Uren heb je staan blauwbekken op de weekmarkt, waar je toevallige passanten vol vuur en enthousiasme moest zien over te halen dit jaar toch vooral wèl op lijst 3 te stemmen, om al snel tot de conclusie te komen dat driekwart van de voorbijgangers aan die oproep helemaal geen boodschap hadden omdat ze uit de buurgemeenten afkomstig waren. Nee, wie een carrière nastreeft in de lokale politiek, moet beschikken over een wel heel erg unieke combinatie van opofferingsbereidheid, Ausdauer en ongebreideld optimisme.

Maar goed, stel nu eens dat het allemaal zijn vruchten afwerpt. Mede als gevolg van een even dynamische als in de plaatselijke media veelbesproken persoonlijke campagne - compleet met “juicy” foto’s op je eigen weblog – word je toch gekozen. Je laat de champagnefles flink knallen, je steekt er nog eentje op – je voorbeeldfunctie begint ten slotte pas na de officiële beëdiging –en je fantaseert alvast over de krantenkoppen na je maiden speech in de gemeenteraad. “Opmerkelijk sterke start van frisse debutant”, lees je in je gedachten. Of beter nog: “Nieuwkomer in raad legt wethouder vuur na aan de schenen”. Kijk, daar kan je in je vriendenkring mee aankomen.

Hoe vele malen schrijnender is de werkelijkheid. De krantenkoppen lijken louter en alleen weggelegd voor je fractievoorzitter, die  het woord voert in bijna alle raadsdebatten omdat die volgens hem steevast een politieke lading hebben. En politiek daar is híj, en hij alleen van. Hij heeft ten slotte niet voor niets zestien jaar ervaring. Af en toe mag je proefdraaien en als zijn vervanger opdraven in het politieke programma van de lokale omroep. Maar dat heeft bereik noch status. “De uitzending van deze week gaat niet door, want de luisteraar is ziek”. Je hebt het altijd wel een leuke grap gevonden, maar ook je gevoel voor humor is kennelijk sterk afgenomen sinds je lid bent van de gemeenteraad.

Van al die mooie plannen die je met de stad hebt, blijft ook weinig overeind. Da’s dan overigens weer niet de schuld van je fractievoorzitter. Denk je eindelijk dat je echt werk kunt maken van dat pannaveldje of van die veilige fietsverbinding met het kerkdorp, moet je van Balkenende en Bos op je gemeentebegroting zo maar 11 miljoen euro bezuinigen. En dan heb je weliswaar genoeg Elsschot gelezen om te weten van de lange weg van droom naar daad, maar dat het politieke handwerk zó prozaïsch zou zijn, dat had je van te voren ook niet kunnen vermoeden.

Dat er dus toch nog opofferingsbereide en ongebreidelde optimisten zijn die vrijwillig al deze risico’s willen lopen, is op zichzelf een klein wonder. Nu die hogere opkomstpercentages nog.

Ad Burger