of 59221 LinkedIn

Erik Gerritsen

Drs. Erik Gerritsen EMIM is per 1 februari 2009 Bestuursvoorzitter van Bureau Jeugdzorg Agglomeratie. In 2008 was hij als kennisambassadeur namens de gemeente Amsterdam verantwoordelijk voor verbetering van de samenwerking tussen de gemeente en de twee Amsterdamse Universiteiten en startte hij met een promotieonderzoek over de slimme overheid waaraan hij nog steeds werkt.
Van 2000 tot 2007 was hij gemeentesecretaris van de Gemeente Amsterdam. Daarvoor was hij 10 jaar werkzaam bij de Rijksoverheid, onder meer als directeur Financieel-Economische Zaken en Plaatsvervangend Secretaris-Generaal bij het Ministerie van Buitenlandse Zaken en plaatsvervangend directeur Financieel-Economische Zaken bij het Ministerie van Financiën. Erik Gerritsen is afgestudeerd politicoloog en Master of Information Management.
Zijn specialisatie en passie is: de slimme overheid en het oplossen van ongetemde problemen
  • Haagse politiek gokt met veiligheid kwetsbare kinderen

    8 reacties
    Uit de succesverhalen die ik regelmatig vertel in mijn weblogs blijkt dat er door professionals van Bureau Jeugdzorg veel goed werk wordt verricht. De financiële omstandigheden waarin ze dat werk moeten verrichten zijn een stuk minder goed en dat is een understatement. Het is dan ook een wonder dat er niet veel meer mis gaat. Met dank aan de helden van de werkvloer. Helden die het verdienen om in betere financiële omstandigheden hun moeilijke werk te doen. De lobby daarvoor richting de verantwoordelijke ministeries is al enige tijd gaande. De koninklijke weg die lange tijd is gevolgd heeft echter geen resultaat opgeleverd. De tijd voor (publicitaire) actie is dan ook aangebroken. Met deze weblog wil ik een bijdrage leveren aan het aan de kaak stellen van (de gevolgen van) de al jarenlang objectief aantoonbare tekortschietende financiering van de Bureaus Jeugdzorg.
  • Crisisopvang met Cora en Joost

    1 reactie
    Het laatste positieve verhaal in mijn serie in het kader van de Week van de Jeugdzorg pik ik uit de zeer interessante publicatie "De professionele professional" in opdracht van het Ministerie van BZK geschreven door Arre Zuurmond en Jorrit de Jong. In die publicatie wordt onder meer op zoek gegaan naar rolmodellen die verpersoonlijken wat een professionele professional volgens Zuurmond en de Jong zou moeten zijn. Mijn medewerkers Cora en Joost zijn twee van die rolmodellen.
  • Wij krijgen een kick van KWIK!

    Reageer
    Het vierde verhaal dat ik het het kader van de Week van de Jeugdzorg wil vertellen komt van één van mijn toegangsteams (vrijwillige hulpverlening) dat in het kader van de doorbraakaanpak een aanzienlijke verkorting van doorlooptijden wist te realiseren. Een aanpak die inmiddels door de andere toegangsteam is of wordt overgenomen.
  • Bedankt voor je inzet!

    Reageer
    Het derde positieve verhaal van één van mijn medewerkers dat ik in het kader van de Week van de Jeugdzorg graag doorvertel gaat over de reactie van een tante van vier kinderen die nu al langer dan zes maanden zitten te wachten op de terugkeer van hun moeder uit Suriname.
  • Lieve Zusie

    1 reactie

    Het tweede positieve verhaal dat ik in het kader van de Week van de Jeugdzorg mag optekenen uit de mond van één van mijn medewerkers gaat over K., bij het begin van de ondertoezichtstelling (OTS) een jongen van 8 van gescheiden ouders.

  • Een Eigen Kracht Ervaring

    Reageer

    Speciaal in het kader van de "Week van de Jeugdzorg" deze week elke dag een weblog met positieve verhalen vanaf de werkvloer. Verhalen die mij verteld zijn door mijn medewerkers. De eerste gaat over een ervaring van één van mijn jeugdbeschermers met een Eigen Kracht Conferentie. Ik geef hem het woord.

  • "Twee dikke zoenen op de wang" en andere verhalen.

    Reageer
    Er kan en moet nog veel verbeteren in de jeugdzorg, maar tegelijkertijd wordt er door de professionals op de werkvloer dagelijks geweldig veel goed werk verricht. Ik ben daar trots op en vertel de verhalen van mijn medewerkers dan ook graag door ter inspiratie.
  • Eigen schuld dikke bult?

    3 reacties

    Naast het zoet en zuur voor de jeugdzorg waar ik eerder over blogde bevat het regeerakkoord van het Kabinet Rutte/Verhagen ook nog de bezuinigingsmaatregel van de eigen bijdrage van 3400 euro per jaar voor ouders wiens kind uit huis wordt geplaatst. De maatregel moet na aftrek van uitvoeringskosten 70 mln euro per jaar opleveren. Goede maatregel of niet? Een verkenning en uitnodiging tot discussie.

  • CAO jeugdzorg, gebeten worden door hond of kat

    Reageer
    De onderhandelingen over de nieuwe CAO jeugdzorg zijn opnieuw vastgelopen. Er is sprake van een Kafkaesk conflict waardoor werkgevers en vakbonden onnodig in een wij/zij sfeer terecht zijn gekomen. De politieke financier is lachende derde en jeugdzorg professionals en/of kwetsbare kinderen zijn de dupe.
  • Zoet en Zuur Jeugdzorg in regeerakkoord

    Reageer

    Naar aanleiding van de teksten in het regeerakkoord van Rutte I vechten jubel en grafstemming heftig om voorrang. Vanwege de goede inhoudelijke voorstellen enerzijds en de drijfzand financiën aan de andere kant. Voorzichtig optimisme overheerst uiteindelijk omdat tempo lijkt te worden gemaakt met de zeer noodzakelijke hervorming van de jeugdzorg (al mag dat nog wel wat sneller) en de efficiencykorting van 9% (300 mln euro) nog ver weg is (2015).

  • Wachtlijst ellende in beeld, deel 3 tot slot

    Reageer

    "Tot slot" is eigenlijk een misleidende afsluiting. De voorbeelden van wachtlijst ellende die ik in een korte serie weblogs heb gegeven zijn immers "slechts" representatief voor de honderden kinderen die alleen al in de Stadsregio Amsterdam op de wachtlijst staan. Nu dus de laatste weblog in deze serie. Maar besef dus "this is not the end".

  • Wachtlijst ellende in beeld, deel 2

    2 reacties
    Ik val maar gelijk met de deur in huis. Moeder vraagt om hulp voor haar drie kinderen van 6, 9 en 11 jaar die ernstig leiden onder de echtscheiding. Als het oudste meisje van vader terugkomt is ze verdrietig en boos en bij de jongste gaat het eten zo moeilijk dat elke maaltijd een drama is. De scholen zien teruggetrokken en ongelukkige kinderen. De beide ouders hanteren verschillende regels en opvoedstijlen. Contact tussen de ouders is er niet, bemiddeling is niet gelukt. De wachttijd voor ambulante opvoedhulp is 12 maanden. Thuis nemen de spanningen week na week verder toe. De kans is groot dat ambulante opvoedhulp over een tijdje niet meer voldoende is. Dan volgt waarschijnlijk een indicatie voor zwaardere hulp waarvoor ook weer een wachtlijst is.
  • Wachtlijst ellende in beeld, deel 1

    6 reacties
    In mijn vorige weblog vroeg ik aandacht voor de wachtlijstproblematiek in de jeugdzorg. Een beetje tegen de stroom in omdat er hier en daar sprake lijkt te zijn van wachtlijstmoeheid. Dat daar geen enkele aanleiding voor is bleek al uit de schrijnende voorbeelden die ik in mijn vorige weblog gaf. Gelukkig pakt verantwoordelijk bestuurder Lodewijk Asscher de handschoen op met een nieuwe zoektocht naar oplossingen. De beste manier om de urgentie hiervan te benadrukken is het letterlijk een gezicht geven aan de wachtlijstkinderen. Vandaar een korte serie weblogs waarin ik de wachtlijstellende in beeld breng met actuele voorbeelden.
  • Weer oplopende wachtlijsten jeugdzorg onacceptabel, maar wat nu?

    6 reacties
    In de stadsregio Amsterdam zijn de wachtlijsten bij de instellingen voor Jeugd- en Opvoedhulp inmiddels al weer stevig opgelopen in de eerste helft van 2010. Honderden kinderen moeten te lang wachten op hulp waardoor hun situatie onnodig verergert. Een menselijk drama voor de meest kwetsbare kinderen in strijd met de rechten voor het kind waarvoor ook de samenleving op een later moment een veel hogere rekening betaald krijgt in de vorm van beroep op de duurste zorg, werkloosheid en criminaliteit. Acuut ingrijpen is nodig want elke dag komen er meer kinderen in de knel, maar hoe doe je dat in tijden dat voor de zoveelste keer vragen om extra geld de politieke handen niet op elkaar zal krijgen?
  • The inconvenient truth, part two

    5 reacties
    Ik wil mezelf zeker niet met Al Gore vergelijken, maar nu ik er een tijdje in werkzaam ben betrap ik me steeds meer op de gedachte dat het tijd wordt voor een vergelijkbare documentaire over de staat van de jeugdzorg in Nederland. Waarom lukt het onvoldoende om in een rijk land waarin 95% van de kinderen de gelukkigste kinderen in de wereld zijn, juist voor die 5% zeer kwetsbare kinderen wiens veilige ontwikkeling continu wordt bedreigd die excellente zorg te realiseren die juist zij het hardste nodig hebben, terwijl de oplossingen voor het grijpen liggen? Welke documentaire makers en financiers durven het aan om dit probleem aan de kaak te stellen op dezelfde indringende wijze als Al Gore dat deed ten aanzien van het milieu?