De politie dient op deze manier 3 heren, tw: de lokale burgemeester voor de openbare orde en veiligheid, de burgemeester centrumgemeente als korpsbeheerder en de (hoofd)officier van justitie als het gaat om de opsporing. Elk van die heren heeft zijn eigen belangen. Raar dat er tegenstrijdigheid voorkomt in politiebeleid?
Goede afstemming en elkaar ondersteunen kan tot oplossingen leiden. Bij goede afstemming en elkaar ondersteunen hoort ook het naar de eigen achterban nee-verkopen. Helaas maakt men zich dan zelf niet erg sympathiek en daar wringt volgens mij nog wel eens een schoen.

@criticus
Gemiddeld is er op iedere 5000 inwoners 1 wijkagent / buurtbrigadier voor de gebiedsgebonden politiezorg. De wijkagent kent de inwoners van zijn wijk of dorp en kent ondermeer de leden van hanggroepen. Gebiedsgebonden politiezorg is gebaseerd op "kennen en gekend worden". Ongeacht de schaalgrootte waarop de politie is georganiseerd kan er dus een andere aanpak per buurt en situatie plaatsvinden.
Daarnaast worden er afspraken gemaakt op gemeenteniveau, waarbij inderdaad de prioriteiten per gemeente anders kunnen liggen dan regionaal. Met een goede prioritering en zicht op zaken hoeft dit geen probleem te zijn.

Eens even kijken, politiekorpsen worden steeds eer in regionaal verband georganiseer, mar moeten nu op gemeenteniveau afspraken gaan maken. Betekent dit dat iedere agent een lijstje met wensne per gemeente krijgt, zodat hij weet wat hij moet doen zodra een gemeentegrens overschreden wordt? Of dat een korps te maken krijgt met tegenstrijdige wensen vanuit diverse gemeenten?