Volgens bewoners is het  het  belangrijkste probleem van de stad. En onze Nijmeegse ondernemers denken er al niet anders over. Dus staat de bereikbaarheid hoog op de politieke agenda. Er wordt daadkracht van de gemeente gevraagd.  Een extra brug gaat er komen. Er is een transferium met een heuze Waalsprinter die langs de files zoeft. Er is een nieuw station aangelegd. Er is een aparte fietsbrug aangelegd.

In het kader van de experimenten werd ook het slim beprijzen uit de hoge hoed getoverd. Het omgekeerde rekening rijden. Mensen worden niet gestraft als ze in de file staan., maar ze krijgen een bonus als ze de file mijden. Niet betalen als ze iedere keer met hun auto langs de tolpoortjes komen. Maar geld ontvangen. Iedere dag opnieuw als ze niet met hun auto tijdens de drukke uren over de Waalbrug komen. Iedere dag opnieuw kan er 4 euro worden verdiend. En verdomd. In België zullen ze er om lachen. Maar in het zuinige Nederland werkt het. Als sneeuw voor de zon is de file voor de brug verdwenen. Natuurlijk. Er staat soms nog wel een rijtje. Maar de ouderwetse lange wachttijden lijken ineens niet meer te bestaan.

Slim beprijzen is een succes. Maar het is wel een experiment. En een experiment dat ophoudt. En dus roept heel Nijmegen moord en brand. De gemeente kan dit experiment toch niet stoppen? Dat mag toch niet gebeuren? Want voordat je het weet staat er weer een file. Dus komt de krant in het geweer. De gemeente moet doorgaan. En wringt de wethouder zich in alle bochten. In het licht van de naderende verkiezingen op zoek naar de oplossing.

En dus wordt het probleem van de bereikbaarheid weer een probleem van alleen de overheid; En is dat wel terecht. Want laten we eens uitrekenen wat het hele initiatief kost. Iemand werkt 5 dagen in de week. Hij mijdt al die dagen de spits. En dus verdient hij per week 20 euro. Stel hij werkt zo’n 40 weken. Dan betekent dat in een heel jaar dus 800 euro.

800 Euro en de files zijn opgelost. 800 Euro en het belangrijkste probleem van de stad, behoort tot het verleden. 800 Euro en de steen des aanstoot van het bedrijfsleven is als sneeuw voor de zon verdwenen. Waarom zou - als het probleem zo belangrijk is voor het Nijmeegs bedrijfsleven - dat bedrijfsleven niet een bijdrage kunnen leveren aan de voortzetting van dit succesvolle experiment? Waarom zetten ze niet een deel van hun loonkosten in om hun werknemers te stimuleren om de spits te mijden.

Het kost per werknemer maar 800 euro per jaar! Voor hoeveel werknemers is dat minder dan 1/3 van de jaarlijkse vakantie-uitkering? Hoeveel werknemers zouden dit bedrag kunnen ontvangen als de bestuurders van de instellingen in de collectieve sector het verschil tussen de Balkenende norm en hun salaris voor dit doel zouden inzetten?

Kom op bedrijfsleven en collectieve sector. Als de bereikbaarheid van Nijmegen echt zo’n probleem is, lever dan je bijdrage. Schuif het niet direct op het bordje de overheid. Don’t ask what the government can do for you, but ask what you can  do for your  city. Maak dus ruimte in je begroting om het slim beprijzen voor je werknemers mogelijk te houden. Toon lef en betrokkenheid bij de stad!