Doorgroeistress
Ik las vandaag een aantal interviews met Jonge Communicatietalenten in de C, het blad van de beroepsvereniging voor communicatie. Mensen van 26, 27 die al manager zijn en hele slimme dingen zeiden over mijn vak. Ik kreeg acuut last van doorgroeistress.
Ik loop dus duidelijk achter. Ik heb het op mijn 28e pas net voor elkaar om de term ‘junior’ uit mijn functie te schrappen. Ik vond het al stoer om nu ‘strategisch communicatieadviseur’ te heten, maar deze mensen zijn jonger dan ik en al manager. Dacht ík ambitieus te zijn.
Ik zou er een minderwaardigheidscomplex van krijgen. De geïnterviewden zeiden ook nog allemaal slimme dingen over social media enzo, terwijl ik het gevoel heb dat ik verzuip in de mogelijkheden.
Gefrustreerd heb ik het blad weggelegd
Tot ik bedacht dat ik helemaal geen manager wil worden. Ik vind het hartstikke leuk en uitdagend om te doen wat ik nu doe: de communicatie van grote ruimtelijke projecten in Ede. En ik heb het wel voor elkaar gekregen om binnen drie jaar door te groeien van junior naar strategisch communicatieadviseur. Niet omdat ik die functienaam zo mooi vind, maar omdat ik meer uitdaging wilde. En dat is gelukt.
Jonge Communicatietalent zal ik misschien nooit worden, maar ik heb wel veel plezier in mijn werk. En daar gaat het uiteindelijk om.