of 59045 LinkedIn

Privacy-lek in sociaal domein

Artsen, therapeuten en andere hulpverleners hebben een goed geregeld beroeps geheim. Omdat deze professionals in de meeste gevallen alleen werken, is de privacy van hun patiënten en cliënten ook feitelijk goed geborgd. Waar er teamoverleg is over patiënten, wordt de privacy via speciale regels en protocollen beschermd.

Maar wat gebeurt er nu indien ambtenaren of semi-ambtenaren zich in het domein van de hulpverlening begeven? Ook dan geldt uiteraard dat de ambtenaar persoonlijke informatie zeer prudent moet behandelen en ook in die situaties moet de privacy worden gewaarborgd. Toch staat deze persoonsbescherming in de nieuwe opzet van het sociaal domein onder stevige druk.

Dat wordt onder meer veroorzaakt door het opereren van wijkteams en het uitgangspunt van eigen burgerkracht. Hulpverlening in de sfeer van jeugdzorg en Wmo wordt pas geboden indien duidelijk is dat de hulpbehoevende die niet meer in de eigen omgeving kan realiseren. Het zijn de consulenten en de wijkteams die deze afwezigheid van eigen kracht vast moeten stellen. Dat kan alleen indien er informatie wordt verzameld over de buren, de kinderen, het vriendennetwerk van betrokkene, de financiële situatie, huisvesting, de gemoedstoestand en de verstandelijke zelfredzaamheid van patiënt en omgeving etc.

Op basis van deze – zeer privacygevoelige – informatie kan tentatief worden vastgesteld of er voldoende mogelijkheden zijn voor burgerkracht dan wel voor de noodzaak van aanvullende of gehele overheidssteun. De consulenten en wijkteams hebben daarvoor nauwelijks een normenkader ter beschikking. Er wordt maatwerk geleverd op basis van eigen inzicht en criteria.

Zoals ook een huisarts op basis van zijn medische kennis besluit om al dan niet door te verwijzen naar een specialist, zo wordt ook in het sociaal domein de beslissing genomen voor de inzet van overheidsmiddelen voor hulpverlening. Maar de privacy-schoen gaat hier wel wringen en het aantal problemen daarover neemt snel toe. De wijkteams zijn collectieven waar soms ook min of meer collectieve beslissingen worden genomen.

De gemeentelijke backoffice die de hulpverlening moet formaliseren, heeft gegevens en dossiers nodig. Bij beroep en bezwaar moet er inzicht zijn in het besluitvormingsproces en de gehanteerde criteria. In specifieke gevallen zijn de rollen van professionele hulpverleners met beroepsgeheim en de gemeentelijke consulenten door elkaar aan het lopen.

In de gemeente Utrecht bijvoorbeeld wordt geëist dat intakegesprekken door jeugdpsychiaters alleen nog mogen in aanwezigheid van een lid van het wijkteam. Er is daar extra geld beschikbaar voor de jeugdzorg, maar de voorwaarde bij de besteding van die extra middelen is dat de gemeente wil mee kijken of er voldoende reden is voor specialistische zorg. Het Utrechtse format legt precies bloot waar al een tijd voor werd gewaarschuwd. Het laat in de eerste plaats zien dat ambtenaren of semi-ambtenaren gaan meebeslissen over specifieke medische en hulpverleningsvragen, terwijl hun kennis daar niet op is ingericht.

En in de tweede plaats toont het dat de bescherming van het medische beroepsgeheim geweld wordt aangedaan omdat in de spreekkamer van de jeugdpsychiater een gemeentelijke consulent meeluistert. Het medische beroepsgeheim wordt in de kern aangetast. Er zijn veel te weinig waarborgen dat in de overheidssfeer de privacy van kind en ouders voldoende is gewaarborgd.

Verstuur dit artikel naar Google+

Reageer op dit artikel
















Even geduld a.u.b.

Reactie op dit bericht

Door martijn op
Goede hulpverlening roddelt niet ongevraagd bij de buren ( complete wijken en woonplaatsen ) en het gehele netwerk over gevoelige gegevens want dan belandt het overal.De hulpverlening is over het algemeen echt heel erg dom en niet te vertrouwen omdat ze niet voelen wat ze aanrichten.We haten jullie. Ga eens kijken naar de lijken bij de spoorlijn die er een eind aan hebben gemaakt om die redenen dat is jullie schuld. Zoveel pijn veroorzaakt het maar de sociale teams en de stomme Movisie willen en kunnen het niet begrijpen.
Door Henk op
Dit artikel is midden in de roos! Nog sterker: het sociale domein is zo lek als een mandje. Uitzendkrachten, stagiairs, externe buro,s etc. Zitten bij mijn moeder aan tafel voor keukentafel gesprekken.
Door W.F.Willems (pensioen) op
Toen ik in 1968 als beginnend ambtenaar startte bij de GSD Groningen liep de financiering van de psychotherapie bij het IMP nog via de ABW, je zag dus wel eens een dossier van een kollega voorbij komen, die in psycho-analyse of psychotherapie was, daar maakte niemand zich druk om. De goedkeuring van de verstrekking liep altijd via de GGD. Inhoudelijk stond er niets in GSD-dossier, alleen de financiele afwikkeling m.b.t.de eigen bijdrage. Maar het is natuurlijk buiten iedere proportie om te eisen, dat een lid van het wijkteam een intake bijwoont van de psychiater, als een soort waakhond, gekker moet het niet worden. Dus gewoon weer via de GGD laten lopen, net als vroeger.