of 59221 LinkedIn

Marijke van den Esschert

De Processpecialisten, voor slimme procesverbeteringen www.processpecialisten.nl

LinkedIn: Marijke van den Esschert

Twitter: @MarijkevdE

  • ‘We hebben zo werkoverleg’

    Reageer

    De voorzitter die vrijwel elke zin begint met ‘Goed, mensen’. De notulen die je nooit leest. Die ene collega met die ongelofelijk lange vragen. De tafel waaraan iedereen een min of meer vaste plek inneemt. Een blik van verstandhouding met je kamergenoot bij een iets te positief gebrachte mededeling over de reorganisatie. Op je telefoon kijken op Nu.nl of het in de wereld nog een beetje interessant is. En dan maar voorverpakte koekjes eten die je eigenlijk niet lust. Het werkoverleg is nog steeds in veel organisaties een energielek.

  • ‘Hefted’

    Reageer

    Ik lees een prachtig boek over een schapenherder in het Lake District. Nog geen wolf gezien. De herder brengt een persoonlijke ode aan zijn geboortegrond, waar zijn familie al generaties lang in weer en wind… je kent dat wel. Zijn schapen, vertelt hij, zijn ‘hefted’. Ze zijn instinctief gehecht aan hun weidegrond, waar zij van lams af aan rondlopen. Zij weten waar te grazen en waar hun gebied eindigt. Bij de buren komen ze niet, gewoon omdat ze dat niet willen.

  • Voornemens om te verbeteren

    Reageer

    Dit is het moment waarop al onze goede voornemens stranden. De roker begint weer. Het dieet is gestopt. We willen graag ons leven verbeteren. Maar dat doen op een manier die beklijft, blijkt lastig. Resultaat: frustratie (ga je weer van eten) en een kater (ga je weer van drinken).

  • ‘Hullie’

    Reageer

    Niets zo leuk als klanten vragen hoe zij de dienstverlening van een organisatie ervaren. Als neutrale partij krijg je ongezouten meningen, mooie anekdotes en kant en klare oplossingen toegeschoven. De organisatie die haar dienstverlening zo laat evalueren, moet stevig in de schoenen zijn. Maar er valt veel van te leren.

  • ‘Olifantenpaadjes’

    Reageer

    Ik hou erg van wandelen. Op de bonnefooi of volgens een route. En al wandelend door bossen, langs akkers, over hei en weer terug bij een treinstation, kom ik ze dan vanzelf tegen: olifantenpaadjes. Stukjes van de route die zijn afgesneden door de vele wandelaars voor me: gewoon omdat het korter is. Of omdat je daarmee die omgevallen boom of modderpoel omzeilt. Natuurlijk neem ook ik dat paadje. Het scheelt toch!