De gedeputeerde ziet de meerwaarde van de dijkgraaf niet. De wethouder vraagt af waarom de regionale bestuurder wil meepraten. Net zoals het andersom wordt gedacht. En dus blijft het druk. Vooral in de Randstad. En wordt er druk bestuurlijk gepraat. Over die drukte. Komen er commissies. Verschijnen er rapporten. Gebeurt er veel, maar verandert er weinig. Druk, drukker, drukst.

In de grote bezuinigingsronde van het kabinet zal het thema natuurlijk ook weer op de agenda staan. Er zullen vast wel weer voorstellen worden gedaan. Je kunt ze eigenlijk zo uit de verkiezingsprogramma’s halen. Maar met alleen die voorstellen zijn we er nog niet. Er zal nader verkend moeten worden. Er zullen studies moeten worden verricht. En de betrokken bestuurders zullen zich roeren. En voordat de grote heroverweging bestuurlijke organisatie kan worden ingevoerd, zijn we waarschijnlijk inmiddels weer beland bij de volgende economische crisis.

Het is de tragiek van de grote structuurverandering. We willen een eindmodel hebben, en op basis daarvan kunnen we dan stappen zetten. Maar de geschiedenis leert dat dat niet werkt. Althans niet in Nederland. Laten we dus afstappen van die modellen-bouw en laten we concrete stappen zetten om de bestuurlijke drukte op te lossen. Laten we kansen grijpen als die er zijn. En die kansen doen zich telkens voor.

Neem het afscheid van Borghouts als CdK van Noord-Holland. Al jaren wordt gesproken over de bestuurlijke drukte in de Randstad. Zou het niet verstandig zijn om te komen tot een regionaal bestuur voor de Randstad? De vraag stellen, is hem beantwoorden. Maar toch lukt het niet. Ondanks alle commissies. Ondanks alle studies. Er wordt nooit een concrete stap gezet omdat er altijd wel weer kanttekeningen te plaatsen zijn en persoonlijke belangen een echte stap in de weg lijken te staan.

Laat het kabinet het vertrek van Borghouts aangrijpen om nu eens een keer wel een stap te zetten. Beschouw het vertrek van Borghouts als een uitgelezen kans om tot een snelle doorbraak in de discussie over de vorming van de Randstad te komen. Doe net als bij gemeenten waar sprake is van een mogelijke fusie. Ook dan wordt er geen nieuwe burgemeester benoemd, maar wordt er een waarnemer aangesteld die een specifieke opdracht krijgt. Zo’n waarnemer is vaak veel beter in staat om zo’n fusieproces in goede banen te leiden.

Laat de gemeentelijke praktijk als voorbeeld zijn. Benoem geen opvolger voor Borghouts. Maar wijs een waarnemer aan. Die één opdracht krijgt: zorg dat er zo snel mogelijk nu echt één bestuur voor de Randstad komt.