De moeder van K. had psychische problemen en was het zeer oneens met de OTS. Vader was net uit detentie, met zich zelf bezig en gaf moeder overal de schuld van. Vanaf de start van de OTS noemde moeder mij Zusie en ze sprak het uis als Zoessie. Moeder belde altijd via de receptie van BJAA (Bureau Jeugdzorg Agglomeratie Amsterdam)  en als invallers haar door verbonden zeiden ze: "Zoessie telefoon voor je!".

De situatie was altijd zorgelijk, maar toen K. met het advies VMBO-T naar vervolgonderwijs ging, liep het de spuigaten uit. Hij blowde alleen nog maar, in gesprekken was hij zo stoned als een garnaal en wat je ook zei, hij keek je alleen maar gelukzalig aan met de liefste glimlach van de wereld. Binnen drie jaar bezocht K. vier verschillende scholen. Omdat het steeds slechter ging besloot BJAA tegen de zin van K. moeder en vader hem aan te melden bij de Hoenerloogroep en wer hij op de wachtlijst geplaatst. Het zou zeker een jaar duren voor hij geplaatst kon worden. In dat jaar, zo werd afgesproken, kon K. bewijzen dat de Hoenderloogroep niet nodig was.

Om een lang verhaal kort te maken, K. vertelde het Altracollege, de Jellinek en Project aan Huis over het slechte voornemen van BJAA om hem uit huis te plaatsen en maakte nieuwe afspraken. Langzamerhand ging het de goede richting op en in 2007 stroomde K. het derde jaar VMBO van het ROC in, richting ICT. Volgens de zorgcoördinator op het ROC kon K. de lesstof op zijn sloffen aan. In 2008 besloot BJAA de OTS niet te verlengen en in augustus 2008 nam ik afscheid van K. en zijn moeder.

Ik kreeg als afscheid een paarse orchidee en een kaart waarin letterlijk het volgende stond: "Lieve Zusie, bedankt voor al het werk wat je voor ons hebt verricht. Het waren soms moeilijke tijden, maar ook leuke tijden. We zullen aan jou blijven denken en nog heel veel geluk in jouw leven. Heel veel liefs P. K. en de rest."

In mei 2009 belde moeder mij met het bericht dat K. het diploma van het VMBO had gehaald.