Met de aanstaande transitie en transformatie van de jeugdzorg worden de meeste elementen van een duurzame jeugdzorg in de grondverf gezet. De overgang naar één verantwoordelijke bestuurslaag en één ontschotte financiering betekent dat op landelijk systeemniveau perverse prikkels voor non samenwerking en bureaucratie worden weggenomen.

Het politiek breed gedragen besluit om de verantwoordelijkheid voor de jeugdzorg met ingang van 1 januari 2015 over te dragen aan de gemeenten heeft nu al een golf van positieve dynamiek op gang gebracht.

In mijn kritische beschouwingen over de jeugdzorg praat ik graag over het fenomeen van “goede mensen in een slecht systeem”. Vaak leidt dat tot het verwijt dat ik daarmee ten onrechte de schuld voor falen in de jeugdzorg bij het “systeem” leg,...

Het kabinet is gevallen en de komende weken zal duidelijk worden welke beleid- en wetswijzigingen controversieel worden verklaard.

Naar aanleiding van de uitzending van Zembla deed staatssecretaris van Veldhuijzen van Zanten tijdens het vragenuurtje van de Tweede Kamer de toezegging, dat zij het initiatief zal nemen voor een hoog geplaatst orgaan waar deskundigen de discussie over verplichte anticonceptie in bijzondere situaties, waarin onmachtige ouders aantoonbaar niet voor kinderen kunnen zorgen, opnieuw kunnen voeren. 

Het debat over ongemakkelijke waarheden in de jeugdzorg kreeg afgelopen vrijdag 13 april een nieuwe impuls met de indrukwekkende uitzending van Zembla over kinderen van verslaafde, psychiatrische en licht verstandelijk beperkte ouders. 

In mijn vorige column sprak ik de hoop uit dat het einde van de perverse prikkels in de jeugdzorg in zicht is. Hoop doet leven, maar dat perverse prikkels in de jeugdzorg weerbarstige fenomenen zijn blijkt uit het feit dat er helaas ook nog steeds nieuwe worden geïntroduceerd. 

Meerdere keren ben ik in mijn columns ingegaan op de verschillende perverse prikkels die er in de jeugdzorg voor zorgen dat sprake is van 'goede mensen in een slecht systeem'. Een cultuur van angst voor het maken van fouten leidt tot disfunctioneel indekgedrag en overbodige bureaucratie. 

Mijn serie columns over ongemakkelijke waarheden in de jeugdzorg heeft tot de nodige reacties geleid, op deze site, via twitter (@egerrit), binnen mijn Bureau Jeugdzorg en één op één. Op een aantal van deze reacties wil ik graag in deze column (die overigens niet de laatste zal zijn, ik ga gewoon door met schrijven over de jeugdzorg), reageren. 

Ik ben aan het einde gekomen van een reeks columns waarin ik de ongemakkelijke waarheid in de jeugdzorg samen met u, lezer, onder ogen heb willen zien. Ik vond en vind dat belangrijk, omdat ik mij zorgen maak dat in de aanstaande, overigens zeer toe te juichen, hervorming van het jeugdzorgstelsel, de meest kwetsbare doelgroep met de zwaarste jeugdzorgproblematiek onderbelicht dreigt te blijven.

75% van de jeugdzorgproblematiek wordt primair veroorzaakt door problematiek bij de ouders. Naast in voorgaande columns al besproken problematiek gaat het ook vaak om ernstige psychiatrische problematiek.

Een ongemakkelijke waarheid in de jeugdzorg is ook dat de samenleving en de politiek pas echt urgentiegevoel gaan voelen om iets aan de problemen te doen als andere burgers er last van hebben in de vorm van agressief gedrag op school, criminaliteit en overlast. Daarmee ontstaat een focus op het bestrijden van, wat in vakjargon heet, externaliserende gedragsproblematiek. 

De rode draad in deze serie columns over de ongemakkelijke waarheid in de jeugdzorg is de zoektocht naar mogelijkheden om drang/dwang of macht in te zetten om positieve veranderingen te bewerkstelligen voor kinderen in de knel. De rode draad, geloof het of niet, voelt ook voor mij nog steeds ongemakkelijk. 

Ongemakkelijke waarheid jeugdzorg onder ogen zien, deel 7
Onlangs was er veel publiciteit over de beslissing van de burgemeester van Amsterdam Eberhard van der Laan over de beslissing om in de beruchte Diamantbuurt drie gezinnen gedwongen te verhuizen in te context van jarenlange overlast en buurtterreur.

Het zesde deel van de columnreeks 'Ongemakkelijke waarheid jeugdzorg onder ogen zien' van Erik Gerritsen.