In mijn vorige column heb ik aandacht besteed aan het zogeheten sectorbeleid van werkgevers en werknemers. In de praktijk stelt dit weinig voor, maar financieel gezien is het bepaald geen klein bier.

Eerst dacht ik dat het een grap was. Hoe kun je nu serieus iets weer gaan invoeren dat aantoonbaar niet werkt. Ik bedoel dus de regionale werkbedrijven die een plekje hebben gekregen in het sociaal akkoord dat in april tussen kabinet en sociale partners is gesloten.

Graag uw aandacht voor de volgende tekst:

'De zorg voor mensen met een licht verstandelijk handicap en (zware) gedragsproblemen blijven volledig onder de kern-AWBZ (LVG zzp 1 t/m 5 en zzp SG LVG1). Dit geldt ook voor gehandicapten met een verstandelijk handicap (VG zzp 3: verzachting van 50%) en VG zzp (verzachting van 100%). Ook de zwaardere zorg blijft voor lichamelijk, auditief en visueel gehandicapten onder de kern-AWBZ vallen3. Ten slotte zal het voornemen om GGZ zzp 3 te extramuraliseren geen doorgang vinden. Dit heeft als consequentie dat deze zorg ook overgaat naar de Zvw.'

In de voetbalsport is het een bekend verschijnsel: de wissel. Tijdens een wedstrijd, meestal in de tweede helft, wordt een speler vervangen door een andere speler. Deze laatste noemen we de wisselspeler. Een wissel vindt in het algemeen plaats om twee redenen. De ene reden...

Leren we het dan nooit? Zijn we er dan toch weer ingetuind? Als de sociale partners zich maatschappelijk verantwoord presenteren weet je één ding zeker: dit gaat de belastingbetaler heel veel geld kosten. Het onlangs gesloten sociaal akkoord past in deze traditie.

In de jaren negentig van de vorige eeuw maakte acteur en televisiemaker Arjan Ederveen de televisieserie 30 minuten. Klassieke televisie. Eén van de afleveringen heet Vanwege Maartje. In deze aflevering speelt Ederveen een (vrouwelijk) Tweede Kamerlid dat probeert door middel van manipulatie en ellebogenwerk een betere positie te verwerven in haar fractie. Haar ultieme beloning is een optreden in het nieuwsprogramma Nova, destijds gepresenteerd door Maartje van Weegen.

U kent vast wel het bekende mopje van de man die ‘s avonds in het donker met zijn hoofd naar beneden loopt om iets te zoeken op straat. Een voorbijganger vraagt waar de man naar op zoek is. “Naar mijn portemonnee” , antwoordt de man. “Waar bent u hem dan verloren?” vraagt de voorbijganger. “Iets verderop” , zegt de man.  “Maar waarom zoekt u dan hier? “”Omdat hier een lantaarnpaal brandt.”

We hebben het weer overleefd. Het jaarlijkse spektakel van Oud en Nieuw. Nederlandse steden en dorpen veranderen twee dagen in een soort oorlogsgebieden. Elk jaar worden de knallen harder.

Stel, een gemeente heeft een miljoen euro te besteden voor de zorg. De keuze is tussen 200 mensen die persoonlijke verzorging kunnen krijgen of 2 mensen die een medicijn kunnen krijgen tegen de ziekte van Pompe. Waar moet deze gemeente het miljoen aan besteden?

Er zijn een paar verschijnselen die het einde van het jaar aankondigen: de wintertijd, de Sinterklaasfolders, de rekening van de Wegenwacht en de terreur van de Top-2000. Sinds een paar jaar kunnen ook de reclames voor de zorgverzekering aan dit rijtje worden toegevoegd.

“De sterkste schouders dragen de zwaarste lasten.” We horen het vaak in deze barre tijden. Het klinkt zo mooi, maar er zitten addertjes onder het gras. Hogere belastingen en het inkomensafhankelijk maken van voorzieningen en regelingen hebben als nadeel dat (meer) werken of een hoger inkomen niet evenredig lonend is.

Zelden zal een nieuw kabinet zo’n slechte start hebben gemaakt als Rutte-2. Oorzaak is het plan voor een inkomensafhankelijke zorgpremie. Het is mij een raadsel waarom het kabinet dit voorstel heeft gedaan in het regeerakkoord. De huidige zorgpremie is immers ook al behoorlijk nivellerend en solidair.

Het AOW- en pensioenvraagstuk is voortdurend het nieuws. Ook het nieuwe kabinet Rutte heeft weer een hoofdstuk toegevoegd aan dit verhaal. De maatregelen gaan steeds dezelfde kant op: langer doorwerken, hogere premies en lagere uitkeringen. Misschien moeten we voor een oplossing eens een andere variant bedenken, namelijk een tijdelijk pensioen.

Zoals u van mij gewend bent zal ik u met enige regelmaat een update geven van de meest recente vraag naar regels. Zodat we weten hoe het komt dat we in dit land veel te veel regels hebben.

Bij de verkiezingen van pakweg de laatste tien jaar tekenen zich steeds grote verschuivingen af in de verkiezingsuitslagen. Het electoraat schuift moeiteloos van de ene politieke partij naar de andere. Vooral de nieuwkomers als de LPF in 2002 en de PVV in 2007 komen uit het niets op een behoorlijk aantal zetels in de Tweede Kamer.