Bij dit onderwerp gaat het over zo iets heftigs als de (falende) zorg voor de veiligheid van kinderen. Een samenleving zal nooit tevreden zijn zolang zich ongelukken voordoen. Gerritsen springt vooral in de bres voor zijn medewerkers. En terecht! Het gaat om mensen met idealen waar niets op af te dingen valt, die dagelijks te maken hebben met een hoog afbreukrisico en tegelijkertijd geforceerd zijn om hun werk te doen in een overgebureaucratiseerde omgeving.

Je moet van goeden huize komen om dat vol te houden. Misschien is het dan ook niet zo vreemd dat de doorloopsnelheid van personeel hoog ligt. Hoewel toch altijd ook geldt dat een verhoging van die doorloopsnelheid heel vaak met falend management te maken heeft. Jammer tegelijkertijd dat Gerritsen zich nu al ironisch toont over de onvermijdelijke veranderingen in de jeugdzorg.

Het normaler maken van ondersteuning bij de opvoeding betekent tegelijkertijd dat het imago van die steun drastisch moet veranderen. Het etiketje ‘probleem’ moet er van af. Daarvoor zijn de Centra voor Jeugd en Gezin in het leven geroepen. En hoewel Gerritsen meent dat de gemeenten ‘goed in de slappe was zitten’, is de werkelijkheid anders. De ‘Rouvoet-gelden’ voor de inrichting van deze centra bieden in 2009 iets meer armslag en worden pas tegen 2011 substantiëler. Maar ook dan is de omvang niet zodanig dat vanuit de Centra de wat langer durende begeleiding aan gezinnen geboden kan worden.

Dat aanbod maakt nu onderdeel uit van ‘de jeugdzorg’. Om van dat aanbod gebruik te kunnen maken moeten ouders langs het Bureau Jeugdzorg, hetzelfde Bureau waar ouders dus, zoals Gerritsen stelt, soms zo agressief kunnen worden, omdat ze onder toezicht worden gesteld en hun kinderen afgenomen (dreigen) te worden. Terecht is al vaak gewezen op deze onwenselijke combinatie van taken!

Wij pleiten er voor om veel meer hulpaanbod mogelijk te maken zonder dat daar een indicatiestelling van Bureau Jeugdzorg voor nodig is. Wij gaan er voor zorgen dat de medewerkers op de Centra voor Jeugd en Gezin dé vraagbaak in de wijk worden, voor ouders, maar ook de juffen en meesters op kinderdagverblijven en scholen.

Wij willen als gemeenten daarvoor de verantwoordelijkheid nemen, daar horen ook bevoegdheden bij èn de middelen om langer durende zorg te kunnen uitvoeren. Het loont om gemeenten die prikkel te verschaffen om echt in preventie te investeren en zo de omvang van de uit de hand gelopen situaties in te dammen.

Namens de G27, netwerk van middelgrote steden: Mieke Kuik-Verweg, wethouder Almelo; Gert Boeve, wethouder Amersfoort; Janneke Oude-Alink, wethouder Hengelo; Corrie Noom, wethouder Zaanstad

Dit artikel is een reactie op het nieuwsbericht 'Poten af van medewerkers BJZ' en het achtergrondartikel 'Je reinste Kafka in de jeugdzorg' uit Binnenlands Bestuur 6 van 6 februari 2009.