Tijdens het laatste VVD congres ging de applausmachine weer aan. Toch leek het minder gezellig dan anders bij ‘de Blauwen’. De achterban heeft nog steeds een beetje last van een nare nasmaak van de ‘nazorg’ rond het bruggen-slaan-akkoord met de PvdA.

Weet u het nog? Project X, het uit de hand gelopen feestje in een niets aan de hand villadorp onder de rook van Groningen. Die avond/nacht, 21 september, lag Groningen trouwens onder de rook van het smeulende Haren.

De sportzomer is voorbij, de verkiezingen hebben een uitslag en we zijn na een welverdiende vakantie weer helemaal thuis. Ik ben al bijna vergeten dat we na iedere avond Mart Smeets een lichte irritatie moesten onderdrukken. Hoeveel zetels had de SP eind juli in de peilingen? 

Daar stonden ze, onze mannen van de 4 x 100 meter. Ons gouden team op het EK atletiek. Je zou het bijna vergeten, maar ook dit is ORANJE! “Er is hoop” zei de coach en hij bedoelde dat NOCNSF de prestatie van de mannen zou waarderen en er alsnog plaatsing voor de Olympische spelen was verdiend. 

De reiskostenvergoeding voor woon-werkverkeer wordt belast! Dit is een directe greep in de portemonnee van de ‘Hard (naar vermogen) Werkende Nederlander’. Dus de inkt van het Kunduz/Lente-akkoord is nog niet droog, of iedere politieke partij geeft er zijn eigen uitleg aan, omwille van de rust in de achterban.

Wat in 2009 begon als een bankencrisis - financiële crisis, krijgt nu trekjes van een voedselcrisis. Niet dat er in Europa ineens voedseltekorten zijn als gevolg van hevige regenval of  langdurige droogte. Nee, de oorzaak is een keiharde staatsschuld in eigen huis.

Nederland is een groepenland. Het zit ons in het bloed. Nergens ter wereld is een samenleving zo verdeeld en opgedeeld in belangengroepen als bij ons. Het maakt van het landschap een overzichtelijke telefoongids. En we hebben er heel wat: nationaliteiten, hard core voetbal fans, kerkgenootschappen, gemeenten, coöperaties, verenigingen, partijen, bewegingen…

Daar stonden ze dan: Maxime, Mark en Geert, samen met hun helpers! Vlak voor de opsluiting in het Catshuis met als missie: het land redden. Er schoten me spontaan wat filmtitels te binnen: Mission Impossible? Brothers in Arms? Ik waande me weer even in de jaren van het Big Brother huis. 

Als ik aan deze column begin, is het 1 februari 2012. De dag die goede kans maakt de geschiedenis in te gaan als ‘Social D-Day’. De dag dat de Wet Werken naar Vermogen (WWnV) op tafel ligt bij de Tweede Kamer. De wet die het voor iedereen mogelijk moet maken om aan de slag te komen en werk te vinden bij een werkgever. Staatssecretaris van dienst, Paul de Krom, zeg maar het Rayonhoofd Den Haag, spreekt in het persbericht van een ‘fundamentele omslag in het denken over en omgaan met mensen die een arbeidsbeperking hebben’. Je zou bijna denken: ‘It Git Oan!’ En even lijkt zelfs die oer Hollandse ijspret zich aan te dienen. Toch blijft mijn gevoelstemperatuur op een laag niveau hangen: voorbode van een nieuwe ijstijd?

Het nieuwe jaar is amper een maand oud en voor de twitteraars onder ons is er al weer veel opwinding gepasseerd. Zo hebben Youp en Freek rond de jaarwisseling de eerste onderbuikgevoelens lekker los gemaakt en dan doet onze koningin onverwacht ook nog een duit in het zakje. En om écht iedereen op scherp te krijgen, heeft onze staatssecretaris van natuur zijn vakantiekiekjes gepubliceerd, intussen vraagt de minister van mediazaken zich al weken af of die jongens van BNN nu wel of geen kannibalen zijn. Allemaal kwesties waar we ons druk over kunnen maken en zelf meningen over hebben.

Ik weet niet hoe het u vergaat, maar in december ontstaat er altijd een wat nerveuze stemming in ons land. Het begint met Sinterklaas. Dan die rusteloze periode van 20 dagen tot de kerst, waarin een heel jaar moet worden afgerond. Het familiegebeuren met de Kerst en het gebruikelijke gedoe over eten. En daarna doen we even helemaal niks tot 2012.

Madurodam is dicht. De poort van de kleinste stad van Nederland blijft gesloten tot voorjaar 2012. De komende tijd wordt benut voor een grootscheepse renovatie. Dat is een goed idee, om niet te zeggen noodzakelijk. Dat zag ik eind oktober met eigen ogen, toen ik na lange tijd weer eens ronddwaalde in ons Nederland-op-z’n-kleinst.

Steeds vaker bekruipt mij het gevoel dat in Europa opnieuw een veenbrand woedt. Zo’n brand die je niet ziet maar wel ruikt. Een sluipend smeulen, met onverwachte uitbranders en steekvlammen, alles verwoestend wat in eeuwen is opgebouwd. Fort Europa wankelt (alweer). Alle brandweermannen en vrouwen zoeken aan vergadertafels naar de brandhaard, die zich maar niet laat blussen. Machteloos zien zij toe hoe het vuur zich verplaatst. Langzaam cremeren de zekerheden onder ons bestaan. Een proces dat overigens blijmoedig wordt geregistreerd door de camera’s en twitters van NOS en RTL. De studio’s stromen vol met economen die graag commentaar willen geven, zonder oplossingen aan te reiken. Ons Europa lijkt te bezwijken onder een schuld waar we als burgers de rekening voor gaan betalen. We zullen het allemaal merken. De top van de welvaart is wel zo’n beetje bereikt. Dát is nu het probleem.

12 juni 2011, het NOS journaal laat mij kennismaken met de kleinste man ter wereld. Jurney Balawing, net 18 jaar, Filippino, nauwelijks 60 cm lang/hoog. Zijn (gebrek aan) lengte heeft grote impact. Ik betrap mij erop ‘het ventje’ te ervaren als bezienswaardigheid. Hoe ongemakkelijk ook, het prikkelt mijn nieuwsgierigheid: Kan hij lopen? Kan hij naar school? Hoe zit het met de meisjes?
Alsof ik me op een vooroorlogse kermis vergaap aan bijzonder ge-/vervormde mensen, die zich tegen betaling laten bewonderen en kunstjes doen. De vrouw met vier borsten. De schele man met drie benen. Het dubbelhoofdige kind.  Plat volksvermaak waar generaties van hebben genoten en die de firma list en bedrog grof geld opbracht.

Dat er flink bezuinigd moet worden in deze barre tijden, zal geen zinnig mens tegenspreken. Rijk, provincies en gemeenten tellen hun knopen, en hakken ze door waar ze dat nodig achten om hun begrotingen op orde te krijgen. En waar gehakt wordt, vallen spaanders, zoals een goed Oud Hollandsch spreekwoord de spijker op de kop slaat.