Mede op advies van Jelle Brandt Corstius was ik afgelopen zaterdag getuige van de demonstratie op het Beursplein tegen de bankiers van Wall Street. Een echt strak georganiseerde bijeenkomst was het niet.

Onder het veelzeggend opschrift ‘Het moet wel gezellig blijven in de Stopera’ publiceerde De Volkskrant afgelopen week in twee delen een weinig vleiend beeld van de verhoudingen binnen de Amsterdamse gemeenteraad.

Als ik Jolanda Sap, de leider van GroenLinks, een verwijt mag maken, dan geldt dat haar hardnekige zwijgzaamheid. Natuurlijk, ze werd ernstig gehinderd door publicaties over Mariko Peeters. Sindsdien zwijgt ze vooral.

Voor de microfoon van de KRO werd hij keihard aangepakt. Was hij niet gewoon een wegloper?

Ooit waren er dagen dat de computer nog niet bestond. Voor een journalist was dat een gouden tijd. Zo moest ik toen mijn stukken voor Vrij Nederland persoonlijk naar het vliegveld van Paramaribo (Zanderij) brengen om ze aldaar persoonlijk aan de piloot te overhandigen.

Er zijn dagen dat er te veel nieuws is. Dan staan er in Japan kerncentrales te roken of zelfs te smelten en doet de Libische Leider Gadaffi er alles aan om ons van uur tot uur aan de buis gekluisterd te houden.

De meest onzalige stap die Jolande Sap, na uitvoerig overleg met premier Rutte, in haar prille politieke carrière gezet heeft, is de onbegrijpelijke stap naar Kunduz.

Vanuit het kalme Luxemburg kreeg minister Henk Kamp (Sociale Zaken) de wind van voren. Aan De Telegraaf  liet hij weten dat hij Polen en andere migranten uit Oost-Europa naar hun eigen land wil terugsturen zodra ze hier hun baan kwijtraken.

Heeft u de afgelopen 2 weken ook onafgebroken voor de televisie naar de ontwikkelingen op het Tahrirplein in Cairo zitten kijken? En heeft u, met de feestvierende Egyptenaren, opgelucht adem gehaald toen Mubarak onverwacht maar werkelijk van het toneel verdween?

Als liefhebber van de balsport heb je een geldig excuus om zo nu en dan naar het stadion te gaan. Je loopt de kans om een speler te zien die iets kan wat andere spelers niet kunnen. Een goal maken uit een onmogelijke hoek, een niet te missen voorzet geven of als het per se nodig is de tegenstander (vijand) een doodschop verkopen.

Volgens een tamelijk twijfelachtig, maar toch alom beleden denkbeeld combineert de Nederlander in het algemeen iets in zich van zowel de dominee (voor de wekelijkse preek), als de koopman (die het geld in het laatje brengt).

Ik neem aan dat ze het in kringen van Wilders c.s. vergeten zijn, maar ooit waren er tijden, andere tijden, waarin de gastarbeider als zodanig graag en tot zo ongeveer elke wederdienst bereid, uit zijn land van herkomst naar Nederland gehaald werd.

Ik weet niet helemaal zeker of je als je voor het Gemeentelijk Vervoerbedrijf in Amsterdam werkt, als ambtenaar door het leven gaat. Nuttig ben je in elk geval wel.

Ik schrijf dit niet uit sympathie voor zijn denkwereld, maar toch: als er een man is die de titel politicus van het jaar verdient, dan toch zeker Geert Wilders. De binnen zijn eigen stroming allesbeslissende PVV-leider is er met groot gemak in geslaagd om de christenen van het CDA grondig tegen elkaar uit te spelen en om de liberalen van de VVD te laten vergeten dat ze liberaal zijn.

Dezer dagen slaat er een golf van rechtse getuigenispolitiek door Europa. De zeer rechtse Zwitsers van de zeer nationalistische Zwitserse Volkspartij (SVP) maakten het afgelopen zondag het allerbontst.