Bij mijn Bureau Jeugdzorg experimenteren we sinds kort in het kader van het realiseren van meer "zorgcontinuüm" met het "'niet wisselen" van de medewerker die verantwoordelijk is voor het gezin wanneer sprake is van een verandering van regime of verhuizing binnen de stadsregio. Zo kreeg onlangs één van mijn casemanagers (regime vrijwillige jeugdzorg) twee dikken zoenen op haar wangen van een moeder vlak nadat haar kinderen - nota benen op initiatief van diezelfde casemanager - onder toezicht waren gesteld door de kinderrechter. De reden voor de twee zoenen was het feit dat de casemanager bereid was als gezinsvoorgd (regime gedwongen jeugdbescherming) voor het gezin verantwoordelijk te blijven en moeder blij was door te kunnen gaan met dit vertrouwde gezicht. De casemanager was er blijkbaar goed in geslaagd ondanks haar beslissing om via de Raad voor de Kinderbescherming een ondertoezichtsstelling aan te vragen, de relatie met de moeder goed te houden. Niet makkelijk, wel een toppunt van professionaliteit. 

In een ander geval was sprake van vergelijkbare vreugde bij moeder en kind toen de casemanager ondanks verhuizing van Amsterdam naar Zaanstad "simpelweg" besloot het gezin te blijven begeleiden in plaats van het over te dragen naar een collega van het team Zaanstad. Extra gedoe en reistijd voor de casemanager, maar daarmee is voorkomen dat een kwetsbaar gezinnetje opnieuw een vertrouwensband moest gaan opbouwen met weer een nieuwe jeugdzorgwerker. Opereren vanuit de belangen van de cliënten, niet vanuit de interne logica van de organisatie. Chapeau!

Soms moet je, gezien de heftige problematiek van de doelgroep die Bureau Jeugdzorg onder haar hoede heeft, al blij zijn met kleine dingen. Zo hoorde ik onlangs het verhaal van één van mijn medewerkers die sinds een half jaar als gezinsmanager alle taken (vrijwillig casemanagement voor de jonge kinderen, gedwongen jeugdbescherming voor aantal andere kinderen en gedwongen jeugdreclassering voor deels dezelfde en deels weer andere kinderen) in een groot gezin op zich had genomen. Ze vertelde dat ze ook intensieve contacten onderhield met de oudste zoon van 25 met de nodige eigen problemen, ondanks dat die niet meer formeel onder haar verantwoordelijkheid valt (en wij er ook niet voor gefinancierd worden, de grens ligt bij 18 jaar). Simpelweg omdat hij, na het overlijden van de vader, in de cultuur waaruit dat gezin komt, nu feitelijk de rol van hoofd van het gezin heeft en een belangrijke rol speelt in de gezinsgerichte aanpak. Ze vertelde ook dat de invloedrijke vriendinnen van moeder permanent negatief praten over Bureau Jeugdzorg en dat er al vele jaren sprake was van zorgmijdend gedrag wegens schaamte. Haar succes na een half jaar als gezinsmanager in het gezin was dat moeder haar sinds kort steeds belt als ze ergens mee zit. Een klein succes op zich zelf. Een majeur succes gezien de context en geschiedenis van dit gezin. De leeftijd van deze uitermate taakvolwassen gezinsmanager? 27 jaar, tot uw dienst.