of 59232 LinkedIn

Illya Soffer

Illya Soffer is sinds 2014 directeur van Ieder(in). Ze studeerde politicologie en voordat ze bij Ieder(in) in dienst trad, werkte ze als campagnestrateeg en verandermanager voor verschillende overheden en maatschappelijke organisaties. Gedreven door haar professionele en ervaringsdeskundigheid (zij heeft een zoon met een verstandelijke beperking), geeft zij stem aan wie niet wordt gehoord.

 

Met 250 lidorganisaties behartigt Ieder(in), koepelorganisatie voor mensen met een beperking of chronische ziekte, de belangen van 2 miljoen Nederlanders.

  • N = 1

    Reageer

    Ruim 2 jaar na de decentralisaties en hervormingen in de zorg zien we het aantal meldingen van vastlopers langzaam iets teruglopen. Zorgwekkend is echter dat de meldingen die overblijven steeds ingewikkelder worden. Voor mensen met complexe zorgvragen, die uit meer wetten en domeinen iets nodig hebben voor het vormgeven van hun leven met een ziekte of beperking, blijft het moeilijk om passende zorg en ondersteuning te organiseren. 

  • Kansloos in de Participatiewet

    9 reacties

    Mensen met een arbeidsbeperking staan voor dichte deuren. Terwijl de deur van de arbeidsongeschiktheidsuitkering steeds verder sluit, blijft de deur naar passende arbeid gesloten. Dit beleid zet mensen met een beperking klem, en dat is om te huilen.

  • Ministerie van Meedoen!

    3 reacties

    In een gesprek met collega-bestuurders over wat wij zouden doen, wanneer wíj de opvolgers zouden zijn van minister Schippers (VWS) en staatssecretaris Van Rijn (VWS), passeerden vorige week al gauw thema’s de revue als persoonsvolgende bekostiging, integraal maatwerk en het bevorderen van betere samenwerking tussen gemeenten en zorgverzekeraars. Meer kwaliteit van zorg in de Wmo en Jeugdwet, en meer kwaliteit van leven in de Wet Langdurige Zorg! Open deuren misschien, maar geen sinecure. Veel mensen met een levenslange, levensbrede zorgvraag krijgen in het nieuwe zorgstelsel hun zorg en leven niet meer goed rond. Vergeleken met de curatieve zorg heeft het dagelijks geploeter met steunkousen, tilliften, rolstoelen, zorg in de klas en aanpassingen in huis maar weinig status en aantrekkingskracht… Maatschappelijk gezien is hier desalniettemin een wereld (en veel geld) te winnen.

  • Witte jassenzorg

    2 reacties

    Met lede ogen zag ik het de afgelopen weken gebeuren. Met de verkiezingen in het vooruitzicht versmalden politici het debat over ‘de zorg’ in razend tempo tot de comfortabele engte van de zorg waarover we behoorlijk tevreden zijn: de medische zorg. Die is in Nederland namelijk hartstikke goed. 

  • Oost west, thuis niet al te best

    2 reacties

    Dat langer zelfstandig thuis wonen voor ouderen specifieke problemen oplevert, weten we. Met het recente belangwekkende onderzoek Wonen met een Beperking door de Patiëntenfederatie, het Landelijk Platform GGz en Ieder(in), zijn nu ook voor andere doelgroepen de knelpunten bij het zelfstandig wonen in beeld. Aan dit onderzoek namen 4.600 mensen deel. Mensen van verschillende leeftijden en met allerlei beperkingen: lichamelijke of zintuigelijke beperking, chronische ziekte, verstandelijke beperking of psychische aandoening.

  • Verdraaid, wat was ook alweer de bedoeling?

    1 reactie

    Wie de wondere wereld van mensen met een beperking kent, begrijpt maar al te goed waarom het boek Verdraaide Organisaties van Wouter Hart en Marius Buiting in die sector stuk wordt gelezen. Het boek beschrijft hoe organisaties in het proces van rationaliseren de oorspronkelijke bedoeling en de mensen om wie het gaat uit het oog verliezen.

  • Kabinet laat kans op toegankelijkheid lopen

    6 reacties

    Soms snap ik werkelijk niets van dit kabinet. Het wil het een en doet het ander. Het wil dat ouderen en mensen met een beperking zo lang mogelijk zelfstandig thuis blijven wonen, maar laat de eerste de beste kans op een scherpe regelgeving voor een toegankelijke leefomgeving aan zich voorbij gaan.

  • Prinsjesdag: geen feest voor mensen met een beperking

    14 reacties

    Meevallers, mooie koopkrachtcijfers, toenemende welvaart; zo zou de coalitie Prinsjesdag dit jaar graag neerzetten. Maar voor mensen met een beperking valt dit jaar wederom niets te vieren. Sterker nog, hun zorgkosten blijken dermate toegenomen, dat velen het water aan de lippen staat. Ieder(in) liet Nibud berekenen hoe de koopkracht van mensen met een zware zorgvraag zich de afgelopen vijf jaar heeft ontwikkeld. De uitkomsten zijn onthutsend.

  • Complexe zorg: ronddolen in niemandsland

    7 reacties

    Hoe kan het dat ondanks vrij ‘nette’ wetgeving, slimme jurisprudentie, goede bedoelingen en een tomeloze inzet van professionals en vrijwilligers, de hervormingen in de zorg nog lang niet goed uitpakken?

  • Mensen vs. bureaucratie: 4 - 0

    1 reactie

    Maatwerk in de Wmo: dat klinkt mensen met een beperking als muziek in de oren. Want zij voelen zich met hun zorgvraag pas echt serieus genomen wanneer ze werkelijk in samenspraak een passend aanbod aan zorg of ondersteuning krijgen. Bij gemeenten heeft het woord maatwerk daarentegen een heel andere klank gekregen. Onder maatwerk worden daar dure en specialistische voorzieningen voor zorg en ondersteuning verstaan, die pas worden toegekend nadat eigen kracht, mantelzorg, vrijwilligers en collectieve voorzieningen zijn uitgeput en niet toereikend blijken. Als er niks anders meer op zit, past maatwerk. Maatwerk als eindstation van een bureaucratische marsroute.

  • Huilen om het VN-verdrag

    6 reacties

    Het VN-verdrag inzake de rechten van personen met een handicap wordt eindelijk volledig van kracht. Na bijna 10 jaar van politiek gesteggel gaf ook de Eerste Kamer groen licht. Dit gebeurde op dinsdag 12 april 2016; een historische dag voor mensen met een beperking. Bij veel mensen met een beperking vloeiden tranen. Tot verbazing van mensen zonder beperking. Want in Nederland kan toch iedereen gewoon meedoen. Is zo’n verdrag nu echt nodig?

  • Van levensbelang

    3 reacties

    “Wij zijn een gezin met vijf kinderen. Vader en vier kinderen hebben autisme. (…) De noodzaak en de onderbouwing van onze zorgvraag is duidelijk. Hulp is onmiskenbaar nodig. Dit wordt onderschat door het sociaal team, alle hulpverleners die anders beweren ten spijt. De noodzaak van professionele hulp lijkt niet of amper door te dringen.(…)”. 

  • Een wankel evenwicht…

    3 reacties

    De eigen bijdrage vraagt om een kritisch debat. Zoveel werd vorige week wel duidelijk uit het onderzoek van Binnenlands Bestuur en Ieder(in) naar de impact van de eigen bijdrage in de Wet maatschappelijke ondersteuning (Wmo) voor zorgbehoevenden. Het onderzoek toont onomstotelijk aan dat een kwart van de mensen met een zorgvraag door die hoge eigen bijdrage afziet van Wmo-zorg. Over de vraag of dat nou zo erg is verschillen de politieke meningen. Zorg moet toegankelijk en betaalbaar blijven. En in dat licht zijn een afgeremde zorgvraag en extra belasting van de sterkste schouders toch politiek gewenst: ‘Ik moet toch ook mijn eigen werkster betalen?’

  • Struisvogelpolitiek bij decentralisaties ongepast

    2 reacties

    De overheveling van taken naar gemeenten is afgerond. De gemeenten zijn nu aan zet en hebben daarbij de nodige beleidsvrijheid. Dat zich hierbij kinderziektes voordoen is begrijpelijk. En dat er niet bij elke kinderziekte van bovenaf wordt ingegrepen ook. Maar wat doen we als het geen kinderziektes zijn? Wat als de decentralisaties anders uitpakken dan bedoeld? In dat geval mogen het rijk, het kabinet en de volksvertegenwoordiging hun kop niet in het zand steken. Want het gaat hier op zijn zachtst gezegd niet om een onbelangrijk dossier. Het gaat om de gezondheid, welzijn en participatie van honderdduizenden mensen met een beperking.