Mijnheer Brockhoff koopt in 1981 een huis in Aalsmeer. Hij verwacht dat de geluidoverlast de komende jaren zal afnemen. Maar in 2003 gaat de vijfde baan open. Brockhoff krijgt een planschadevergoeding van 35.010 euro. Voor het vierbanenstelsel wijst de minister van Verkeer en Waterstaat in 1996 geluidszones aan. De geluidbelasting buiten die zones mag hooguit ‘35 Ke’ zijn. Daarbinnen hoger.

Brockhoff en 7.500 andere huiseigenaren binnen de zone vinden dat de zonering de waarde van de woning en het woongenot aantast. Zij vragen een vergoeding. De besliscommissie van het Schadeschap Schiphol vergoedt echter niets. Zij vindt de nieuwe situatie juridisch gezien eerder een verbetering omdat de zonering een beperking van het geluid introduceert. Maar de Raad van State zegt in 2008 dat de besliscommissie niet achteruit moet kijken, maar de situatie van huiseigenaren binnen de zone moet vergelijken met die buiten de zone onder de rook van Schiphol. Volgens de vuistregel dat de woningwaarde 1 tot 6 procent daalt als het geluid met 5 Ke toeneemt, krijgt Brockhoff 2 procent van de waarde op de peildatum. Minus 50 procent omdat hij de situatie in 1981 had kunnen voorzien. Resteert 3.890 euro.

De Raad van State keurt deze voorzienbaarheidskorting in 2010 goed. Maar de gehanteerde berekeningswijze vindt geen genade. Volgens de Raad kan de besliscommissie deze fout op twee manieren herstellen. Zij kan de waarde vergelijken van een aantal verschillende woningen binnen en buiten de zones vóór en na de peildatum. Of zij keert uit volgens de planschade voor de vijfde baan, minus een korting van 50 procent ‘wegens normaal maatschappelijk risico’. In het laatste geval zou Brockhoff ongeveer 9 mille krijgen.

De besliscommissie laat een groot aantal transacties voor en na peildatum doorlichten in verschillende gebieden. Dat geluid een aanwijsbare invloed heeft op de verkoopprijzen is niet waarneembaar. Bewijs voor schade of nadeel ontbreekt dus. Toch handhaaft de commissie Brockhoffs vergoeding van 3.890. Je mag er als burger namelijk niet op achteruit gaan als je bezwaar of beroep aantekent.

In mei 2011 aanvaardt de Raad van State deze beslissing. Of de honderden andere bezwaarmakers nu een vergoeding mislopen, is niet duidelijk.

Bruno van Ravels, voorzitter van de besliscommissie en expert op dit gebied: ‘Er is nu een knoop doorgehakt in een slepende kwestie, die zeer lastig was door de vergelijkingsmaatstaf die de Raad van State in 2008 zelf heeft geïntroduceerd.’ Brockhoffs advocaat Phon van den Biesen: ‘De Raad van State oordeelt politiek, alsof de vergoeding uit de eigen portemonnee moet komen.’

Vindplaats: LJN BQ4066 (11 mei 2011), BO3436 (10 november 2010), BC9040 (9 april 2008)