Advertenties zijn - zo weet de cultuursocioloog in mij - goudmijnen voor wie een sector wil doorgronden. Dat geldt al helemaal voor personeelsadvertenties.

Met het klimmen der jaren - ouder worden heb ik altijd tragisch gevonden - neemt het aantal déjà-vu-momenten toe. Er zijn dan van die berichten die tot weemoed stemmen.

Grofweg kunnen we sociale wetenschappers - zo weet ik van mijn collega Arie de Ruiter- indelen in ‘tabbelaars’ en ‘babbelaars’. De eerste categorie is verzot op tellen en meten en ziet de wereld als een verzameling feiten die naar een theorie verlangen.

Toen ik vanochtend met hoofdpijn wakker werd – geweldig feest gehad tot diep in de nacht – moest ik opeens weer denken aan Zomergasten, en wel aan de uitzending met Dick Swaab. Ik was altijd al van de school dat de geest over het lichaam reageerde, dus hoofdpijn moet dan wel een teken zijn, maar waarvan?

Laatst hoorde ik op de radio - ik ben nog echt van de oude media - iemand in kennelijke staat van opwinding vragen of moderne popfestivals geen weerdeskundige in dienst hebben.

De noodzakelijke hervorming van de verzorgingsstaat - ik heb er jaren voor gepleit - lijkt bij dit kabinet in goede en vooral doortastende handen. Natuurlijk vragen de nauwelijks te onderschatten financiële gevolgen van kredietcrisis en Eurocrisis om forse ingrepen.

Van het Friese dorpje Achlum had ik tot vorige week - en mijn topografische kennis is toch behoorlijk - nimmer gehoord. Nu weten we dat daar een heuse Conventie heeft plaatsgevonden, waar niemand minder dan Bill Clinton de hoofdspreker was.

Migratie wordt in Nederland - dat zich lange tijd een tolerante samenleving waande - hardnekkig in het perspectief van integratie geplaatst.

Na deze week van herdenken en vieren – voor ons geheugen van zo groot belang – is de weerzin tegen historische vergelijking opnieuw opmerkelijk. Een lezing in een respectabele reeks door een weliswaar controversieel historicus kan vanwege broze coalitieverhoudingen niet doorgaan.

Met gepaste bescheidenheid - ik doe al jaren geen onderzoek meer naar ICT - heb ik in de vorige aflevering de special Digitaal Bestuur gelezen. Gevoelens van diepe nostalgie bekropen me. Veel déjà vu.

Solidariteit is nog steeds - als onderzoeker prijs ik me daarmee gelukkig - een politiek gevoelig thema. Alle verschuivingen in het links-rechts spectrum doen daar niet aan af.

De Drentse gemeente Aa en Hunze - de naamgeving klinkt naar moeizame herindeling - heeft een nieuw beleidsinstrument ontdekt: koeien.

Oscar Wilde heeft ooit betoogd - ik zeg het hem met gepaste bescheidenheid na - dat er slechts één ding erger is dan besproken te worden en dat is niet besproken te worden.

Als Nederlands staatsburger - dat ben ik nog  steeds met ingehouden trots - mag ik weer eens gaan stemmen. Dat  moet wel een groot voorrecht zijn, gelet op  de beperkte frequentie dat ik dat recht mag  uitoefenen.

Vorige week las ik in dit blad - een ware kroniek van Nederland en zijn bestuur - weer een prachtig verhaal. De gemeente Urk heeft naar verluidt ‘met onmiddellijke ingang strippers in de ban gedaan’.