Het is wonderbaarlijk hoe hij, als burgemeester uitzonderlijk geliefd, erin geslaagd is om zichzelf en zijn Partij bij de lopende formatie buitenspel te zetten. Hoe je het ook wendt of keert: Job Cohen is de man die, zoals ex-informateur Ruud Lubbers niet moe werd te zeggen, door zijn weigering om met het CDA te praten, inderdaad de vroedvrouw gaat worden van het aanstaande ultrarechtse kabinet.

Het kan natuurlijk zijn dat Job Cohen gedacht heeft: het wordt toch niks met dat rechtse gedoe. Maxime Verhagen durft het uiteindelijk niet aan. En bovendien, met welk recht zou de grote verliezer van de verkiezingen van 9 juni nu plotseling een hoop ministers mogen gaan leveren aan een kabinet dat een hoon wordt voor de uitslag van die dag?

Als ik, Job Cohen, dapper voet bij stuk houd, dan zul je zien dat ze straks met hangende pootjes bij mij terugkomen. Alsjeblieft Job. Wil je toch meedoen? Maar nee. Hoe langer de formatie duurt, des te onwaarschijnlijker wordt deze afloop.

De nieuwe informateur Ivo Opstelten zegt telkens als hem iets gevraagd wordt (bijna nooit dus vanwege de radiostilte), dat de onderhandelaars stevig op schema liggen en dat ze er wis en waarachtig wel uit zullen komen. Kan best.

Geen van de drie onderhandelaars heeft belang bij een mislukking. Wilders mag blijven roepen dat de moslims niet deugen en dat de Koran een verderfelijk boek is. Verhagen mag straks weer minister van Buitenlandse Zaken worden. En Rutte heeft het Paarse alternatief bij voorbaat bij het oud vuil gedeponeerd uit angst voor een opstand binnen zijn liberale beweging.

Als straks het bange vermoeden uitkomt dat het CDA en de VVD'er, onder het toeziend oog van Geert Wilders, wél uitkomen, dan zal Cohen de politieke geschiedenis ingaan als een strategische onbenul. Goede burgemeester. Onbeduidende partijleider.

In de ongeautoriseerde biografie die Hugo Logtenberg en Marcel Wiegman over Job Cohen publiceerden (uitgegeven door Nieuw Amsterdam) figureert wat zij de ‘burgemeester van Nederland’ noemen, als een enorme kat uit de boom kijker die zijn eigen standpunt pas op het allerlaatste moment onder zeer voorzichtige woorden brengt.

Dat hoort een burgemeester ook zo te doen. Op een enkele bevoegdheid na in de sector openbare orde, moet hij het politieke werk aan zijn wethouders overlaten. Die maken onderling uit of er een metrolijn aangelegd wordt dan wel wanneer de boren de grond in gaan.

Er is veel ruimte voor de vrees dat Job Cohen de huidige formatie meer als een boven de partijen staande burgemeester aangepakt heeft dan als het politieke dier dat hij blijkbaar niet is. Als Wilders straks gaat roepen wat hij altijd al geroepen heeft, dan staat daar, nolens volens, ook de handtekening van Job Cohen onder. En dat is alles, behalve een pretje.