteraard. De vereniging vindt de aangekondigde bezuiniging ‘voorbarig, niet onderbouwd en onevenredig hoog’.

 

Inmiddels hebben Rijk en VNG verschillende overleggen gevoerd over de kwestie en ze komen er niet uit. De toon van de VNG wordt strijdvaardiger. Ze stelt bijvoorbeeld dat het kabinet met de bezuiniging ‘een zware hypotheek’ legt op gesprekken over vergaande hervormingen die op stapel staan, zoals voor de jeugdzorg en de AWBZ.

 

De boosheid van de VNG is voorspelbaar, maar in dit geval ook terecht. De onderbouwing van de bezuiniging is vaag en misleidend. Een groot deel van de bezuiniging, 150 miljoen euro, is gebaseerd op de veronderstelling dat er minder geld nodig is voor persoongebonden budgetten (pgb’s) in de thuiszorg. Hiermee kunnen klanten zelf zorg inkopen.

 

Er liggen twee rapporten die beide een andere schatting voor het benodigde bedrag geven. Het ministerie van Volksgezondheid gaat blind uit van de laagste schatting. Terwijl er evengoed aanwijzingen zijn dat steeds meer mensen juist wel een pgb willen.

 

Onlangs nog werd bekend dat het potje voor pgb’s in de AWBZ voor 2010 nu al praktisch leeg is. Er is blijkbaar behoefte aan een voorziening die mensen de ruimte biedt hun zorg zelf te organiseren. Dan de overige 50 miljoen euro korting.

 

Een ‘doelmatigheidskorting’, zegt het ministerie: in plaats van individuele voorzieningen moeten gemeenten meer collectieve voorzieningen aanbieden. Ofwel: niet meer bij iedereen apart de was doen, maar alles ophalen en naar de wasserette brengen. Dat is geen doelmatigheidskorting of meer efficiency: dat is puur bezuinigen op zorg.

 

Tijd voor een praatje en een kop koffie hebben thuishulpen al lang niet meer. De volgende stap is nu dat je was wordt opgehaald en dat je voor aanspraak je heil dient te zoeken bij de buurtbingo. Dat kan een oplossing zijn voor sommige mensen, en dat bespaart dan ook nog geld, maar het zal lastig worden collectieve voorzieningen te verzinnen die de behoeften van zoveel verschillende mensen bedienen.

 

Die collectieve oplossingen zijn er nu vaak ook nog niet of niet op een dusdanig niveau dat ze daadwerkelijk die individuele voorziening kunnen vervangen. Om collectieve voorzieningen op te bouwen is er de eerste tijd eerder geld nodig, dan dat er van het beschikbare budget kan worden ingeleverd.

Verstuur dit artikel naar Google+