of 59221 LinkedIn

Erik Gerritsen

Dr. Erik Gerritsen EMIM is per 1 februari 2009 Bestuursvoorzitter van Bureau Jeugdzorg Agglomeratie Amsterdam - tegenwoordig Jeugdbescherming regio Amsterdam. In 2008 was hij als kennisambassadeur namens de gemeente Amsterdam verantwoordelijk voor verbetering van de samenwerking tussen de gemeente en de twee Amsterdamse Universiteiten. Inmiddels is hij gepromoveerd op het proefschrift “De slimme gemeente nader beschouwd: hoe de lokale overheid kan bijdragen aan het oplossen van ongetemde problemen”

Van 2000 tot 2007 was hij gemeentesecretaris van de Gemeente Amsterdam. Daarvoor was hij 10 jaar werkzaam bij de Rijksoverheid, onder meer als directeur Financieel-Economische Zaken en Plaatsvervangend Secretaris-Generaal bij het Ministerie van Buitenlandse Zaken en plaatsvervangend directeur Financieel-Economische Zaken bij het Ministerie van Financiën. Erik Gerritsen is afgestudeerd politicoloog en Master of Information Management.

Eind november 2011 promoveerde hij  op het proefschrift “De slimme gemeente nader beschouwd: hoe de lokale overheid kan bijdragen aan het oplossen van ongetemde problemen”.


Sinds 1 november is Erik Gerritsen lid van de Raad voor Maatschappelijke Ontwikkeling (RMO).

Hier leest u eerdere blogs van Erik Gerritsen die zijn verschenen op binnenlandsbestuur.nl

  • Jeugdzorg zonder dwang, 4: wij de samenleving

    8 reacties

    In de vorige drie columns waarin ik mijn droom over een jeugdzorg zonder dwang uitwerkte, lag de focus op de rol die de instituties in de publieke sector daarin moeten spelen. De gemeenten als regisserende opdrachtgevers, ook naar niet jeugdzorgorganisaties toe (scholen, woningbouwcorporaties, kinderopvang, sociale diensten, schuldhulpverlening, politie, justitie, etc),  in een wijkgerichte aanpak, de Bureaus Jeugdzorg als verlengde overheid en gecertificeerde drang/dwang organisaties voor regie op casusniveau voor de meest complexe doelgroep onmachtige gezinnen en jeugdzorgaanbieders die passend aanbod bieden. In deze laatste column over jeugdzorg zonder dwang wil ik het hebben over de medeverantwoordelijkheid van de samenleving om het ideaal van jeugdzorg zonder dwang dichterbij te brengen.

  • Jeugdzorg zonder dwang, 3: meer passend jeugdzorgaanbod

    8 reacties

    Naast een andere manier van werken door Bureau Jeugdzorg en een eenduidige regierol voor gemeenten, waarover ik in de vorige twee columns schreef, speelt ook de kwaliteit van het jeugdzorgaanbod een belangrijke rol bij het realiseren van jeugdzorg zonder dwang.

  • Voorkomen van drang door gemeenten

    7 reacties

    Deel 2 in de serie Jeugdzorg zonder dwang. 
    In mijn vorige, honderdste, column schetste ik mijn droom en ambitie voor een jeugdzorg zonder dwang. Dat deed ik vanuit het perspectief van de doelgroep die na een zorgmelding bij Bureau Jeugdzorg in zorg komt. Dan is er nog wel sprake van wat we zijn gaan noemen “drang”. Een term om aan te duiden dat het om een doelgroep gaat ten aanzien waarvan al van alles is geprobeerd in een echt vrijwillig kader, zonder dat dit tot een voldoende veilige situatie voor de kinderen heeft geleid. 

  • 100!

    10 reacties

    In mijn vorige column gaf ik aan waarom het een heilige plicht is voor de jeugdzorg om permanent te reflecteren op en te streven naar het verbeteren van de kwaliteit van de moeilijke afwegingen die dagelijks in grote onzekerheid gemaakt moeten worden. Ik betrok de stelling, dat hoe meer de jeugdzorgsector er in slaagt samen met gezinnen succes te boeken zonder dat sprake is van verplicht ingrijpen, hoe beter ze voldoet aan die heilige plicht.

  • Opvattingen van de bevolking over jeugdzorg

    6 reacties

    Als je de berichtgeving in de media mag geloven is het slecht gesteld met hoe er in de publieke opinie over de jeugdzorg wordt gedacht. Een enkele keer verschijnen er reportages of documentaires die een meer evenwichtig en soms zelfs positief beeld laten zien, maar het overheersende beeld is toch vrij negatief. Geen prettig opinieklimaat om in te werken, al weet iedereen die in de jeugdzorg werkt, dat het er gewoon bij hoort.

  • Waarheidsvinding

    6 reacties

    De vraag in hoeverre de jeugdzorg aan waarheidsvinding doet en kan en moet doen brengt al jaren de nodige kritische tongen in beweging. Onlangs is ook vanuit de Tweede Kamer en de Kinderombudsman een initiatief ondernomen om dit vraagstuk nader in kaart te brengen. Ik constateer dat het debat met betrekking tot het thema waarheidsvinding top op heden weinig productief is.

  • Nu de transitie nog

    1 reactie

    Historici moeten het maar onafhankelijk bevestigen, maar ik durf de stelling aan dat de inmiddels breed gewenste transformatie van de jeugdzorg al jaren geleden is begonnen vanuit de gelederen van de jeugdzorg zelf. Als je daar nog eens goed over nadenkt, is dat ook niet zo vreemd.

  • Het duivelse detail van de dossiers

    6 reacties

    De afgelopen weken was er veel te doen over de voortgang van de transitie jeugdzorg en dat zal nog wel even zo blijven. In alle discussies over de risico’s van de transitie blijft één vraag ten onrechte onderbelicht. Hoe moet het met de dossiers? Als dat niet snel verandert, dan loopt de transitie grote kans om te struikelen op dit duivelse detail.

  • AMK/SHG niet van tweeën één

    10 reacties

    In mijn column 'drang/dwang' van drie weken terug beargumenteerde ik waarom het dominante gebruik van de begrippen jeugdbescherming en jeugdreclassering in de discussies over transitie en transformatie van de jeugdzorg, de gemeenten op het verkeerde been kan zetten bij de beslissingen die zij binnenkort gaan nemen over de nieuwe vormgeving van de jeugdzorg.

  • Handdoek in de ring

    31 reacties

    Ik gooi de handdoek in de ring. Dit is mijn laatste column voor Binnenlands Bestuur. Ik heb genoten van de vele positieve en constructief kritische reacties die ik langs persoonlijke weg kreeg. Maar ik merk dat ik persoonlijk meer en meer last krijg van de paar anonieme “vaste brievenschrijvers” met hun repeterende geweervuur aan feitelijk onjuiste beschuldigingen.

  • Zoet en zuur

    2 reacties

    Eerder ging ik in een reeks columns in op de wijze waarop we bij Bureau Jeugdzorg Agglomeratie Amsterdam (BJAA) proberen de kracht van onze professionals te ontketenen gericht op het waarmaken van onze ambitie “Ieder Kind Veilig”. Destijds waren er eerste kwalitatieve indicaties dat we op de goede weg waren met de invoering van generiek gezinsgericht werken (GGW). We zijn inmiddels weer wat verder op streek.

  • Drang en dwang

    3 reacties

    Het dominante gebruik van de begrippen jeugdbescherming en jeugdreclassering (JB/JR) in de discussies over transitie en transformatie van de jeugdzorg kan de gemeenten op het verkeerde been zetten bij de beslissingen die zij als toekomstige opdrachtgevers binnenkort gaan nemen over de nieuwe vormgeving.

  • De wonderen zijn de wereld nog niet uit

    5 reacties

    Onlangs hoorde ik wethouder en stadsregionaal portefeuillehouder jeugdzorg Pieter Hilhorst, tijdens een inspiratiebijeenkomst voor wethouders en ambtenaren uit Gelderland over Eigen Kracht Conferenties, spreken in termen van wonderen. Een wonder is iets waarvan je denkt dat het niet mogelijk is, maar het gebeurt toch.

  • Wie bepaalt wat veilig is?

    2 reacties

    Deel 3 in de serie Betekenisvolle prestaties in de jeugdzorg.
    In mijn vorige column over betekenisvolle prestaties in de jeugdzorg beschreef ik de wijze waarop Bureau Jeugdzorg Agglomeratie Amsterdam haar prestaties, gericht op het doel “Ieder kind blijvend veilig”, zo betrouwbaar mogelijk in beeld probeert te brengen. In de kern draait het om een beargumenteerde score op een schaal van 1 tot 10 van de veiligheid van de kinderen in kwestie en van het realiseren van de “centrale lijn”, het plan van aanpak dat moet zijn uitgevoerd om de kinderen blijvend (zonder bemoeienis van Bureau Jeugdzorg) veilig te krijgen. De score 6 wordt beschouwd als “goed genoeg”. Pas wanneer op veiligheid en centrale lijn een 6 (goed genoeg) wordt gescoord zijn de kinderen blijvend veilig.