Het gonst in de virtuele bijenkorf van Het Nieuwe Werken (HNW). Een en al bedrijvigheid met tal van initiatieven. Hebben we hier te maken met “swarming”, waarbij losse eenheden zich telkens in onverwachte en nieuwe combinaties bundelen? Is dit het einde van de traditionele bijenkorf met zijn vaste structuur en taakverdeling? Wordt het een permanent muterende “cloud” bijen? Als je honing wilt hebben en het nageslacht wilt verzekeren wordt dat voorlopig nog even even moeilijk.

“Het plaats- en tijdonafhankelijk kunnen werken. Dat is mogelijk door vertrouwen tussen werkgever en werknemer, sturen op output en de mogelijkheden die de moderne techniek biedt.”

HNW is hot, maar je moet realistisch blijven. Wat is het, waarom zouden we het moeten willen, kunnen we het en hoe gaan we het doen? Ik mis hier nog het grote verhaal. Er zijn veel mensen die zeggen dat dit bottom up veranderen is; duizend bloemen laten bloeien en het komt vanzelf. Ik betwijfel dat in die zin, dat je nodeloos tijd en energie verspilt als je dit alleen bottom up doet. De bestaande orde zal niet zomaar meebewegen. Er moeten ook een paar “knoppen” worden omgezet in de organisatie, de regelgeving en de arbeidsvoorwaarden. Dat doe je niet zomaar. Voor zo’n doorbraak heb je focus en massa nodig.

Hebben we trouwens de tijd voor een volledige bottom up aanpak? Ik denk het niet. De oude “bijen” vliegen massaal en in rap tempo naar de raten van het zalige nietsdoen en de paar resterende jonge werkbijen moeten hun werkwijze daarom heel snel aanpassen.