De beantwoording van het Rotterdamse PvdA,VVD, D’66, CDA-college op raadsvragen hierover, geeft zoveel geruststelling dat ik u ze niet wilde onthouden (zie hier). Het college weet wie de relschoppertjes zijn. Dat zijn er geen 351 maar precies 12. Eén meer dan een voetbal elftal. Visualiserend zijn ze gemiddeld 1meter 54 lang, wegen 45 kg, hebben schoenmaat 36 en zijn nog niet geslachtsrijp. Adres bekend, familie vindbaar en een hoop slachtoffers.

Wat gaat het college er aan doen?
Die gaat het bespreken in het DOSA overleg. Nou, dat zal ze leren. Het college stuurt zijn beste ambulante jongerenwerker. Au, dat doet pijn. En het college maakt er een risicogebied van. Poeh, dat zal schrikken zijn als je auto (?) wordt doorzocht.

Het leiderschapsvacuüm resulteert in genoegzaamheid van de macht. Lachen om het verkiezingsfilmpje van Trots en het weghonen van rechtse oplossingen, allemaal begrijpelijk als je als je als samenleving mag bouwen op goed ouderschap en vertrouwen op politiek besef voor terechte zorgen van burgers. Hierop bouwen en vertrouwen is voor burgers net zoiets als het Theater van de Lach. Een klucht. Een schertsvertoning. Hoe ver kunnen werelden uit elkaar liggen? Er liggen 30 aangiftes van slachtoffers die hopen dat ze weer normaal over straat kunnen. Dat hun hoop omslaat in frustratie is slechts een kwestie van weken.

Waarom? Omdat de samenleving niet gerust kan zijn als er zo wordt gereageerd op vragen vanuit het hoogste orgaan in de stad. Dat kan zorgvuldiger, duidelijker en met meer respect. Ik wil nog wel geloven dat het college, omdat het vragen zijn vanuit de oppositie, zo’n reactie geeft. Ook wil ik het nog opnemen voor het college dat deze niet van urgentie blijkende reactie op papier afwijkt van wat de professionals gaan doen, maar ik vind dat de wijkbewoners niet serieus worden genomen. Het is een geconcentreerd (ook geografisch) behapbaar probleem en de oplossingrichting kan best wat explicieter worden gemaakt, toch?

Mijn oma zou zeggen: “Over de knie met die snotapen”. Dat een corrigerende tik niet mag, weet inmiddels ook de geestelijke vader die net van Jeugdzorg is verlost. In de geest hiervan hoop ik dat deze jongeren het licht gaan zien. Dat van die 12 verloren zonen hebben we al eerder meegemaakt. En da’s Zonde.