Zo liep ik onlangs tijdens de pauze van een vergadering even de gang op. Tegenover de vergaderzaal kwam uit één van de kamers waarin ouders in het kader van bezoekregelingen hun uithuisgeplaatste kinderen kunnen ontmoeten een prachtig klein jongetje van ik schat twee jaar naar buiten gelopen. Hij keek mij met zijn reebruine ogen indringend aan. Ik stak mijn hand naar hem uit en vroeg naar zijn naam. Hij gaf mij keurig een hand en zei: "Ik heet Mario meneer". "Wat ben jij netjes opgevoed Mario" liet ik mij ontglippen.

"Ja ik doe nog wel wat dingen goed", klonk het uit de bezoekkamer en vervolgens kwam de moeder met nog een prachtig kindje van ongeveer één jaar op de arm de gang op. Ik liep een stukje met haar op richting de koffieautomaat en vroeg haar hoe het met haar ging en naar haar ervaringen met Bureau Jeugdzorg. Ze stelde zich aan mij voor en vertelde dat ze er alles aan deed om een goede moeder te worden. Ze vond het wel goed dat haar kinderen een tijdje uit huis waren geplaatst. "Soms heb je wat dwingende duwtjes in de rug nodig om je zaakjes op orde te krijgen" melde de moeder mij. Het was wel goed dat Bureau Jeugdzorg had ingegrepen, maar ze had er alle vertrouwen in dat ze haar kinderen voor het einde van het jaar weer terug zou krijgen. 

"Ik doe het natuurlijk grotendeels zelf, maar ik heb zeker veel gehad aan de steun van de gezinsvoogd......en van de christenunie" zo voegde moeder mij toe. "Mag ik mij in dat geval ook nog even netjes voorstellen,  Erik Gerritsen Bestuursvoorzitter van Bureau Jeugdzorg" flapte ik er wat onhandig uit en gaf haar een stevige hand.

Terug in de vergadering nog enigszins van slag melde ik "collega's goed nieuws ik kwam zojuist een tevreden klant tegen". Een beetje overdreven opmerking dat wel. Want uit klanttevredenheidsonderzoeken blijkt dat BJZ's niet eens zo slecht scoren gezien het "product" dat zij aan de man proberen te brengen. Gemiddeld ergens tussen de zes en zeven.