M&M Solliciteren naar de functie van informateur
M&M Solliciteren naar de functie van informateur van het meest voor de hand liggende en onvermijdelijke kabinet: het eerste turquoise kabinet Rutte.
Lieve Koningin,
U zit met een probleem, en wij bieden u graag de oplossing.Uw informateur Uri Rosenthal is misschien heel goed in het evalueren van crises (niet zo goed als uw zwager natuurlijk), maar crises beslechten is een heel ander vak, zo blijkt.
Want het moet maar eens afgelopen zijn met het gerommel. In de campagne kwamen de heren misschien weg met het voortdurend in het midden laten met wie ze willen spelen, maar nu is de tijd aangebroken om te laten zien wie je vriendjes zijn. Want politiek is als een schoolplein.
Als u ons aanwijst als nieuwe informateur zullen we beginnen bij Maxime. Daar ligt de sleutel. Hij heeft met Mark afgesproken dat hij niet naar het feestje van Geert gaat, als Rutte niet naar het feestje van Femke en Alexander gaat. Zijn riedeltje over ‘ons past bescheidenheid’ is bespottelijk, want het CDA heeft weliswaar minder zetels dan vorige keer, maar nog altijd stemde bijna 1,5 miljoen kiezers op hen. En hoezo mag Maxime die kiezers, zijn kiezers notabene, tot minderwaardig bombarderen ten opzichte van de PVV-kiezers, simpelweg omdat er minder CDA-stemmers zijn dan de vorige keer. Dat maakt voor de individuele stemmer niet uit, en het is al helemaal diens schuld niet.
En dan Job, de klassenvertegenwoordiger. Het leek hem een goed idee om met zo ongeveer álle partijen in het kabinet te gaan zitten, ‘voor de stabiliteit’. Zo wordt niemand gepest en telt iedereen mee. Als hij zo doorgaat stelt hij nog voor om helemaal geen verkiezingen meer te houden, ‘voor de stabiliteit’. Zo krijgt hij namelijk de politieke cultuur waar hij zich senang bij voelt, een a-politieke cultuur onder zijn leiding. En hij draagt voor altijd het klassenboek, in het landsbelang. Maar zo werkt het natuurlijk niet, en wij zullen daar als informateur korte metten mee maken.
En dan Geert. De hoogbegaafde en verkeerd begrepen leerling die te slim is voor de les, en uit stierlijke verveling rotzooi gaat trappen. Waar Job’s natuurlijke neiging als klassenvertegenwoordiger vooral is om alles om hem heen te sussen in een depolitiserende wattendeken, daar is Geerts natuurlijke neiging die deken flink uit te schudden en op te kloppen. Zijn stemmers zijn anti-elite, en houden er wel van dat hij zich niet aan de schoolregels houdt. Dat Geert nu eerst tussen de billen van diezelfde elite moet kruipen om er straks tegen in opstand te komen, vergeeft zijn achterban hem vast wel. Die lachen in gespannen verwachting alvast in hun vuistje, als hij propjes gooit tegen de rug van de leraar. Maar Geert is de enige oprechte speler tot nu toe, die uitkomt voor zijn favoriete optie zonder lafjes en voor de bühne te onderhandelen met partijen waar hij helemaal niet mee wil spelen.
Kiezers voelen die onoprechtheid van Mark genadeloos aan. Hij is opeens het populairste jongetje van de klas, waar iedereen mee wil spelen, maar hij durft niet te kiezen om geen vijanden te hoeven maken. Als Mark zegt dat hij Paars Plus wel wil onderzoeken, weet iedereen dat hij dat doet om aardig gevonden te worden. Hij zou beter meteen in de camera kunnen zeggen waar het op staat. “Ik ga nu doen alsof ik Paars Plus serieus neem, en als het dan om raadselachtige redenen klapt kunnen jullie me niet verwijten dat ik het niet geprobeerd heb.” Maar we nemen het je wél kwalijk Mark. Dat je denkt dat je dit spel met de inwoners van dit land moet spelen. Dat je te zwak bent om voor je eerste keus op te komen, en te laf om te verdedigen waarom je een tweederangs-coalitie niet eens gaat onderzoeken. Noblesse Oblige. Wie populair is moet kiezen.
Kortom, u leest het al, onze handen jeuken, en u heeft een bovenmeester nodig om de jongetjes met de koppen tegen elkaar te slaan. Wij zijn per direct beschikbaar, om te zorgen dat er voor 1 juli een kabinet staat.
Met vriendelijke groet,
Maud & Marike
U zit met een probleem, en wij bieden u graag de oplossing.Uw informateur Uri Rosenthal is misschien heel goed in het evalueren van crises (niet zo goed als uw zwager natuurlijk), maar crises beslechten is een heel ander vak, zo blijkt.
Want het moet maar eens afgelopen zijn met het gerommel. In de campagne kwamen de heren misschien weg met het voortdurend in het midden laten met wie ze willen spelen, maar nu is de tijd aangebroken om te laten zien wie je vriendjes zijn. Want politiek is als een schoolplein.
Als u ons aanwijst als nieuwe informateur zullen we beginnen bij Maxime. Daar ligt de sleutel. Hij heeft met Mark afgesproken dat hij niet naar het feestje van Geert gaat, als Rutte niet naar het feestje van Femke en Alexander gaat. Zijn riedeltje over ‘ons past bescheidenheid’ is bespottelijk, want het CDA heeft weliswaar minder zetels dan vorige keer, maar nog altijd stemde bijna 1,5 miljoen kiezers op hen. En hoezo mag Maxime die kiezers, zijn kiezers notabene, tot minderwaardig bombarderen ten opzichte van de PVV-kiezers, simpelweg omdat er minder CDA-stemmers zijn dan de vorige keer. Dat maakt voor de individuele stemmer niet uit, en het is al helemaal diens schuld niet.
En dan Job, de klassenvertegenwoordiger. Het leek hem een goed idee om met zo ongeveer álle partijen in het kabinet te gaan zitten, ‘voor de stabiliteit’. Zo wordt niemand gepest en telt iedereen mee. Als hij zo doorgaat stelt hij nog voor om helemaal geen verkiezingen meer te houden, ‘voor de stabiliteit’. Zo krijgt hij namelijk de politieke cultuur waar hij zich senang bij voelt, een a-politieke cultuur onder zijn leiding. En hij draagt voor altijd het klassenboek, in het landsbelang. Maar zo werkt het natuurlijk niet, en wij zullen daar als informateur korte metten mee maken.
En dan Geert. De hoogbegaafde en verkeerd begrepen leerling die te slim is voor de les, en uit stierlijke verveling rotzooi gaat trappen. Waar Job’s natuurlijke neiging als klassenvertegenwoordiger vooral is om alles om hem heen te sussen in een depolitiserende wattendeken, daar is Geerts natuurlijke neiging die deken flink uit te schudden en op te kloppen. Zijn stemmers zijn anti-elite, en houden er wel van dat hij zich niet aan de schoolregels houdt. Dat Geert nu eerst tussen de billen van diezelfde elite moet kruipen om er straks tegen in opstand te komen, vergeeft zijn achterban hem vast wel. Die lachen in gespannen verwachting alvast in hun vuistje, als hij propjes gooit tegen de rug van de leraar. Maar Geert is de enige oprechte speler tot nu toe, die uitkomt voor zijn favoriete optie zonder lafjes en voor de bühne te onderhandelen met partijen waar hij helemaal niet mee wil spelen.
Kiezers voelen die onoprechtheid van Mark genadeloos aan. Hij is opeens het populairste jongetje van de klas, waar iedereen mee wil spelen, maar hij durft niet te kiezen om geen vijanden te hoeven maken. Als Mark zegt dat hij Paars Plus wel wil onderzoeken, weet iedereen dat hij dat doet om aardig gevonden te worden. Hij zou beter meteen in de camera kunnen zeggen waar het op staat. “Ik ga nu doen alsof ik Paars Plus serieus neem, en als het dan om raadselachtige redenen klapt kunnen jullie me niet verwijten dat ik het niet geprobeerd heb.” Maar we nemen het je wél kwalijk Mark. Dat je denkt dat je dit spel met de inwoners van dit land moet spelen. Dat je te zwak bent om voor je eerste keus op te komen, en te laf om te verdedigen waarom je een tweederangs-coalitie niet eens gaat onderzoeken. Noblesse Oblige. Wie populair is moet kiezen.
Kortom, u leest het al, onze handen jeuken, en u heeft een bovenmeester nodig om de jongetjes met de koppen tegen elkaar te slaan. Wij zijn per direct beschikbaar, om te zorgen dat er voor 1 juli een kabinet staat.
Met vriendelijke groet,
Maud & Marike
