Stelt u zich de volgende situatie eens voor. U constateert dat een bedrijfswoning bij een palingkwekerij in strijd met het bestemmingsplan wordt bewoond door twee huishoudens. U legt een last onder dwangsom op. Daarbij vermeldt u zorgvuldig dat legalisering alleen mogelijk is indien er een omgevingsvergunning wordt aangevraagd. Of die omgevingsvergunning kan worden verleend weet u nog niet, omdat bij de aanvraag zal moeten worden onderbouwd waarom een tweede bedrijfswoning noodzakelijk is voor de bedrijfsvoering. U geeft duidelijk aan daarover nog geen uitspraken te doen.

Het overkomt menig rechtzoekende. Het naastgelegen bedrijfspand is zonder vergunning uitgebreid of ineens door een supermarkt in gebruik genomen. De buren zijn plotseling vertrokken en hebben zeven studerende en feestende kamerbewoners onderdak verleend. Maar niet nadat de bovenverdieping grondig is verbouwd tot een zelfstandige etage met mooie inkijk in de achtertuin.

Wie kent ze niet, ontwikkelingen die enorme vertraging opliepen door de rugstreeppad, de modderkruiper, de zandhagedis of de kamsalamander? De wetgeving rond flora en fauna heeft de naam complex te zijn en een aanknopingspunt voor vertragende procedures.

U zult de woorden “Eenvoudig Beter” de laatste tijd vaak hebben horen vallen. Onder die noemer wordt gewerkt aan de nieuwe Omgevingswet. De ambitie is duidelijk, de uitwerking nog niet.

Het aantal ingediende bouwaanvragen ligt tegenwoordig op een dieptepunt. Toch gebeurt het nog regelmatig dat er niet tijdig op een aanvraag wordt beslist. Soms komt dat doordat men denkt de uitgebreide voorbereidingsprocedure te moeten volgen terwijl de harde reguliere beslistermijn geldt. Minstens zo vervelend is een verkeerde berekening van de beslistermijn.