of 59045 LinkedIn

Niet alles is echt geheim

Een asbestdossier in de gemeente Westland werd aan de leden van de raad verstrekt onder geheimhouding. Daardoor behield het college de mogelijkheid om die geheimhouding ook weer op te heffen en voorkwam het dat de raad eventueel niet zou bekrachtigen.

Deze handelwijze komt vaker voor, maar is niet juist. In een advies aan de gemeente Westland van de plaatsvervangend landsadvocaat Eric Daalder beklemtoont deze dat de kennisgeving van geheime informatie aan leden van de raad (art. 25 lid 4 Gemeentewet) is bedoeld voor het toedelen van deze informatie aan enkele leden van de raad. Wordt de informatie aan alle leden van de raad gegeven dan is bekrachtiging wettelijk verplicht.

Deze zienswijze is juist en dat betekent dat college en burgemeester bij het verstrekken van geheime informatie aan de raad altijd bekrachtiging moeten vragen en dat alleen de raad de opgelegde geheimhouding kan opheffen. In het Westland nam de raad op voorstel van griffier Nico Broekema de geheimhouding alsnog over bij raadsbesluit, zodat de plooien werden glad gestreken.

Achtergrond van dit vraagstuk is dat indien colleges de route van bekrachtiging moeten lopen, er altijd het risico is dat de raad de gevraagde toestemming niet geeft of al heel snel de gevraagde geheimhouding weer opheft. En dat leidt er toe dat naarstig naar andere routes wordt gezocht om de raad niet-publiekelijk te informeren. En als er dan ook nog eens gemakkelijk uit de raad wordt gelekt, wordt het probleem alleen maar groter.

Als er geen duidelijke gronden voor geheimhouding zijn, nemen veel colleges en burgemeesters de route van het vertrouwelijk informeren. Dat lijkt op het eerste oog een elegante uitweg, maar het is strikt genomen een onding. Er zijn geen duidelijke inhoudelijke criteria voor vertrouwelijkheid. Een raadslid dat die vertrouwelijkheid schendt, kan daar in beginsel niet op worden aangesproken.

In de jurisprudentie is er een licht aanknopingspunt dat soms ook de schending van de vertrouwelijkheid als onrechtmatig wordt aangemerkt, maar overwegend kan van een strafrechtelijke verantwoordelijkheid geen sprake zijn. Om die reden is de combinatie geheimhouding en vertrouwelijkheid een hopeloos en zeer verwarrend geval. Voor raadsleden is er dan vaak geen touw meer aan vast te knopen. Velen denken dat bij vertrouwelijkheid de fractie, de echtgenote en andere vertrouwelingen wel mogen worden ingelicht, terwijl bij geheimhouding niemand mag worden geïnformeerd. Dus weg met de term vertrouwelijk. Informatie is geheim of openbaar en bij voorkeur in bijna alle gevallen het laatste. En bij het geven van geheime informatie aan de gemeenteraad moet er worden bekrachtigd vanwege het hoofdschap van de raad.

Verstuur dit artikel naar Google+

Reageer op dit artikel
















Even geduld a.u.b.

Reactie op dit bericht

Door Theo UITTENBOGAARD (oud-duogemeenteraadslid Amsterdam) op
"KABINET"
zo heb ik mij als nieuwbakken duo-raadslid (2011) van de Amsterdamse gemeenteraad zeer verbaasd over het fenomeen "KABINET". dat is in dit geval geen meubelstuk, noch een regeringsploeg; het blijkt een ander woord voor "GEHEIM". totaal willekeurig, zo lijkt het, wordt door het presidium van de raad een beleidstuk met het woord KABINET bestempeld. het waaróm is uiteraard ook KABINET. soms wordt gemompeld dat het hier om concurrentiegevoelige informatie gaat bij aanbestedingen. OK. dat lijkt me de enige legitieme en verdedigbare reden om iets geheim te houden -zolang dat nodig is... maar er heerst een soort ingebakken reflex om alles wat maar enigszins controversieel is tot KABINET te benoemen. en iets wat KABINET was, dat altijd KABINET te laten. als een KABINET-stuk ter inzage lag en gelezen kon worden was het immer de vraag wat daar nou zo geheim aan was. het zwaard van damocles echter, bestond uit een strafrechtelijke vervolging als je je als gemeenteraadslid niet aan die geheimhouding houdt.

zo was het zoeken naar een nieuwe burgemeester heel erg KABINET. het feit dat er gezocht werd was zelfs KABINET. de samenstelling van de sollicitatiecommissie was KABINET. diens aanbevelingen eveneens. kortom, de benoeming van een burgemeester diende tot het nieuwe mirakel van Amsterdam verheven te worden; een wonder, een onbevlekte ontvangenis.

het meest curieuze was dat een motie van onr raadslid Nelly Frijda voor RED AMSTERDAM, waarin gevraagd werd voortaan alles -by default- OPENBAAR te maken, en alleen die zaken KABINET te verklaren waarbij zwaarwegende financiële- of staatsbelangen betrokken waren, werd door het belangrijkste (controlerend) lichaam in de gemeente, de gemeenteraad, in een geslaagde zelfmoordactie verworpen! het haalde HET PAROOL niet eens.