Deze tamelijk waarschijnlijke uitkomst - al haast iedereen zich te melden dat ‘de onderhandelingen nog maar net zijn begonnen’ is alles, behalve waar Rutte zelf op gehoopt had. Nog maar kort geleden moest hij persoonlijk niet aan paars-plus denken. En nu lijkt het erop alsof hij er zijns ondanks toch aan vast zit. Alleen paars-plus haalt immers een enigszins comfortabale Kamermeerderheid.

Ik ben er niet bij geweest, dus ik kan er eigenlijk niets over zeggen. Maar toch, het zou mij hooglijk verbazen als Hare Majesteit de Koningin der Nederlanden, verlangend uit zou zien naar een kabinet met de islamhater Geert Wilders als een van de kopstukken. Vanaf het moment dat zij Herman Tjeenk Willink benoemde tot nieuwe informateur kon je er gif op innemen dat het die kant niet op zou gaan.

Ik geloof niet dat er veel recente voorbeelden zijn van zo’n stevig Koninklijk Stempel op de gang van zaken aan het Binnenhof. Als Rutte, het spreekvaardigste en braafste jongetje van de klas, ergens voor gezwicht is, dan toch voor de druk vanuit paleis Noordeinde.

Natuurlijk, de zaak is nog lang niet rond. In deze fase van de strijd wordt iedere deelnemer hardhandig herinnerd aan de absolute en onomkerbare uitspraken gedaan in de verkiezingstijd.

Op campagne wilde Rutte voor geen prijs tornen aan de hypotheekrenteaftrek. Ook van de kilometerheffing wilde hij niets weten. Femke Halsema en Alexander Pechtold wilden juist niets liever dan actie op beide punten. Job Cohen dacht erover om de bezuinigingen die Rutte in 4 jaar wil bereiken, over 8 jaar uit te smeren. En nu moet de een na de ander de grote woorden, die het tijdens de campagne zo goed deden, als een haas weer inslikken.

Dat is de makke van de Nederlandse politiek die nu eenmaal altijd en eeuwig coalitiepolitiek is. Op verkiezingstournee kan iedereen brullen, maar als puntje bij paaltje komt moet iedereen een enorme sloot water bij zijn onversneden wijn doen.

Onlangs publicerde Ed van Thijn, oud-burgemeester van Amsterdam en oud-minister van Binnenlandse Zaken, een behartenswaardig boek over de kabinetsformaties. Geen mens, aldus Van Thijn, kan er tijdens de campagnes enig peil op trekken wat er daarna met zijn stem gebeurt.

Zodra de stembussen gesloten zijn, is de kiezer in dit land machteloos en rechteloos. Alleen de partij-elites maken dan nog uit of er een links kabinet komt, een rechts kabinet of een moeizaam zakenkabinet. De kiezer heeft gesproken maar met zijn stem hoeft niemand rekening te houden.

Wilders schreeuwt moord en brand dat zijn 1,5 miljoen kiezers overal buiten worden gehouden. Ik ben daar persoonlijk niet zo rouwig om, maar superdemocratisch kun je dat niet noemen. Zelfs niet als Rutte in zijn hart heel anders wil.