Dat is de conclusie van het instituut Freedom House in het rapport “Freedom in the World 2011”. Verder wordt er geconcludeerd dat er sinds 1995 het laagste aantal democratieën werd geteld namelijk maar honderd en vijftien in totaal. West-Europa en Noord-Amerika voeren de “vrijheidslijst” positief aan. Landen als Noord-Korea, Libië, Birma en dergelijke scoren het laagst in dit onderzoek. Nederland is een van achtenveertig landen die de maximale score krijgen op het gebied van politieke rechten en van burgerlijke vrijheden. Welk referentiekader daarbij is gebruikt is niet duidelijk omschreven. De dreigende vervolging van journalisten die karikaturen van moslims produceren wordt als zorgelijk gezien. Landen waar bijvoorbeeld Poetin en Ahmadinejad de scepter zwaaien kunnen volgens Freedom House hun repressieve niet-vrije regime blijven voeren zonder dat er serieus verzet op klinkt vanuit “democratische landen”.

De laatste tijd worden we regelmatig verrast door de onverwachte openbaringen van Assange.

Of Wiki Leaks zo men wil. Hoewel de details zoals gewoonlijk sappig en smakelijk naar binnen gaan bij media en het publiek, is er ook iets revolutionairs aan de gang. Een digitale revolutie wel te verstaan, de eerste aanvallen hebben al plaats gevonden. Dit is iets waar de huidige leiders, of de huidige politiek zo men wil, niets mee kunnen. Ook omdat de wapens waarmee gestreden wordt uit een wereld komen waar het merendeel van de huidige heersers zich niet mee kan associëren. Ze zijn in de greep van angst en in paniek nu de fysieke werkelijkheid achter verbloemd taalgebruik en misleiding openlijk op de virtuele straat beland is. Men gaat ongewild met de billen bloot. Billen die bovendien vrij ongewassen te voorschijn komen.

Nee, het is allemaal niet zo netjes.

De contouren van een al bijna geprivatiseerde en steeds killer wordende sociale dienst beginnen naar voren te komen als men kijkt naar de jongste geniale vondst van de directeur/manager van Divosa, de vereniging van sociale diensten. Hij wil alle gehandicapten ongenuanceerd in de bijstand laten vallen.

Een typische managersoplossing, gespeend van welke vorm van morele bezwaren dan ook en puur gericht op economische efficiëntie. De mens wordt gezien als economische eenheid, robots als het ware.

Zich verschuilend achter aloude clichés als arbeidsparticipatie, het vinden van een “echte” baan via de al eerder verkwanselde sociale werkplaatsen en het zo langzamerhand uitgewoonde argument van teveel regels, pleit deze manager ervoor de gehandicapten maar gewoon in de bijstand te dumpen en alle andere specifieke regelingen af te schaffen. Lekker simpel, een regeling en klaar is Kees.

Gezien de afgelopen verkiezingen en de daaropvolgende formatieperikelen rond een nieuw kabinet dringt zich steeds meer de vraag op of de benamingen links en rechts nog wel van toepassing zijn. Vooral in de laatste tien jaar lijkt er stilaan een verschuiving plaats te vinden in de Nederlandse politiek waarin er geen sprake meer schijnt te zijn van links en rechts maar meer van rechts en minder rechts.

De ramp in Tripoli heeft weer eens pijnlijk duidelijk gemaakt dat de huidige  consumptiemaatschappij er niet voor terugschrikt om winst te maken over de ruggen van slachtoffers en nabestaanden.

Al jaren lang horen we van diverse kabinetten dat bezuinigingen aan de orde zijn. Sterker nog, zonder deze zal ons land economisch niet overleven wordt er beweerd. We zijn er echter nog steeds.

Vlugger dan verwacht komt een nieuwe krachtmeting tussen links en rechts dichterbij. Met tegenstellingen die zich veel duidelijker aftekenen dan in jaren het geval is geweest. Dat kan nog interessant worden.