nou dat is al JAREN zo, kijk maar naar apeldooen nu, 2 ex SP fracties,Bonnie moest notabene een extra uitkering aan vragen omde afdracht te kunnen voldoen. SP Sociaal programma , dat zeker, maar intern is ze dat weinig.
maar het begint al met het voortrekken, en achterstellen, van mee praters en mensen met een mening , zo als in harderwijk2000, voorterkken van hans de boer door de partij top, en moreel geweld tegen mijn persoon

tja , democratie en de SP wil niet vlotten met dank aan Rotterdam

Politicooog Marcel Boogers slaat de spijker op zijn kop. Zelf ben ik geroyeerd door de SP omdat ik probeerde deze partij van binnen uit democratischer te maken. De SP is sociaal voor anderen maar a-sociaal voor haar eigen kader. Zo werd een Apeldoorns raadslid verplicht om een uitkering aan te vragen om aan haar afdracht te kunnen voldoen.
Kijk hier:
http://sptransparant.blogsome.com/2011/03/19/fractievoorzitter-moest-uitkering-aanvragen-voor-afdracht/

Wat een onzin dat dit symptomatisch is voor de SP. Dit gebeurt toevallig in Dongen en is overigens niet iets om trots op te zijn. In heel veel andere gemeenten zijn wel goed lopende fracties en afdelingen.
De afdrachtregeling zorgt er voor dat alleen echt gemotiveerde SP-ers in de raad komen. bovendien zijn er heel veel SP-ers die niet in een raad zitten maar wel hard werken voor de partij. de afdrachtregeling is dus ook een vorm van solidariteit.
Ik vraag mij af hoe buitenstaanders aan het idee van dirigistisme in de SP komen. Binnen de SP wordt heel veel aan scholing gedaan en er is intern vaak een levendig debat. Wel hebben we afgesproken dat we als SP-ers naar buiten toe een lijn trekken. Het moet voor de kiezer duidelijk zijn waar de SP voor staat.

@willem, @plafond
Ik denk dat je als raadslid over het algemeen niet voor het geld gaat, zo hoog is een raadsvergoeding nu ook weer niet. Maar als je dan als raadslid van de SP ziet dat iedereen om je heen, die net zo goed als jij politieke idealen willen verwezenlijken, niet driekwart van hun vergoeding hoeven af te staan, dan maak je de basis waaruit je je raadsleden kunt werven wel erg smal.

Bij ons in Friesland is de SP uit elkaar gevallen. In de provincie eindigen ze nooit met dezelfde als in het begin. Toch weer drie zetels. Ik vroeg een oud-SP-er waarom ze uit de partij stapte en een nieuwe begon samen met anderen. Ze vertelde dat de SP te weinig de straat op gaat. Het oude gevoel van samen dingen doen, de idealen naleven, etc. is voorbij.

Het gaat om het geld, om de eer, om de macht, meestal in combinatie met het verlangen naar een goede politieke loopbaan. Gewoon menselijk. Zit in alle partijen verweven.

Het probleem zit hem in (bepaalde) lokale afdelingen van de SP. Sommige lokale bestuursleden van de SP hebben een probleem met de inbreng van (actieve) leden. Terwijl ze zeggen een grass-roots partij te zijn.
De afdrachtregeling is op zich geen probleem, wel de wijze waarop deze wordt uitgevoerd. Ik ken wel voorbeelden dat SP-bestuurders zich jarenlang actief hebben ingezet, en achteraf stuurt SP (landelijk) een deurwaarder op ze af omdat ze 1 termijn van afdracht hebben gemist.
Als je alleen maar mag betalen, maar niets hebt in te brengen, dan is de lol er gauw af.

"Eén probleem is dat de interne partijcultuur van de SP volgens Boogers ,,zeer weinig ruimte voor initiatieven biedt’’."

Wat een ontzettende flauwekul. Ik ben al jaren raadslid voor de SP, en ik krijg alle ruimte voor, en medewerking aan elk initiatief. Sterker nog: de organisatiestructuur van de SP bestaat uit onafhankelijk opererende afdelingen, die in principe zonder last of ruggespraak opereren. Dat is compleet in tegenspraak met bijvoorbeeld het CDA, waar raadsleden eerst het landelijk bureau moeten bellen om te horen wat ze moeten stemmen. Als je dat bij de SP te vaak doet, gaan ze zich afvragen of je wel de juiste persoon op de juiste plek bent.

Maar raadswerk is hard werken: veel papierwerk en weinig eer van je werk. Je moet zeer bevlogen zijn om het te willen doen, én je moet er de tijd voor kunnen vrijmaken om het te kunnen doen. Dat is lastig, dat geef ik onmiddellijk toe. Maar daar hebben andere partijen ook last van.

Wat naar mijn idee meespeelt, is dat de SP harde klappen heeft gehad bij de vorige gemeenteraadsverkiezingen - de reden dat Agnes Kant opstapte -, en dat die naweeën nog steeds doorwerken. Dat is erg demotiverend, we kregen geen loon naar werken. Als er nu weer raadsverkiezingen zouden zijn, zouden we het waarschijnlijk stukken beter doen, en dan wordt het ook weer leuker.

@Willem

U trekt een voorbarige conclusie. Mensen willen egocentrisch consumeren, zich ontplooien (bijvoorbeeld door iets voor de maatschappij te doen), of geld (=uitgestelde vrijheid). Misschien biedt de SP-leiding de overige leden te weinig ruimte om zich te ontplooien.

Misschien meent de leiding van de SP al te weten hoe de leden zich zouden moeten ontplooien. Dat is een ouderwetse, dirigistische opvatting. Overigens wel begrijpelijk vanwege de angst dat de partij anders een kruiwagen vol kikkers wordt die een makkelijk doelwit is voor allerlei aanvallen van concurrerende politici.

Je ziet dat andere partijen dit dilemma ofwel oplossen met bijv. partijcongressen met voorgekookte uitkomsten (geregisseerd kuddegedrag), of zoals Wilders, met afschaffing van het hele idee van collectieve besluitvorming. Wilders is gewoon de baas, met Hero Brinkman als bliksemafleider om eventuele onlusten te kanaliseren. Dat past ook bij het autoritaire gedachtengoed van Wilders' partij (de PVV).

Eigenlijk moet het probleem van de SP gezien worden als een signaal dat er met de relatie tussen het inhoudelijke gedachtengoed en de manier waarop de partij het in de praktijk vorm probeert geven, iets niet klopt.

Misschien moet de stijl van leidinggeven worden aangepast aan de kern van het inhoudelijke gedachtengoed. Als je gewone mensen serieus wilt nemen, zoals de SP, dan zul je dat ook in je partij-interne leiderschapsstijl moeten belichamen. Dus als hogergeplaatst partijlid niet alleen zeggen: "Mijn deur staat open", maar het ook doen. Meer echte dialoog in je partij toestaan.

Dat is riskant, maar het is de enige weg voor een partij die democratisch georiënteerd en tegelijk oprecht wil blijven.

Immers, de oprechte bedoelingen van de SP waren een tijd lang één van de sterkste punten van de partij, die haar in staat stelde leden tot grote activiteit en financiële bijdragen te motiveren. Wat er kan gebeuren als je die oprechtheid laat verslonzen en alleen voor de macht gaat, wordt geïllustreerd door de recente, droevige lotgevallen van het CDA.

We moeten de SP, net als overigens alle andere partijen, veel wijsheid toewensen!